HARRY POTTER AND THE GOBLET OF FIRE

Terecht, want de Potter-reeks blijft met afstand het beste dat je een jonge generatie kinderen kunt voorschotelen. Alhoewel het erop lijkt dat de cyclus zijn kinderschoenen definitief aan het ontgroeien is. De eerste berichten rond het hoge griezelgehalte in de nieuwste Potter-film zijn echt niet overdreven. Al vanaf de openingsscène, waarin een herrezen Lord Voldemort vakkundig korte metten maakt met een nieuwsgierige luistervink, wordt duidelijk dat ouders hun jonge kroost beter thuis kunnen laten. De Amerikaanse filmkeuring oordeelde dat The Goblet of Fire niet geschikt is voor kinderen onder de dertien jaar en voor een keer zitten ze er niet ver naast. Ouders die hun jonge kinderen mee naar de film willen nemen, kunnen voor de zekerheid beter zelf eerst een keertje gaan kijken. Het griezelniveau van Goblet of Fire is namelijk nog het best te vergelijken met dat van Indiana Jones and the Temple of Doom. Perfect geschikt voor kinderen vanaf een jaar of twaalf, maar té intens voor de kleintjes. Er worden in de nieuwste Potter-film weliswaar geen harten uit lichamen gerukt, maar de gruweldaden van de Death Eaters en de duivelse Lord Voldemort kunnen menige kindernachtmerrie tot gevolg hebben.

Harry Potter and the Goblet of Fire is wél een absolute must voor jonge tieners die snakken naar een gezonde dosis griezel en avontuur. De thematiek in de film is voor hen op maat gesneden. Net als hun trouwe fans zijn ook Harry, Ron en Hermione weer wat ouder geworden en is het leuk om te zien hoe zij stilletjes aan te maken krijgen met de typische puberproblemen zoals verliefdheid, eerste afspraakjes en jaloezie. Die nieuwe, meer volwassen thema’s worden op een subtiele manier in de mix gegooid. Zelfs zwaardere thema’s (zoals omgaan met de dood) worden op een verfrissende, onbetuttelende manier aangeraakt. Ondanks alle magische toestanden staat Rowlings avontuur dus steeds stevig met beide benen op de grond. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat de personages niet ongehavend uit de strijd komen en dat de dood van een belangrijk nevenpersonage door niets of niemand ongedaan gemaakt kan worden, zelfs niet door de almachtige Dumbledore. Omgaan met verlies hoort nu eenmaal bij het leven en is voor kinderen belangrijk om te leren, redeneert Rowling.

Fans van het boek maakten zich zorgen dat het vuistdikke vierde deel té veel versnipperd zou worden bij de verfilming. Om dat te voorkomen, was Warner Bros aanvankelijk van plan om The Goblet of Fire over twee films uit te smeren en de delen met een paar maanden afstand in de zalen te brengen. Dankzij een extra inspanning van scenarist Steve Cloves paste deel vier uiteindelijk toch in één (eveneens vuistdik) filmscript. Weliswaar is het scenario iets episodischer dan bij de vorige films (zeker in vergelijking met het mooi afgeronde Prisoner of Azkaban) zodat de Potter-leken soms wat moeite zullen hebben om het hoge tempo bij te houden. Cloves heeft er dus goed aan gedaan zich te focussen op het legendarische Triwizard Tournament. Nadeel is natuurlijk wel dat een aantal leuke, maar voor het kernverhaal overbodige subplots volledig zijn gesneuveld. Zo houdt Hermione zich niet bezig met het redden van elfjes, zijn de gemene Dursley’s nergens te bespeuren en komt de Quidditch World Cup maar terloops aan bod. Toch is er ook zonder die zijsprongen stof genoeg om de imposante speelduur van 157 tot de nok toe te vullen. The Goblet of Fire neemt meteen een vliegende start als Harry samen met zijn trouwe vrienden Ron en Hermione naar de Quidditch World Cup gaat. Helaas wordt het spectaculaire evenement verstoord door het plotse verschijnen van de Death Eaters die de hele tovercamping (inclusief de handige magische tenten) in de as leggen. Tot ieders grote paniek laten ze het teken van U-weet-wel-wie achter en vreest Harry dat het nieuwe schooljaar wel eens lastiger zou kunnen worden dan anders.

Zijn vermoeden wordt bevestigd als professor Dumbledore op de eerste schooldag aankondigt dat Hogwarts dit jaar gastheer is van het legendarische Triwizard Tournament, waarin drie kampioenen van verschillende toverscholen het tegen elkaar opnemen in drie levensgevaarlijke proeven. De uitdaging is zelfs zo groot, dat Dumbledore alle studenten onder de 17 jaar ten stelligste verbiedt om deel te nemen. Maar bij het kiezen van de drie namen gaat er iets vreselijk mis. Naast die van de drie kampioenen (waaronder de knappe Fleur Delacour, Hogwarts-afgevaardigde Cedric Diggory en Quidditch-kampioen Viktor Krum) valt ook Harry’s naam uit de Goblet of Fire. Dat wil dus zeggen dat hij moét deelnemen. Regels zijn regels. Helaas kan Harry niet op de steun van zijn medestudenten rekenen en vermoedt Ron dat Harry zijn naam stiekem toch in de vuurbeker heeft gestopt. Natuurlijk is dat niet waar, maar bij Ron steekt de jaloezie de kop op als hij beseft dat Harry weer eens in de schijnwerpers komt te staan terwijl hij op de achtergrond moet blijven. Naast de voorbereidingen voor het toernooi moet Harry ook nog eens een afspraakje zien te versieren voor het Yule Ball, dat speciaal ter gelegenheid van het toernooi wordt georganiseerd. Harry heeft een oogje laten vallen op de knappe Cho Chang, maar die blijkt al een afspraakje te hebben. Het lijkt er dus op dat hij alleen moet gaan, want zelfs Hermione heeft een date, al wil ze niet zeggen wie.

Natuurlijk is het niet allemaal treurnis wat de klok slaat en als Harry en Ron hun geschillen hebben bijgelegd, wordt de toon ineens wat luchtiger door een hilarische passage waarin de jongens en meisjes van Hogwarts zich opmaken voor het bal. Door het geklungel en de warboel van emoties (“Why do girls always travel in packs? How are you supposed to corner one?”) lijk je als kijker even in een high-school film te zijn beland. Dat kan gelukkig geen kwaad, want die scènes bieden wat respijt van de gruwel die al is gepasseerd, en die nog moet komen. Verdere rustpuntjes zijn er nauwelijks. Een van de redenen waarom de film nog wat spannender is dan de vorige delen, is het verbeterde inlevingsvermogen van de jonge cast. Ten opzichte van Prisoner of Azkaban zijn vooral Daniel Radcliffe en Rupert Grint nog meer in hun rollen gegroeid. Emma Watson was als Hermione altijd al het grote talent, maar ook zij maakt weer veel indruk, zeker als het er tijdens het bal nogal heftig aan toegaat. Over de acteerprestaties van de volwassenen hadden we al nooit te klagen (die amuseren zich ook hier weer te pletter) en naast de schare bekende gezichten zoals Maggie Smith, Robbie Coltrane, Michael Gambon, Jason Isaacs, Alan Rickman en een opmerkelijk ‘optreden’ van Gary Oldman, maken nu ook een prima Miranda Richardson als reporter Rita Skeeter en een bijna onherkenbare Ralph Fiennes als U-weet-wel-wie hun opwachting. Let verder zeker op Brendan Gleeson, werkelijk memorabel als Mad-Eye Moody. Wederom enkele fijne aanvullingen op een cast die toch al geen gebrek had aan grote namen.

Ook qua look sluit de film naadloos aan bij zijn voorgangers. Weliswaar kwam er wat gemorrel uit de rangen toen de Britse regisseur Mike Newell (Four Weddings and a Funeral, Mona Lisa Smile) werd aangewezen als regisseur, maar net als zijn voorgangers Chris Columbus en Alfonso Cuaron jongleert hij moeiteloos met alle elementen, zonder een steek te laten vallen. De afwezigheid van de legendarische John Williams valt ook nauwelijks op dankzij een indrukwekkende en minstens even sfeervolle soundtrack van componist Patrick Doyle. Het blijft vooral prettig om te zien dat J.K. Rowling in haar wonderlijke wereld vol tovenaars, magie en boosaardige monsters - zo prachtig vormgegeven door de fantastische speciale effecten – steeds een plaatsje weet te bewaren voor belangrijke menselijke thema’s zoals vriendschap, liefde, volwassen worden en zélfs de dood. Ondanks de diverse regisseurs aan het roer blijven de films steevast groeien in kwaliteit en lijkt het erop dat Warner Bros tot het bittere einde zal doorgaan. Als alle volgende delen even goed worden als Goblet of Fire, is het bijna jammer om te bedenken dat het na boek zeven definitief is afgelopen. Maar dat is voorlopig nog niet aan de orde. Op naar Order of the Phoenix!

^{(Met dank aan Steve De Roover)}