CRASH

Crash, niet te verwarren met David Cronenbergs gelijknamige film over fetisjisten die seksueel opgewonden raken door accidenten, werd geschreven en geregisseerd door Paul Haggis, de man verantwoordelijk voor het scenario van Clint Eastwoods knappe Million Dollar baby eerder dit jaar. In Amerika werd Crash op gejuich van de critici onthaald maar aan de andere kant van de oceaan zijn we iets minder enthousiast. Crash is interessant, mooi geacteerd en nooit saai maar vooral ook ongeloofwaardig, prekerig en achterhaald.

De film opent met Don Cheadle’s Graham Waters, een agent die bijna zielloos voor zich uitstarend de ware betekenis van een crash achterhaalt terwijl hij net zelf bij een ongeluk betrokken is geraakt. We bevinden ons in Los Angeles en de film concentreert zich op de gebeurtenissen die leiden tot het ongeluk en de personages die tot deze ontknoping bijdragen. Zo ontmoeten we Hoofd van Justitie Richard “Rick” Cabot (een koele Brendan Fraser) en zijn “bitchy” vrouw Jean (een heetgebakerde Sandra Bullock), Anthony en Peter (rapper Ludacris en Larenz Tate); twee jonge dieven die zich ergeren aan de stereotiepe vooroordelen tegen de Afro-Amerikaanse gemeenschap, de agenten Hanson (Ryan Phillippe) en Ryan (Matt Dillon), waarvan de een (Dillon) moreel twijfelachtig is, een succesvolle zwarte regisseur (Terrence Howard) die geconfronteerd wordt met racisme en meer.

Al deze verhalen worden aanvankelijk knap met elkaar vermengd en tijdens het eerste uur slaagt Haggis erin om de film boeiend te houden terwijl we zien hoe alle personages met een of andere vorm van racisme of discriminatie te maken krijgen. Dit levert harde scènes op en de film bereikt zijn grimmige, terecht misselijkmakende hoogtepunt als de agenten Hanson en Ryan de televisieregisseur en zijn vriendin aanmanen hun wagen aan de kant van de weg te parkeren voor een routinecontrole die uiteindelijk mentaal vernietigende gevolgen zal hebben.

Over de acteerprestaties niets dan lof. Hoewel niet elke rol voldoende inhoud heeft om tot het einde te blijven boeien gaat de cast voluit in een paar onvergetelijke scènes. Sandra Bullocks vurige uitval aan het begin van de film bewijst dat ze wel degelijk meer in haar mars heeft dan opdraven in romantische komedies en lijkt een belofte voor meer maar haar rol wordt uiteindelijk slechts een voetnoot in het grote geheel en ze verdwijnt op de achtergrond, al dan niet tevreden gesteld met een onbevredigende resolutie. Hetzelfde kan gezegd worden van Fraser en een flink aantal leden van de getalenteerde cast. Wie wel blijft hangen is Terrence Howard. Hij deed ons alvast aan Benicio Del Toro denken en de man is ondertussen aan een opmars begonnen in Hollywood, met rollen in films als Ray, Hustle & Flow, Four Brothers en Jim Sheridans 50 Cent misbaksel/triomf (?) Get Rich or Die Tryin’. Als de regisseur Cameron, een man die door invloed van buitenaf zwaar met zichzelf en de vrouw in zijn leven in conflict komt, bewijst Howard een aanstormend talent te zijn en de scènes die rond hem draaien zijn eigenlijk de enige die echt beklijven. Matt Dillon is al even indrukwekkend als Ryan, een complexe rol die hij gelukkig niet als een gewetenloze smeerlap geïnterpreteerd heeft. Dillon acteert beheerst en doordacht en blijkt een anker in de film.

Met zoveel positiefs is het dan ook jammer dat Haggis na een uur de teugels loslaat. Een onrealistisch toeval waarbij twee personages zich in een miljoenenstad als Los Angeles enkele keren ontmoeten willen we om plotredenen zeker door de vingers zien, maar een tweede, derde, vierde en zelfs vijfde keer wordt het iets moeilijker om dat soort gebeurtenissen te aanvaarden. Als dan ook nog eens blijkt dat alle personages een soort ketting lijken te vormen waardoor ze met elkaar te maken hebben en Haggis het nodig vindt om zijn film met een magisch-realistisch sfeertje te injecteren haakten wij alvast af.

De film is ook niet altijd even inhoudelijk standvastig en gaat in het laatste shot zelfs de licht komische toer op. Wij vonden het dan ook frustrerend om een interessante prent als Crash bij de ene na de andere plotwending te zien afzwakken. In een film als deze, waarin de beweegredenen van mensen en het huidige racisme bloot gelegd worden, is de broodnodige geloofwaardigheid ver te zoeken. Het maakt van Crash een gemiste kans die toch de moeite waard is, al was het maar omwille van de intrigerende set-up, de overwegend knappe acteerprestaties en die ene scène waarin Sandra Bullock haar Miss Congeniality-imago verwoest.