ENTRE SES MAINS

Claire Gauthier werkt voor een verzekeringsmaatschappij en krijgt op een dag bezoek van een nieuwe klant, Laurent Kessler, een dierenarts die haar een geval van waterschade voorlegt. Niks bijzonders, ware het niet dat Kessler zonder blikken of blozen de jonge getrouwde vrouw het hof begint te maken en haar zelfs begint te achtervolgen. Claire is in eerste instantie uit haar lood geslagen, maar raakt na een tijdje zodanig geïntrigeerd door de mysterieuze man dat ze met hem begint uit te gaan. Ondertussen is er een seriemoordenaar aan het werk die het vooral op jonge vrouwen heeft gemunt. Stilletjes aan begint bij Claire het vermoeden te rijzen dat deze moordenaar en haar geheimzinnige rokkenjager wel eens één en dezelfde persoon kunnen zijn.

Regisseuse Anne Fontaine heeft met Entre ses mains geprobeerd om twee films tegelijkertijd te maken en is in geen van beide echt geslaagd. Enerzijds probeert ze een – weinig origineel - liefdesverhaal uit de doeken te doen. Fontaine heeft hierbij oog voor het ontstaan van de aantrekkingskracht tussen een man en een vrouw en vooral voor de fatale gevolgen van een banale ontmoeting, maar behandelt deze thema’s net iets te oppervlakkig. Zodoende blijft de film steken bij enkele knappe dialogen.

Bovendien is er te weinig ruimte voor psychologische diepgang en dat komt mede omdat Fontaine er ook nog eens een thriller wil bij sleuren. En zoals eerder gezegd, ook hier faalt ze. Nochtans zijn er genoeg interessante ingrediënten voorhanden: het huwelijk dat op springen staat, de mysterieuze minnaar, de seriemoordenaar,… Fontaine slaagt er wel in een broeierige sfeer te scheppen, maar valt voor de rest terug op clichés. Bovendien is de film niet spannend genoeg; er zijn geen onverwachte wendingen en het einde is net zo voorspelbaar als de rest van de film.

En dat is zeer spijtig als je beseft dat hier meer van te maken viel, vooral als je naar de knappe vertolkingen kijkt van de twee hoofdacteurs. Benoît Poelvoorde is misschien geen voor de hand liggende keuze, maar het is de beste beslissing die de filmmakers genomen hebben. De acteur heeft zijn eigen humoristische stijl, die hij ondanks het ernstige gegeven van de film heeft kunnen bewaren, al dit doet zeker geen afbreuk aan de geloofwaardigheid van zijn personage. Integendeel, het geeft de enigmatische Kessler zelfs een onweerstaanbare charme.

Gelukkig levert Isabelle Carré als Claire het nodige weerwerk. Het is knap om te zien hoe de brave verzekeringsagente onder toedoen van Kessler eerst open bloeit en daarna krijgt af te rekenen met angst en wanhoop. Helaas kan je je niet van de indruk ontdoen dat zowel Poelvoorde als Carré door het zwakke scenario af en toe een beetje verloren lopen in de film. Mislukte poging dus en jammer van het talent.