DE BLOEDBRUILOFT

Binnen de selecte club van Vlaamse regisseurs is Dominique Deruddere altijd al een buitenbeen geweest wiens films niet eenvoudig te categoriseren zijn. Met Crazy Love uit 1987 liet hij zich bij cinefielen en collega’s opmerken en hoewel hij voor Wait Until Spring, Bandini een internationale cast met onder andere Joe Mantegna, Ornella Muti, Faye Dunaway en Burt Young wist te sprokkelen bleef het grote succes uit. Zijn erotische thriller Suite 16 met Pete Postlethwaite en Antonie Kamerling kon op weinig bijval rekenen en met het vreemde, zwartkomische Hombres complicades, dat wij best leuk vonden, was enige interesse van het op dat moment nog steeds Vlaamse cinema verafschuwende grote publiek zo goed als onmogelijk. Dat veranderde allemaal in 2000 met Iedereen Beroemd!, een in het aanschijn van de opmars van de reality-televisie perfect getimede, goed gemaakte en charmante crowd-pleaser die het zelfs tot een Oscarnominatie voor Beste Buitenlandse Film schopte! Deruddere’s broodje bleek gebakken en even werd er zelfs over een Amerikaanse remake gepraat (een idee dat tot nader order dood en begraven lijkt). Toen Erik Van Looy in 2003 met zijn De Zaak Alzheimer op de proppen kwam leek het erop dat Deruddere en het feit dat hij voor een flink deel verantwoordelijk was voor de groeiende vaderlandslievende interesse in onze eigen films vergeten zou worden. Dat hij het internationale succes van Iedereen Beroemd! met de zo goed als onbekende en inmiddels al vergeten Franstalige prent Pour le plaisir opvolgde hielp al evenmin. Maar nu is hij weer helemaal terug met een film waarvan we vermoeden dat die niet het hart van filmminnend België en ver daarbuiten zal weten te treffen maar die wel een degelijke, goed gemaakte en grappige prent is.             

Gebaseerd op Jean Van Hamme’s en Hermann Huppens stripverhaal Lune de guerre vertelt de film het verhaal van twee samengesmolten families die ter gelegenheid van het huwelijk tussen Mark Walzer (Arne Lenk) en Sophie Halberstadt (Lisa Maria Potthoff) naar een door een rustgevend natuurlandschap omgeven restaurant rijden om er hun huwelijksfeest te vieren. De vader van de bruidegom, de patriarchale macho Hermann (Armin Rohde) is een luidruchtige, alles- en iedereen overheersende leidersfiguur die eens op het domein van chefkok Franz Berger (Uwe Ochsenknecht) zijn gastheer meteen attent maakt op zijn voorstel om de grond en het restaurant van hem af te kopen. Licht geërgerd door Franz’ koppige weigering gaat Hermann samen met de familie aan tafel maar als zijn toekomstige schoondochter een opmerking maakt over de dubieuze versheid van enkele garnalen barst de hel los. Er ontstaat een fikse ruzie tussen Franz en Hermann en de familie blaast, opgezweept door Hermanns tirannieke gebrul, de aftocht. Als op dat moment Marks bruid en zijn moeder; Hermanns vrouw, nog in de toiletten van het restaurant zitten, vergeten in het vuur van de discussie, besluit Franz, kwaad omdat de familie weigerde te betalen, hen te gijzelen. Buiten wordt, aan het grote hekken, een staat van beleg afgekondigd als Hermann kost wat kost zijn gelijk wil halen.

Deruddere slaagt er met De Bloedbruiloft in om een grappig beeld van twee al dan niet bij elkaar passende families en de “grote muilen” die zich binnen families manifesteren te schetsen. De aanloop naar het trouwfeest, met Hermann die samen met zijn als naar zijn evenbeeld geschapen andere zoon en enkele uitgenodigde vrienden op jacht gaat en de bewust foute sfeer als mensen zich zonder gepraat of beleefdheden op voedsel storten (compleet met het enerverende getinkel van de lepels als ze in de garnalencocktails roeren) werkt uitstekend en zet meteen de juiste toon.

Het scenario, dat Deruddere samen met Jean Van Hamme schreef, introduceert een veelheid aan personages en werkt moeizaam om alle figuren een interessant verhaal of een belangrijke subplot te geven. Zo zijn de wedervaren van Dirk Roofthooft, zijn ingehuurde prostituee en de liefdesperikelen van twee jonge medewerkers van het restaurant weinig boeiend en zijn het eerder afleidingen die naar voorspelbare oplossingen leiden dan essentiële plotpunten. De film is op zijn best als het scenario en Deruddere zich op de machtsstrijd tussen de twee hoofdpersonages; Hermann enerzijds, Franz anderzijds, gaan concentreren. Hoewel beide onmogelijk goed te praten fouten maken en ze voortgestuwd door een onbuigzame koppigheid een indien het niet anders kan bloederige overwinning willen behalen, kunnen ze toch op de sympathie van het publiek rekenen. Als de trotse Franz maakt Uwe Ochsenknecht een sterke indruk en ankert hij het personage, temidden van de cartooneske en steeds meer uit de hand lopende gebeurtenissen om hem heen, in een tastbare realiteit. Waar Armin Rohde’s Hermann aanvankelijk nog op de lachspieren werkt verraden zijn wrede grijns en uitpuilende ogen onder de oppervlakte een psychotische geweldenaar en het is zeer knap hoe Rohde hem toch een menselijkheid weet mee te geven. Als hij op een bepaald moment verklaart dat ze toch geen onmensen zijn kun je als publiek in het licht van de voorbije en onvermijdelijk te volgen gebeurtenissen bijna niets anders dan grimmig glimlachen, maar het is wel de waarheid. De Bloedbruiloft toont, zoals het een goede zwarte komedie betaamt, hoe de sluimerende duistere kanten van ons allemaal door zelfs het meest idiote toeval tot ongekende chaos kunnen leiden.

De andere leden van de cast draaien rond de twee spilfiguren en hebben minder tot niets te betekenen (enkelen worden nagenoeg volledig vergeten!). Gelukkig maakt Nand Buyl met weinig dialogen een goede indruk als de oude, in zijn eigen realiteit vertoevende opa die zijn onuitgesproken glorie van aan het front wil herbeleven en vindt de film een onopvallende, sluipende maar doeltreffende emotionele kern in de vertolking van Arne Lenk als Hermanns onbegrepen zoon; een pion in zijn eigen verdoemde huwelijk.

Als de film tijdens de derde act in een stroomversnelling komt en naar de onafwendbare ontknoping raast ontpopt Deruddere zich nog maar eens als een uitstekend en niet langer te onderschatten regisseur. De Bloedbruiloft is geen perfecte film maar als geslepen sociale satire en ontspannend vertier kan dit zeker tellen.

SCHEISSE, SCHEISSE, SCHEISSE!