Een stukje geschiedenis voor de niet-gamers onder ons. 1992 was het jaar dat id Software op de markt kwam met Wolfenstein 3D, één van de eerste echte FPS spellen. Een revolutie in de spellenwereld was op handen. Die revolutie brak op 10 december 1993 los met het uitbrengen van Doom. Voor het eerst werd het mogelijk voor de gamer om in de huid te kruipen van een keiharde marinier, die vast komt te zitten op Mars waar letterlijk en figuurlijk de hel losbreekt. De weelderige verscheidenheid aan monsters, een aantal spectaculaire wapens en vooral vele uren puur speelgenot maakten van Doom de klassieker die het tot op de dag van vandaag nog steeds is. Knap werk, want in Doom was geen enkel plot te bekennen. Het was schieten, schieten en nog eens schieten. Breinloos vermaak waar nog vele moralistische discussies over gevoerd zouden worden in de jaren daarna.
Het gebrek aan plot deerde de fans weinig, Doom werd een hit, net als de vervolgen Doom 2 en Final Doom. Toen werd het stil rond Doom en gamers moesten maar liefst acht jaar wachten op een nieuw hoofdstuk. In 2004 kwam het visueel verpletterende Doom 3 uit. Plottechnisch was er wel weer het een en ander aan te merken, maar dat maakte de gamers niets uit, want ook Doom 3 was weer een verpletterend succes. Dit kwam vooral door het uitermate naargeestige sfeertje dat in dit derde deel hing. Van alle kanten werd de speler bestookt door monsters, zombies en ander tuig. Dit was niet een spel dat je 's nachts in je eentje in het donker wilde spelen. Slapeloze nachten waren een zekerheid na het spelen van Doom 3. Voor de film hebben de makers geprobeerd dezelfde sfeer ook op het scherm te brengen. Hiervoor werd echter wel flink gesleuteld aan de wereld van Doom.
Het was van groot belang om in de filmversie van Doom wel een verhaal in te bouwen. Hoe summier ook, het moest er komen, want negentig minuten kijken naar een stel mannen die monsters neerschieten gaat gauw vervelen als je niet zelf achter de knoppen van je toetsenbord zit om de actie te bepalen. Scenaristen Dave Callaham en Wesley Strick kregen de opdracht om dit te doen en zij zijn niet heel erg geïnspireerd te werk gegaan. Vooral de eerste helft van Doom is een exacte kopie van James Cameron's Aliens uit 1986. Een team goed getrainde soldaten worden naar Mars gestuurd om daar orde op zaken te stellen en als dat moet korte metten te maken met een eventuele uitbraak van onaardige wezens. Onder leiding van de psychopathische Sarge (Dwayne "The Rock" Johnson) moeten de heren ervoor zien te zorgen dat personen en informatie in veiligheid worden gebracht. Daarbij vloeit het bloed rijkelijk en worden één voor één de soldaten een kopje kleiner gemaakt. "Beter goed gejat dan slecht verzonnen." Toch?
Op veel vlakken verschilt de film van het spel. Wapens, monsters, personages en ga zo maar verder, hebben een grondige update ondergaan. Bij de wapens is helaas niet zoveel diversiteit te vinden. De machinegeweer is standaard en de BFG (Big F&^#ing Gun) krijgt veel aandacht, maar de rest van het arsenaal blijft een beetje onderbelicht in de donkere gangen. De chaingun (bekend uit Predator), de plasmagun en de shotgun zijn óf weggelaten óf heel sporadisch te zien. Jammer, want dat is nu precies waar de fans op zaten te wachten. Een geruststelling voor de fans is wel dat de kettingzaag even zijn opwachting maakt. Een punt van kritiek dat hierbij aansluit komt voor rekening van de monsters. Het is begrijpelijk, gezien de plot, dat de makers gekozen hebben voor een beperkte selectie monsters, maar toch hadden we graag de Cacodemon (een grote zwevende bal die vuurballen afschiet), de spiderdemon (de naam zegt genoeg), en de opperbaas uit de originele spellen willen zien. Misschien iets voor een volgende film?
De hamvraag is of Doom erin slaagt om een getrouwe verfilming te zijn van het spel. Hoe vorm je een spel dat gespeeld wordt door de ogen van één enkele persoon om tot een film die zowel door gamers als niet-gamers genoten kan worden? Een lastige vraag waar iedereen een ander antwoord op heeft. Het antwoord van regisseur Andrzej Bartkowiak (Romeo Must Die) is een duistere film geworden waarin de inborst van de mens een grotere rol speelt dan in welke videogame dan ook. In zijn film bepaalt je aanleg voor gewelddadigheden en gruwelijkheden of je geschikt wordt bevonden door de kwaadaardige krachten om te veranderen in een monster. Gamers, jullie horen het goed: de monsters in de filmversie zijn afkomstig uit de mensen zelf en niet direct uit de hel. Deze plotverandering zal een schok zijn voor de meeste trouwe fans die een recht-toe-recht-aan schietfestijn wilden zien zonder dat er gesleuteld wordt aan de basis van Doom.
In het laatste half uur gooit Bartkowiak de remmen los. Schieten maar... en veel alstublieft. Geen gebrek aan kogels in deze film. Alhoewel... wanneer we in de huid kruipen van hoofdrolspeler John Grimm (gespeeld door Karl Urban) lijkt het opeens wel mogelijk om zonder munitie te komen zitten en dan biedt alleen nog maar een kettingzaag uitkomst. Een glorieus moment waarvoor alle fans van tevoren een schietgebedje hebben gedaan. Die vier minuten vanuit de ogen van Grimm zijn fantastisch en enorm herkenbaar gemaakt. Voor niet-gamers zal het wel even wennen zijn, maar dat is dan maar even jammer voor hen. Doom is een film die zich vooral richt op de mannelijke demografie van de samenleving en als dat nog niet duidelijk was vóór het bekijken van Doom, dan wordt dat tijdens de film nog eens benadrukt door het enige vrouwelijke personage (Rosamund Pike) nooit haar vinger aan de trekker van een geweer te laten komen. We zullen daar maar verder geen halszaak van maken en de Sarge volgen op zijn missie. Have fun en "If it breathes, kill it."
[START INFO]
Titel: Doom
Genre: Videogame-adaptatie
Speelduur: 1u40
Regisseur: Andrzej Bartowiak
Acteurs: Karl Urban, Dhobi Oparei, Ben Daniels,
Rosamund Pike, The Rock, Richard Brake, Al Weaver
[END
INFO]