VERLENGD WEEKEND

Als we het over de Vlaamse film hebben dan durven we nogal eens spottend en “van mijn erf” schreeuwend verwijzen naar de audiovisuele output van weleer, waarin gefrustreerde, territoriale landbouwers en hun vaak kwajongensstreken uithalende kroost centraal stonden. In een poging om de Vlaamse cinema aan het grote publiek aan de man te brengen waagden komieken zich met wisselend succes op het witte doek. Andere films bleken te cinefiel en verdwenen bijna meteen weer uit de zalen. Een kritisch en commercieel succes als bijvoorbeeld Daens was te zeldzaam om een productieve filmindustrie te garanderen en films van eigen bodem werden dan ook zelden serieus genomen.

Met Jan Verheyens Team Spirit en Dominique Deruddere’s Iedereen Beroemd kwam er echter een bescheiden revolutie op gang. Team Spirit bleek een bijna onbegrijpelijk groot succes en werd opgevolgd door een televisieserie én een sequel. Iedereen Beroemd daarentegen deed het minder goed aan de kassa maar wist een Oscarnominatie voor Beste Buitenlandse Film te versieren en wakkerde de vaderlandsliefde bij filmliefhebbers van ons land aan (zo herinneren we ons nog levendig hoe we – terwijl we de Oscaruitreiking in een bioscoopzaal bekeken – plots werden opgeschrikt door een luid vloekende en naar buiten stuivende man toen Crouching Tiger, Hidden Dragon het beeldje voor de neus van Iedereen Beroemd wegkaapte). In 2003 realiseerde Erik Van Looy de eerste echt populaire Vlaamse film met De Zaak Alzheimer. De prent werd unaniem geprezen, niet in het minst door Jan Decleirs uitstekende vertolking en de nieuwe Vlaamse film was geboren. Het werd “in” om films van eigen bodem een kans te geven en hoewel producties als Any Way the Wind Blows en Steve + Sky geen potten braken bleken ook die films meer dan de moeite waard en is er op enkele jaren tijd een vrij positief Belgisch filmklimaat ontstaan waarin entertainment en inhoud beiden een plaats lijken te vinden.

Verlengd Weekend een combinatie van de twee noemen is de film met teveel eer belonen maar het valt wel op hoe regisseur Hans Herbots na het meer cinefiele Falling een prent voor het grote publiek wilde maken. In samenwerking met VTM is hij daar maar half in geslaagd en levert hij een vrij flauwe doch professioneel gerealiseerde tragikomedie af zoals we er al veel te vaak gezien hebben. Verlengd Weekend vertelt niets nieuws, waagt zich niet aan verrassingen (op een plotbepalende twist na), kabbelt rustig voort en hoopt een zwarte komedie te zijn maar raakt nooit verder dan de betere zaterdagavondfilm.

Jos (Jan Decleir) en Nico (Wouter Hendrickx) zijn twee arbeiders die samen met hun collega’s op straat staan na het dubieuze faillissement van de fabriek waar ze werkten. In een poging om de werknemers van het bedrijf datgene te geven waar ze recht op hebben besluiten de twee om als naar rechtvaardigheid smachtende kruisvaarders hun baas Christian (Koen De Bouw) te gijzelen in zijn luxueuze villa. Het plan lijkt aanvankelijk te lukken maar als Christians maîtresse Lisa (Veerle Baetens) opduikt duurt het niet lang vooraleer het risicovolle plan in het honderd loopt.

Of het aan de participatie met een commerciële zender als VTM ligt weten we niet maar het valt op dat Verlengd Weekend visueel en inhoudelijk bijzonder tam is. Dit is geen prent die mensen voor de borst zal stoten of zelfs vragen zal oproepen. De fotografie is weinig opzienbarend en overstijgt, ondanks het widescreen-formaat, nergens het niveau van de gemiddelde Witse. De grappen toveren heel af en toe een glimlach op het gezicht maar dreigen vaak in FC De Kampioenen- achtige situatiehumor weg te glijden. Het lijkt erop dat Herbots een zwartkomisch sociaal drama voor ogen had en daar is hij maar half in geslaagd. Vooral tijdens de pathetische finale, die enkel draaglijk is door de solide acteerprestaties, gaat Herbots uit de bocht en een tekst als epiloog is eerder een fout getimede, overbodige nagedachte dan een bevredigende conclusie.

De acteerprestaties zijn, zoals je mag verwachten met een cast als deze, goed. Het scenario van Pierre De Clercq vergt lang niet het uiterste van de acteurs maar ze maken er het beste van. Jan Decleir, de De Niro van de lage landen, levert uitstekend werk af als Jos; een doodgewone man die na veertig jaar arbeid op straat komt te staan. Hij is de onbegrepen held van het verhaal voor wie egoïsme en zelfbehoud niet lijken te bestaan. Zijn idealisme zorgt ervoor dat hij met nagenoeg iedereen in conflict komt en Decleir weet het personage zoals het hoort tot leven te brengen. Veel beter dan het scenario en de film zelf weet hij wel de humor en de tragiek met elkaar te verenigen. Zijn partner in crime Nico, vertolkt door Wouter Hendrickx, is een jeugdige speelvogel voor wie de gijzeling als een scène uit een film is, compleet met slecht Engels en overdadige intimidatie. Hendrickx slaagt erin om van wat een erg irriterend personage kon zijn een sympathieke kerel te maken. Hij is verantwoordelijk voor de meeste slapstickscènes en heeft af te rekenen met enkele moeilijk te verteren plotwendingen naar het einde toe, maar het enthousiasme van de jonge acteur en de leuke “buddy movie chemistry” die hij met Decleir deelt maken veel goed.

Koen De Bouw heeft iets minder geluk in een vrij ondankbare rol. Het wordt al vroeg duidelijk dat Herbots de kant van de gijzelnemers kiest en probeert tevergeefs om tijdens een enkele scène De Bouws personage te humaniseren. De scène zelf, waarin Christian en Jos elkanders illusies en dromen verbrijzelen is het hoogtepunt uit deze verder middelmatige film. Gelukkig is er nog de jonge Veerle Baetens als Christians liefje. Het is een rol die, alweer door een aantal verhaalwendingen, erg idioot en melig zou kunnen zijn maar Baetens houdt zich temidden van het mannelijke geweld goed staande.

Verlengd Weekend - dodelijk gewond door een zwalpend, doorzichtig scenario - redt het net door de geslaagde acteerprestaties. Grappig, spannend, ontroerend en beklijvend wordt het echter nooit. Dit laat zich nog het best bekijken als ontspannend zaterdagavondvertier. Een moeilijk aan te prijzen tussendoortje dus.