EROS

De film start met The dangerous thread of things, Antonioni’s visie op erotiek, die op zijn minst gezegd nogal onduidelijk is. We zien een koppel, wiens relatie blijkbaar al betere tijden heeft gekend, ruzie maken en naar een restaurant gaan, waarna man en vrouw elk hun eigen weg gaan. De man belandt uiteindelijk in het bed van een andere vrouw en daarna in een besneeuwd Parijs, terwijl de twee vrouwen elk apart naakt een dansje uitvoeren op het strand. De erotiek is dus zeer expliciet aanwezig, al zal het vrouwelijk deel van het publiek een beetje op zijn honger zitten. En bovendien blijft het hoe en waarom van voornoemde feiten een mysterie voor elke toeschouwer. De dialogen zijn namelijk hoogdravend, vergezocht en vooral nietszeggend.

En dat zijn helaas niet de enige tekorten van The dangerous thread of things. De acteerprestaties zijn niet echt van een hoog niveau en de nasynchronisatie is zo erbarmelijk, dat het zelfs storend wordt. Het enige positieve aan deze film is de prachtige fotografie, een constante bij Antonioni. Er zijn dus meer dan genoeg mooie beelden van mooie landschappen, maar dat kan het gebrek aan een zinnige inhoud niet goedmaken. De grootmeester heeft dus wel degelijk een steek laten vallen.

De fotografie is ook één van de sterke punten van Soderbergh’s Equilibrium. De Amerikaanse filmmaker koos namelijk voor een prachtig zwart-wit, dat de film bijna een film noir-achtige atmosfeer geeft. De acteerprestaties zijn beduidend beter dan in het eerste deel van de triptiek. Robert Downey Jr. is uitstekend als een neurotische reclameman, die meent hulp te moeten zoeken bij een psychiater voor een steeds terugkerende en onverklaarbare erotische droom. Deze laatste heeft echter meer oog voor het vrouwelijk schoon aan de overkant van de straat.

Soderbergh’s aanpak is dus een stuk komischer en lichter en daardoor ook minder pretentieus, en vooral begrijpelijker. Maar ook bij zijn bijdrage wringt ergens het schoentje. Op zich is Equilibrium namelijk wel geslaagd, maar omdat de erotiek veel minder aanwezig is en de nadruk meer ligt op de humor, is de film niet echt zinnenprikkelend. Met andere woorden: de band met het thema erotiek is dus ver te zoeken. Goed geprobeerd van Soderbergh, kan je zeggen, maar niet echt wat we hadden verwacht.

Wong Kar-Wai doet gelukkig eventjes voor hoe het wel moet en redt hiermee Eros van de ondergang. In zijn The Hand staan twee personages centraal: een jonge kleermaker en een courtisane. Vrij snel wordt de betekenis van de titel duidelijk; veel hiervan verklappen zou echter zonde zijn. Laten we het erop houden dat voor beiden hun handen belangrijk zijn voor het uitoefenen van hun beroep en dat de eerste ontmoeting tussen beiden het leven van vooral de jongeman voorgoed verandert. De gevoelens die hij op dat ogenblik ervaart zullen een blijvende inspiratie worden voor de zijden jurken die hij voor haar vervaardigt. In de loop der jaren kan de jonge kleermaker zich opwerken, maar met de carrière van zijn klante/muze gaat het van kwaad naar erger.

Dat The Hand een meesterwerk is, is te danken aan meerdere factoren. Dit is een ware ode aan de erotiek, niet alleen door de vrij expliciete scène in het begin van de film, maar ook en vooral door manier waarop de smachtende liefde van de kleermaker voor zijn cliënte in beeld wordt gebracht. Veel wordt gesuggereerd en net daarin schuilt de kracht van de film. Acteerprestaties, fotografie en muziek zijn subliem en maken dat de film af is. Dit is grootse cinema en bevestigt nog maar eens het grootse talent van Wong Kar-Wai. Als de twee andere delen van Eros alleen maar de helft van dit niveau hadden bereikt, was Eros een knappe film geweest.