RED EYE

In Red Eye is Wes Craven weer baas in eigen huis. Hij doet waar hij als regisseur het beste in is: met weinig middelen en zonder bloedvergieten zoveel mogelijk spanning opbouwen. De openingsscène van Scream blijft wat dat betreft nog steeds een klassieker, maar een paar scènes uit Red Eye komen aardig in de buurt. In navolging van bijvoorbeeld Phone Booth perst Craven zich in de eerste helft van zijn film in één, erg beperkte locatie: een vliegtuig. Het vergt heel wat inventiviteit en talent om in de beperkingen van economy class de actie en spanning op te voeren.

De film start in Dallas, waar we kennismaken met hotelmanager Lisa Reisert (Rachel McAdams). Ze heeft juist de begrafenis van haar grootmoeder achter de rug en zit in de taxi op weg naar de vlieghaven. Een enorme storm verstoort het luchtverkeer en haar vlucht naar Miami wordt uitgesteld. Het lijkt voor Lisa een zware nacht te worden: niet alleen zijn er wat problemen in haar hotel in Miami – die ze via de telefoon probeert op te lossen – maar ook de gemoederen in de luchthaven laaien hoog op. Gelukkig maakt ze al wachtend in de bar kennis met een aardige man, Jack Rippner (Cillian Murphy). Hij biedt haar een drankje aan, en uiteindelijk weten ze toch nog een plekje te bemachtigen op de red eye, de nachtvlucht naar Miami.

Alsof het lot ermee gemoeid is, blijken Lisa en Jack op die vlucht naast elkaar te zitten. Niet dat Lisa daar bezwaar tegen heeft, want ze begint wel wat te voelen voor de attente kerel en bovendien heeft ze last van vliegangst. Alles gaat goed tot Jack plotseling zijn ware identiteit onthult: hij is betrokken bij een complot om de nieuwe veiligheidschef van Amerika Charles Keefe (Jack Scalia) te vermoorden. Keefe verblijft in het hotel waar Lisa werkt en het is haar opdracht om hem per telefoon van kamer te laten veranderen. Op die manier kunnen Jacks medewerkers hem van op afstand uitschakelen. Als Lisa niet aan de aanslag meewerkt, zal haar nietsvermoedende vader (Brian Cox) in Miami om het leven gebracht worden.

Net als bij thrillers zoals Speed, Phone Booth of Cellular is het uitgangspunt van Red Eye even simpel, geniaal als absurd: het hoofdpersonage wordt in een onmogelijke positie gedwongen en moet daar proberen uit te geraken. Het vereist van de scenarioschrijver (debutant Carl Ellsworth, bekend van tv-series Buffy en Xena) heel wat vindingrijkheid om niet in een patstelling te geraken. Hoe kan iemand proberen te ontstappen aan zijn kidnapper op 9.000 meter hoogte? Welke mogelijkheden zijn er? Een toilet, een balpen, een boek: meer dan die alledaagse zaken zijn er niet voorhanden. Lisa blijkt echter een sterke, ingenieuze en onafhankelijke vrouw te zijn en blijft niet bij de pakken zitten. De inzet is nochtans hoog aangezien niet alleen het leven van de veiligheidschef maar ook dat van haar eigen vader op het spel staat.

Het eerste deel van Red Eye speelt zich bijna volledig af in de beslotenheid van het vliegtuig. Wes Craven liet de volledige binnenkant daarvan nabouwen op hydraulische pompen zodat hij zich met de camera op allerlei manieren langs de passagiers kan wringen. In zo’n beperkte ruimte moet je als regisseur vernuftig zijn en dat lukt Craven bijzonder goed. Het gevolg is dat de camera bijna voortdurend gefocust is op de twee leads, die uitstekend acteren. Cillian Murphy mag na zijn rol als Jonathan Crane (alias de Scarecrow) in Batman Begins opnieuw de slechterik van dienst spelen. Met zijn heldere blauwe ogen en stalen blik jaagt hij het publiek de stuipen op het lijf. Hij moet wel de knapste en ijzingwekkendste creep van de laatste jaren zijn. Rachel McAdams’ carrière neemt de laatste twee jaren een hoge vlucht: na Mean Girls, The Notebook en Wedding Crashers is deze rol in Red Eye misschien niet meteen dé logische stap voorwaarts, maar het is wel voor het eerst dat ze een film echt zelf weet te dragen.

Wes Craven regisseert het eerste deel van de film met de voet op het rempedaal, maar eens het vliegtuig geland is, schakelt hij meteen naar de hoogste versnelling. Bevrijd van de enge locatie, kan hij tempo en snelheid opdrijven. Dat leidt tot een zinderend spannende finale in het huis van Lisa’s vader, een lange sequentie die zeker en vast herinneringen oproept aan de achtervolgingen in Scream. Helemaal origineel is Red Eye dus zeker niet, maar in dit geval wil je het Craven zeker vergeven. Met een lengte van nog geen anderhalf uur vliegt deze thriller in geen tijd aan je voorbij. Alle clichés van het genre rollen daarbij over het scherm, maar Craven handelt alles zo snedig en spannend af, dat die voor een keer geen bezwaar vormen. Inchecken maar!