HET SCHNITZELPARADIJS

Een film die wel zeer succesvol was dat jaar was de multiculturele komedie Shouf Shouf Habibi, de eerste Nederlandse film die oog had voor de allochtone jongeren en hun problemen. Geen blank, stuntelig meisje dat verliefd wordt op een jonge blonde god, maar een Marokkaanse jongen die, tussen twee culturen in, volwassen probeert te worden. Shouf Shouf Habibi representeerde een groep die in eerdere jaren genegeerd was en vond zo een groter en gevarieerder publiek. Nu is er Het Schnitzelparadijs, een film die, met een multiculturele cast vol multiculturele grappen en een flinterdun verhaaltje over een onmogelijke liefde, evenveel wegheeft van Shouf Shouf Habibi als van Costa, Volle Maan en Snowfever; (financieel) succes verzekert!

In het Schnitzelparadijs volgen we Nordib (Mounir Valentyn) die zojuist cum laude zijn eindexamen heeft afgerond, zijn vader is als een kind zo blij en zou niets liever willen dan dat zijn zoon medicijnen gaat studeren. Nordib zelf ziet dat echter anders en gaat aan de slag als afwashulp in het wegrestaurant De Blauwe Gier. Daar denkt hij hersenloos werk te kunnen verrichten zodat hij goed na kan denken over wat hij echt wil met zijn leven. De keuken van De Blauwe Gier is echter alles behalve een plek waar je rustig kan nadenken; er wordt geschreeuwd, gegooid, geruzied en gecommandeerd en dat zijn dan nog de momenten waarop er niet stressvol hoeft te worden gekookt. Als er een touringcar vol zakenlieden het wegrestaurant binnen komt wandelen en de chef-kok ontwaakt eindelijk uit zijn dagelijkse ‘van ochtend tot middag dutje’ dan breekt pas echt de pleuris uit. Er ontstaat een grote chaos die met veel visuele flair in beeld wordt  gebracht; grote vuren laaien op, de camera zwaait van links naar rechts en de montagesnelheid neemt toe. 

Maar dan is daar opeens een moment van rust: zij komt binnen! Agnes (Bracha van Doesburgh), de bloedmooie bediende. Nordib kan alleen nog maar staren, in slowmotion wandelt ze voorbij, de geluiden van chaos verstommen en de warme gitaarklanken van een Argentijnse tango vullen Nordib’s kop. Hij wordt verliefd, niet lang daarna zij natuurlijk ook, en al snel wordt er hevig gezoend tussen de aan vleeshaken hangende varkens. Maar ja, Agnes blijkt de dochter van de baas te zijn en ze durft niet thuis te komen met het keukenhulpje Nordib. Zo wordt Nordib’s simpele baantje niet alleen door zijn eigen vader, maar ook door die van Agnes ondergewaardeerd.

Het liefdesverhaal vol obstakels is weinig bijzonders, we hebben het allemaal al eens eerder en beter gezien. Wat er vooral aan ontbreekt is geloofwaardigheid. Zo heeft acteur Mounir Valentyn de uitstraling van een zak zeezout; hij ziet er misschien leuk uit, maar de doffe blik in zijn ogen en zijn monotone stem maken hem geen moment een geloofwaardig versierder. Precies het tegenovergestelde geld voor Bracha van Doesburgh. Met een glimlach van oor tot oor, ogen waarin je verzuipt en een speels zwiepend paardenstaartje, straalt ze een en al plezier en vrolijkheid uit. Waarom ze voor de levenloze Nordib kiest wordt geen moment duidelijk.

Maar goed, het liefdeskoppel is in het geval van Het Schnitzelparadijs vooral een noodzakelijk kwaad. Het is de laagdrempelige rode draad waaraan de grote hoeveelheid grappen kunnen worden opgehangen. Grappen die allemaal komen van de zeer kleurrijke bijfiguren; op de twee hoofdpersonages na is niemand echt normaal. Joegoslaaf Goran (Tygo Gernandt) maakt wild springend de dansvloer van de plaatselijke discotheek onveilig, Chef-kok Willem (Frank Lammers) ziet er uit als een hardrockende motormuis die vaker slaapt dan kookt, en het bekvechtende duo Amimoen (Mimoun Oaïssa) en Mo (Yahya Gaier) steelt de show met de idiote levenslessen die ze aan Nordib proberen te verkondigen. Maar ook Nordib’s oudere broer, de vrienden van zijn vader, de vervelende klant in het restaurant en zelfs de uitsmijter van de discotheek zijn bijzonder grappige typetjes.

Zo zijn het de bijfiguren die Het Schnitzelparadijs dragen. Wat Nordib allemaal meemaakt boeit niet, het gaat het ene oor (of oog) in en het andere weer uit. Met wie hij het allemaal meemaakt boeit des te meer. Dat de producent van Het Schnitzelparadijs hier ook volkomen bewust van is blijkt als je kijkt naar de filmposter: verreweg de meeste ruimte is gereserveerd voor de klierende Amimoen en Mo terwijl ergens op de achtergrond Nordib en Agnes in een innige omhelzing staan. De twee habibi’s winnen het van het costa-koppel en dat is meer dan terecht.