Hoewel we amper kunnen geloven dat het alweer een jaar geleden is dat we goedgemutst de heilige poorten van de bioscoop betraden om ons te onderwerpen aan die tiendaagse filmverering die in de volksmond als het Filmfestival van Gent bekend staat, kondigen we met veel plezier aan dat het opnieuw zoveer is! Het filmfestival, onze favoriete tijd om films mee te pikken (filmmuziek in de zalen, geen vervelende reclameblokken voor de festivalfilms), lijkt elk jaar aan belang en internationale erkenning te winnen en met een aanbod dat naar goede gewoonte divers te noemen is belooft ook deze editie onvergetelijk te worden!
Het is allesbehalve eenvoudig om uit de ruime selectie films (meer dan 200) een aantal titels aan te prijzen, enkel op basis van wat we erover gelezen hebben en onze eigen voorkeur. We hebben dan ook besloten om niet zomaar enkele films in de schijnwerpers te plaatsen maar om een tiental tips neer te schrijven die jullie, beste lezers, kunnen helpen om tijdens het festival een mooie en gevarieerde filmbeleving te ontdekken.
* De Wonderen der Animatie
Het Filmfestival weet altijd wel een handvol opvallende animatiefilms te programmeren maar dit jaar worden we verwend met drie opzienbarende en visueel ver uiteenlopende producties. Tim Burtons Corpse Bride is een met de allernieuwste stop-motion technieken gerealiseerde Gotische fabel waarin het door Johnny Depp van stembanden voorziene hoofdpersonage Victor door een misverstand in het huwelijk zal moeten treden met een knokige, als een volleerde zombie tot leven gewekte bruid.
Het in de wereldpers de hemel in geprezen Britse Wallace and Gromit: The Curse of the Were-Rabbit is de eerste langspeelfilm van Aardmans illustere plasticineduo Wallace; de geschifte uitvinder en zijn eeuwig zwijgzame maar intelligente hond Gromit. De prent wordt ondanks, of misschien net dankzij, de “ouderwets” voortbewegende kleifiguurtjes een visuele parel genoemd, in scherp contrast met het computergeweld van vandaag. Het scenario blijkt uitstekend en sommigen wagen het om grote woorden als “perfectie” in de mond te nemen. Ook liefhebbers van Manga en Japanse anime komen aan hun trekken met Appleseed, een futuristische actiefilm waarin traditionele animatie met computertechnieken vermengd wordt en we de belevenissen volgen van een vrouwelijke krijger die de gevaren van een utopische beschaving na de Derde Wereldoorlog ontdekt.
* Seks verkoopt
Dat een aantal films op het festival een niet gering aantal zinnenprikkelende scènes zullen herbergen trekken we hier niet in twijfel (een vereiste voor elke zichzelf respecterende kunstfilm) maar in tegenstelling tot het hopeloos pretentieuze, als diepzinnige art vermomde pornodebacle Nine Songs dat vorig jaar op de affiche te “bewonderen” was is er dit keer een interessante documentaire, Inside Deep Throat, op het festival te bekijken. De prent handelt over de grensverleggende pornofilm Deep Throat die meer dan dertig jaar geleden de porno-industrie op zijn kop zette en die, als we de makers van deze documentaire mogen geloven, de meest succesvolle film aller tijden is.
* Ruim baan voor de Belgische Film!
Sinds De Zaak Alzheimer veroorzaakt de term “Nederlandstalige film” niet langer kokhalsneigingen of spastische aandoeningen. Af en toe zien we nog wel eens een uitschuiver (kuck Verder dan de Maan kuch) maar met maar liefst twee groots aangekondigde “eigen producties” – de vooropeningsfilm Verlengd Weekend met Jan Decleir en Koen De Bouw en de door Dominique Deruddere geregisseerde Duitstalige slotfilm De Bloedbruiloft – kunnen we hopelijk trots zijn op het talent van eigen bodem. Voeg daar dan nog eens een ruime selectie kortfilms, een terugblik op La Promesse van de broers Dardenne, Fien Trochs Een Ander Zijn Geluk, Wim Vandekeybus’ Blush en de concertfilm Sioen – Ceci n’est pas un film aan toe en we zouden bijna overwegen om luidkeels de Brabançonne te kwelen bij het betreden van de bioscoop.
* The Return of the King
Het Filmfestival heeft met gasten als Jim Sheridan, Hans Zimmer, Morgan Freeman, Jeanne Moreau en vele anderen de reputatie om elk jaar opnieuw grote namen uit de internationale filmwereld naar het festival te lokken. Dat is dit jaar niet anders met de twee meest in het oog springende gasten; een acteur en een regisseur die de harten van cinefielen en geeks met elkaar zullen verenigen: Aragorn himself; Viggo Mortensen en regisseur David Cronenberg; bekend van The Fly, Videodrome en een kenner van intelligente, kunstzinnige horror. De twee komen er hun nieuwste film; het veelbelovende A History of Violence voorstellen en de prent lijkt het beste van Cronenberg - die ons twee jaar geleden teleurstelde met Spider - en het misschien zelfs onderschatte acteertalent van Mortensen (wie hem enkel kent uit Lord of the Rings dient ook eens Sean Penns The Indian Runner, waarin Mortensen een onuitwisbare indruk maakt, te bekijken) te combineren. De prent zelf, een psychologische thriller over hoe geweld het leven van een ogenschijnlijk normale man binnendringt zou wel eens dé film van het festival kunnen worden.
* De Onbekende, Amerikaanse Film
Soms denken we dat we alles weten. Het internet heeft ervoor gezorgd dat iedereen al maanden vooraleer de film in de bioscopen komt in staat is om alle mogelijke informatie over een nieuw project op te vragen. Het gebeurt dan ook zelden dat een, voornamelijk Amerikaanse prent nog tussen de mazen van het net glipt, of om binnen de metaforen te blijven; onder de radar vliegt. The Big White en Nine Lives zijn er zo twee. De eerste, een “Fargoesque” zwarte komedie over een reisagent met financiële moeilijkheden die een verzekeringsmaatschappij tracht op te lichten met een onbekende dode brengt ons een indrukwekkende cast met Robin Williams als de reisagent, Holly Hunter als zijn aan het syndroom van Tourette lijdende vrouw, Tim Blake Nelson, Alison Lohman, Woody Harrelson en Giovanni Ribisi. In Nine Lives volgen we, Magnolia-gewijs, negen personages en blijkt de cast al even opvallend met Glenn Close, Dakota Fanning, William Fichtner, Holly Hunter (nogmaals), Jason Isaacs, Robin Wright Penn, Amy Brenneman, Joe Mantegna, Kathy Baker, Sissy Spacek, Adain Quinn en meer in de hoofdrollen. Ga dat zien!
* Genreoefeningen uit het Oosten
Nu de Cinema uit Japan, China en Korea terecht tot diep in de Westerse filmliefhebbende harten doorgedrongen is beseffen ook de organisatoren het belang en de aantrekkingskracht van de films uit het Verre Oosten. Om toch enigszins boven de overdaad aan Ringu-achtige horrorfilms uit te stijgen programmeerde het festival drie opvallende en vreemde producties die ongetwijfeld het bekijken waard zijn. Zo is er Blood and Bones, een genadeloos drama over een nietsontziende, megalomane man (rol van Takeshi Kitano) die zijn werkgevers en gezinsleden verkracht, in elkaar slaat en molesteert. In het op een mangastrip gebaseerde The Neighbor N°13 wordt een man in het appartementsgebouw waar hij woont en op zijn werk met de bullebak uit zijn jeugd geconfronteerd en neemt hij via zijn agressieve alter ego wraak op de pestkop. Dr. Jekyll en Mr. Hyde, Oriental Style. De enige, onvervalste horrorfilm op het festival komt in de vorm van The Last Supper, een ongetwijfeld smakeloze (no pun intended) thriller over een kannibalistische plastische chirurg.
* Terug naar de Bron
Met Lonesome Jim en Elizabethtown worden we verrast door twee films waarin het hoofdpersonage terugkeert naar zijn geboortedorp. In Steve Buscemi’s Lonesome Jim ziet het titelpersonage (Casey Affleck, broer van Ben) zich genoodzaakt om, niet in staat om voor zichzelf te zorgen, terug bij zijn ouders in te trekken en in Cameron Crowe’s veelbesproken Elizabethtown keert een uitzonderlijk eens niet met zwaarden en bogen jonglerende Orlando Bloom terug naar de plek waar hij opgroeide om de begrafenis van zijn vader bij te wonen. So far, so Garden State maar beide films; Lonesome Jim een donker, deprimerend drama en Elizabethtown een feel-good fabel, staan bovenaan onze lijst.
* The Man Comes Around
Vergeet Jamie Foxx en zijn met een Oscar bekroonde imitatie van Ray Charles in het overschatte Ray. In James Mangolds Walk the Line staat een ander icoon van de Amerikaanse muziekscène centraal; de onovertroffen, in 2003 overleden countrylegende Johnny Cash. Joaquin Phoenix vertolkt de Man in Black, de eindelijk eens uit het keurslijf van de romantische komedie losbrekende Reese Withersoon (hoewel ze haar fans tijdens het festival ook vleit met Just Like Heaven) is Cashs vriendin June Carter en al mag de prent dan het slachtoffer zijn van de clichématige verhaalpatronen die nagenoeg elke biografie plagen, met een talentvolle cast als deze en de fantastische muziek van wijlen Cash himself biedt deze film ongetwijfeld dik twee uur intelligent entertainment van de bovenste plank.
* Ode aan de Regisseurs
Naar goede gewoonte programmeerden de hardwerkende mannen en vrouwen achter de schermen van het festival een aantal veelbelovende avant-premières; films die regisseurs de kans geven om hun kwaliteiten nogmaals te bewijzen. Met In Her Shoes pakt regisseur Curtis Hanson na de hardboiled detective crime thriller die L.A. Confidential heet en de al bij al geslaagde hiphopparabel 8 Mile met een prent uit die aan de oppervlakte weinig meer dan een oppervlakkige chick flick lijkt. Goede acteerprestaties van Cameron Diaz, Toni Collette en Shirley MacLaine en een interessant scenario zouden hiervan wel eens een van de aangenamere verrassingen van het festival kunnen maken.
In Where the Truth Lies gaat Atom Egoyan de controversiële toer op met een verhaal waarin een jonge journaliste (Alison Lohman) te weten tracht te komen waarom een immens populair komisch duo (Kevin Bacon en Colin Firth) ermee ophield nadat een jonge vrouw dood werd aangetroffen in hun hotelkamer. De film kreeg, wegens expliciete seksscènes, de gevreesde NC-17 rating van de Amerikaanse filmcommissie.
Proof is John Maddens poging om zijn Oscarsucces van Shakespeare in Love over te doen. Hij koos Gwyneth Paltrow als de dochter van een gestoorde maar briljante wiskundige (Anthony Hopkins) die naast zijn intelligentie misschien ook zijn mentale onstabiliteit heeft geërfd. Hope Davis en de Jake Gyllenhaal vullen de castlijst aan.
Manderlay is na Dogville Lars von Triers tweede deel in zijn Amerika Trilogie. Nicole Kidman moest verstek geven en Bryce Dallas Howard (The Village) vervangt haar als Grace in dit verhaal over slavernij in de jaren ’30.
Acteur Tommy Lee Jones maakt met The Three Burials of Melquiades Estrada na een onopvallende televisiefilm in ’95 zijn langspeelfilmdebuut voor het witte doek en leverde, als we de trailer mogen geloven, een keiharde en hondsbrutale neo-western af waarin een rancher (Jones) de belofte om een ondertussen neergeschoten vriend in Mexico te begraven naleeft, zelfs al moet hij daarvoor een misdadiger worden.
* De Ozonlaag
François Ozon, de regisseur verantwoordelijk voor films als Sous le sable, 8 femmes en Swimming Pool, daagt samen met actrice Jeanne Moreau tijdens het Filmfestival op en presenteert er zijn Le Temps qui reste; een aangrijpend drama over een homoseksuele dertiger die, nadat hij te horen krijgt dat hij ongeneeslijk ziek is, enkel zijn grootmoeder in vertrouwen neemt. Alle anderen in zijn omgeving duwt hij weinig subtiel van hem af, zonder hen over zijn doodsstrijd in te lichten. Een ingetogen, ongetwijfeld ontroerende film die zijn plaats op het festival meer dan verdient.
Tien tips maken natuurlijk slechts een deel van het totaalaanbod uit. We hebben het nog niet eens gehad over de nadruk op de Russische cinema, de blik op de filmmuziek die het festival uniek maakt, de vele documentaires (van het Enron-schandaal waarbij onder andere twintigduizend mensen hun job verloren tot luchtig vertier als My Date with Drew waarin een jonge kerel een afspraak met Drew Barrymore tracht te versieren) en de ontelbare juweeltjes (en – in alle eerlijkheid – ook minder geslaagde producties) die op de nietsvermoedende filmliefhebbers wachten. Voeg daar nog eens het randevenement van de elk jaar aan populariteit winnende F.A.C.T.S. conventie aan toe (onze eigen internationale sciencefiction-, fantasy- en stripverhalenbeurs; ga ook eens op hun site http://www.facts-convention.com kijken) en dan blijkt meteen dat Gent zich van elf tot tweeëntwintig oktober tot het filmminnende hart van België en ver daarbuiten ontpopt.
Tot op het Festival!