MISS MONTIGNY

Het Montigny uit de titel is een verbastering van Montignies-sur-Sambre, een afgebladerd mijnstadje in de buurt van La Louvière. De plaatselijke Miss Montigny-verkiezing is het evenement van het jaar in het plaatsje waar anders nooit wat gebeurt. Sandrine (Sophie Quinton) verkoopt Camembert in de plaatselijke supermarkt. ’s Avonds verdient ze bij in het kapsalon van de moeder van haar beste vriendin Gianna. Met de opbrengsten van de twee baantjes heeft ze een oude slagerij gehuurd die ze wil ombouwen tot een schoonheidssalon, haar eigen schoonheidssalon wel te verstaan, het eerste in het dorp, een gat in markt waar Sandrine en Gianna willen inspringen. De bank weigert hen een lening, Sandrines vader is langdurig werkloos en haar moeder maakt huizen schoon van mensen met meer geld. De missverkiezing is de enige manier om aan geld te komen. En later aan klanten want natuurlijk wil iedereen zich laten epileren door Miss Montigny 2005...

Miss Montigny is een sociaal-realistisch drama met kwetsbare personages, een donkere achtergrond en weinig hoop. Toch staat Miss Montigny dichter bij Iedereen Beroemd van Dominique Deruddere dan bij Rosetta van de gebroeders Dardenne en heeft hij meer weg van The Full Monty dan van La Vie Rêvée des Anges. De film verbloemt niet maar gaat ook niet tot op het bot. Van Hoogenbemt toont ellende in de lightversie.

De in een schoonheidswedstrijd vermomde vleeskeuring is de tak waaraan hij zijn verhaal ophangt. Rond de race naar het kroontje verweeft hij een pak nevenintriges: een aantal is interessant maar de meeste werken vertragend en zijn te voorspelbaar opgebouwd. Het scenario zit tjokvol. Er is de wedstrijd zelf – die nooit spannend wordt, het vriendje van Sandrine verhuist naar Brussel, haar vader gaat vreemd met een bekende van de familie, de verbouwing van het salon schiet niet op, Gianna raakt zwanger, de vriendschap tussen Gianna en Sandrine komt onder druk te staan en de moeder-dochterrelatie is problematisch.

Enkel het laatste aspect komt echt goed aan bod en dat heeft meer te maken met de fijne vertolkingen van Sophie Quinton en Ariane Ascaride. Ascaride (Brodeuses, Marie-Jo et ses deux amours, Drôle de Félix, Marius et Jeannette) is betrouwbaar als altijd en de jonge Sophie Quinton (bij ons enkel bekend van Qui a tué Bambi?) speelt fris en ingetogen. Ascaride is de moeder die haar dochter aanzet om de dromen te doen realiseren die ze zelf niet kon waarmaken. Quinton is de dochter die het liefst van al wil vluchten uit haar beknellende omgeving maar er nog niet de kracht voor heeft en zich plooit naar wat van haar verwacht wordt.

De twee vrouwen zijn samen met de fotografie van Nigel Willoughby de troeven van een film die door de overvloed aan verhaallijnen en personages aan de oppervlakte blijft en in clichés blijft steken. In een aantal scènes treft de film raak en is te zien hoe goed de film had kunnen worden. De moeder-dochter scènes zijn waarachtig en hard. Sandrine die in de finale van de wedstrijd Je pense à toi zingt, is sterke cinema. Andere momenten zijn dan weer flauw en gevoelloos. De presentator van de wedstrijd is een eendimensionele karikatuur net als het moslimmeisje en de rondborstige modepop. Van Hoogenbempt toont hen wel maar voelt het niet goed aan. De beelden zijn mooi, maar de soul ontbreekt. Sophie en haar moeder zijn de moeite waard. Hun strijd was gediend geweest met meer raffinement.