BOOGEYMAN

Nochtans begint Boogeyman met een erg knappe scène die zelfs Spielbergiaans aandoet. Een jongetje van acht ligt klaarwakker in bed en is als de dood voor de schaduwen die in zijn kamer vallen. Hij denkt dat er iets of iemand in zijn kamer rondsluipt, maar wanneer zijn vader het licht aanknipt, is alles weer rustig. De vader stelt de zoon gerust: er is niets aan de hand, ga nu maar weer slapen, maar op dat moment wordt hij op een gruwelijke manier vermoord. Door de boeman? Het jongetje, Tim, gelooft van wel. Ook vijftien jaar later. Hij woont dan in Chicago, werkt als editor bij een magazine, heeft een lief, Jessica, maar zijn angst voor het donker, openstaande kasten en monsters onder het bed is gebleven.

Op Thanksgiving wil Tim (Barry Watson) de avond doorbrengen met Jessica (Tory Mussett), maar hij krijgt een telefoontje. Wegens familiale omstandigheden moet hij terugkeren naar het ouderlijke huis, daar waar zijn vader vermoord (of verdwenen) is. Hij krijgt er de raad om zijn angsten voor eens en voor altijd te overwinnen en één nacht in het mysterieuze, Victoriaanse huis door te brengen. Als je zoiets in een film hoort, weet je wat dat betekent. Terwijl hij opnieuw kennis maakt met zijn jeugdliefje Kate (Emily Deschanel), begint het in het grote, lege huis te spoken. Stemmen fluisteren door de lange gangen, verf bladdert van scharnieren en plots duikt er een mysterieus klein meisje (Skye McCole Bartusiak) op.

Ondanks de erg knappe proloog gaat het al snel bergaf met Boogeyman. Regisseur Kay doet niet de minste moeite om te verhullen dat het hem vooral om het snelle schockeffect te doen is. Daar slaagt hij dan ook goed in. Met zijn opzwellende muziek, versnelde shots, veelvuldige kikkerperspectieven, extreme close-ups en obsederend spel met schaduwen, krijgt hij de toeschouwer meer dan een keertje uit de stoel gelicht. Verder dan de goedkope schrikmomenten gaat het echter niet. Dat Tim op het einde van de film gelijk krijgt – de boeman bestaat echt en zit achter ons aan – is dan ook geen verrassing, net zomin als de boodschap dat we als volwassene komaf moeten maken met alles waar we als kind angst voor hadden. Boogeyman is een te doorzichtige en simplistische horrorthriller die misschien beter onmiddellijk in de videotheekrekken was bijgeschoven.