Zero Woman (Miki Sugimoto) - Rei voor de vrienden - is een speciaal getrainde undercover politieagente die op meestal onconventionele wijze de gevaarlijkste zaken tot een goed einde brengt. Wanneer Rei echter haar ijskoude kalmte verliest en een perverse Duitse seriemoordenaar in koelen bloede afmaakt is de maat vol voor haar oversten. Deze besluiten haar in de gevangenis te gooien, waar Rei terecht komt tussen de criminelen die ze zelf achter de tralies deed belanden. Het lijkt dat agente Zero voor de komende jaren zal moeten leren leven met de dagelijkse vernedering en martelingen van haar medebewoners, totdat de dochter van de hoogstaande politicus Nagumo (Tetsuro Tamba) wordt ontvoerd. Nagumo is als de dood voor slechte publiciteit en geeft de Japanse autoriteiten carte blanche om zijn dochter te vinden zonder dat de pers hier lucht van krijgt. Al snel komen de hoge omes van de Japanse politie uit bij Zero Woman, die in ruil voor een nieuwe start en een gaaf strafblad haar gangetje mag gaan op de booswichten die achter de laffe ontvoering zitten.
Geef toe, dit klinkt toch als lekker foute seventies “grindhouse” cinema - waar Quentin Tarantino zo vol van is - of niet? Het begint dan ook allemaal goed met de fraaie Miki Sugimoto, die alle aandacht naar zich toetrekt in de openingsscène. De toon is gezet met een orgasme van bloot, geweld, foute muziek (die overigens lijkt gestolen uit een jaren zeventig pornofilm!) en kitsch. Yukio Noda, die voordien al furore had gemaakt met de Furyo Bancho misdaadthrillers, laat het verhaal op een typische manier ontplooien. Veel achtergrond krijgen we echter niet en de personages worden, wanneer het goed uitkomt voor het verhaal, in de film gedropt. Dankzij enkele magistrale gewelduitbarstingen, mede gestuwd door de letterlijk spetterende make-up effecten, die bij momenten zelfs de meest getrainde horrorliefhebbers uit het lood zullen kunnen slaan, kan Zero Woman: Red Handcuffs (originele titel: Zeroka No Onna: Akai Wappa) nog blijven boeien. Maar na een tijdje heb je het allemaal gezien en begint de aandacht, door onder andere het gebrek aan achtergrond, af te nemen.
De scenarioschrijvers Fumio Konami en Hirô Matsuda vertikten het om de karakters enige menselijke warmte mee te geven. En het besef dat de agenten eigenlijk geen haar beter zijn dan de criminelen is in het begin misschien even een scherp en robuust kantje, maar daarna een finaal struikelblok wanneer je voor geen enkel personage sympathie kan opbrengen! Bovendien blijkt Zero Woman, met haar kitscherige rode outfit, badge en handboeien, maar een doods personages te zijn. Geef ondergetekende maar Lady Snowblood, One Eye uit Thriller: A Cruel Picture, The Bride uit de twee Kill Bill’s of zelfs de “granddaddy of revenge” Paul Kersey uit de beruchte Death Wish-franchise. Stuk voor stuk filmkarakters met een ziel en een persoonlijkheid. Hetzelfde kan je zeggen van de films, want Zero Woman: Red Handcuffs is ondanks zijn invloed in het genre en het succes (de prent werd midden jaren negentig gevolgd door maar liefst vijf video-sequels!) maar een onevenwichtig curiosum uit de ranzige jaren zeventig, een periode waar exploitation, bloot en extreem geweld gewoon mainstream waren.
Regisseur:Yukio
Noda
Cast:Miki
Sugimoto, Tetsuro Tamba, Eiji Go, Hideo Murota, Yôko
Mihara
Land van
herkomst:Japan
Productiejaar:
1974
Filmlengte: 88 minuten
Adviesleeftijd:
16
Dit door De Filmfreak verdeelde schijfje van Japan-shock is eerlijk gezegd maar een middelmatige affaire. Hoewel het 2.35:1 beeld niet anamorfisch is uitgevoerd en zowel het beeld, als het geluid (Japans Dolby Digital Mono) enkele ouderdomsverschijnselen hebben zoals vuiltjes, printbeschadigingen en ruis, zijn beide voldoende voor een films als deze. Een groter probleem vormen de slordige Nederlandse ondertitels. Het gaat van simpele taalfouten en hier en daar Engelse zinnen, tot op cruciale momenten gewoonweg géén ondertitels en zelfs enkele keren niet synchroon lopen met de beelden. Kortom: een boeltje, iets wat met een minimale controle niet mogelijk was geweest. Qua bonusmateriaal moeten we het stellen met een fotogalerie van de Duitse uitgave.
(Met dank aan De Filmfreak)
De volgende keer is het de beurt aan het nagelharde Koreaanse misdaadepos Dalkomhan Insaeng ofte A Bittersweet Life, van de gerenommeerde filmmaker Ji-woon Kim (The Foul King, A Tale of Two Sisters). Sayonara!
[START
INFO]
In
'Legends Of Asia' neemt Steve De Roover u mee in de wondere wereld van de
Aziatische cinema. Van de populaire Chinese cinema tot de eigenzinnige en
dikwijls gewelddadige Japanse cinema, van de verbazingwekkende Koreaanse
pareltjes tot de nog ontplooiende Thaise cinema. Voor zij die eens een stap in
het donker willen zetten en voor de liefhebbers is er nu 'Legends Of
Asia'.
[END
INFO]