Kaurismäki maakt al films vanaf het begin van de jaren tachtig op een gedreven en eigenzinnige manier. Al zijn films hebben een hoopvolle visie op de toekomst. Hij gelooft in het menselijk vermogen om te overleven in een hopeloze economische situatie. Kaurismäki is zonder enige twijfel een sociaal filmer die telkens een antwoord tracht te geven op de situatie in zijn land. In Finland is het percentage werklozen zeer hoog. Een aantal sociale klassen zien hun maatschappelijke situatie op korte termijn veranderen. Dat is ook de kern van het verhaal van Drifting Clouds.
Een koppel wordt getroffen door een plotse werkloosheid. Ilona werkte in het beste restaurant van de stad dat echter zijn beste tijd heeft gekend. Omwille van de stopzetting van de afbetaling van de schulden wordt deze zaak spoedig gesloten door de bank. Haar man Lauri verliest op hetzelfde ogenblik zijn job als trambestuurder. Uit pure noodzaak besluiten ze als zelfstandige te beginnen. De bank wil hen echter geen lening toestaan. Hierdoor zijn ze totaal aangewezen op zichzelf om een uitweg te vinden uit hun penibele toestand.
Deze maand komt ook The Van van Stephen Fears in roulatie die over een gelijkaardig thema gaat als Drifting Clouds. Ook hier kiezen werklozen het zelfstandig statuut als middel om te overleven. Toch verschilt Drifting Clouds grondig van de Britse film. Bij de film van Fears is de wijze van uitwerking veel uitbundiger. Het hoog komische gehalte met gevatte one-liners uit het eerste gedeelte van The Van kon niet volgehouden worden tot op het einde. Drifting Clouds is soberder van aanpak. De humor is veel droger en gelijkmatiger verspreid. Bij deze Finse sociale fabel is nergens een breuk in het verhaal te bemerken.
Het soort humor dat aanwezig is in alle films van Kaurismäki valt op sommige gebieden te vergelijken met deze uit de films van en met Buster Keaton. In de realisaties van beide regisseurs zijn er altijd figuren die op een onverstoorbare wijze verder blijven werken ondanks alle tegenslagen die zij ondervinden. Een andere overeenkomst is het uitdrukkinsloze gezicht waarmee zowel de creaties van zowel Keaton als Kaurismäki door het leven gaan. Nergens vind je in Drifting uitzinnige gezichtsuitdrukkingen zoals bij Ace Ventura met Jim Carrey. De humor is vooral terug te vinden in het absurde karakter van bepaalde situaties of dialogen.
Echter niet alleen op het niveau van het komische zijn de films van Karusmäki herkenbaar. Voor het camerawerk is Timo Salminen al gedurende vele jaren een vaste medewerker. Deze cameraman is verantwoordelijk voor de sombere en kleurloze look die kenmerkend is voor het merendeel van de films van Kaurismäki. De eenvoud van het visuele gedeelte van Drifting Clouds staat in schril contrast met de Amerikaanse manier van beeldvulling. Bij Karusmäki dient het decor het verhaal te ondersteunen in een film en niet omgekeerd.
Naast een vaste medewerker voor de fotografie werkt deze Finse cineast regelmatig samen met dezelfde vertolkers. De twee hoofdrolspelers uit Drifting Clouds Kati Outinen (Ilona) en Kari Väänänen (Lauri) waren reeds te zien in andere films van Kaurismäki. Outinen was ondermeer te zien in The Match Factory Girl (1990) en Hamlet Goes Business (1987). De wijze waarop er geacteerd wordt in zijn projecten is steeds koel en afstandelijk. Acteurs en actrices moeten zichzelf willen wegcijferen in functie van het verhaal.
Hopelijk gaat deze kleine maar boeiende film niet verloren in het filmgeweld van de Amerikaanse blockbusters Mission: Impossible en Independence Day.