THE WEATHER MAN

Toen we in 1997 Mousehunt onder ogen kregen, een leuke jeugdfilm over twee idioten (Nathan Lane en Lee Evans) die een muis proberen te verschalken, onthielden we meteen de naam van de regisseur: Gore Verbinski. Immers, met een voornaam als “Gore” moest de man wel iets te vertellen hebben. Mousehunt bleek een van de betere Home Alone-klonen, een met zwarte humor doorweven familieprent boordevol leuke effecten en enthousiaste vertolkingen van Lane, Evans en zelfs Christopher Walken. In de jaren die volgden realiseerde Verbinski achtereenvolgens het middelmatige Brad Pitt-Julia Roberts vehikel The Mexican, startte hij de “remakes van Japanse horrorfilms” trend met het solide The Ring, verving hij de oververmoeide Simon Wells bij The Time Machine en brak hij twee jaar geleden definitief door met Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl (hij werkt momenteel aan de vervolgfilms in een trilogie waarvan het tweede deel - Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest – in de zomer van 2006 in de zalen komt). Om een overdadige hoeveelheid piratengebroed tegen te gaan besloot hij, vooraleer terug in de wereldzeeën te duiken, eerst een iets bescheidener prent op de drukke filmmarkt te gooien en met The Weather Man heeft hij een bijzonder aangename, nooit opzienbarende maar amusante film afgeleverd.

David Spritz (een opvallend goede Nicolas Cage) is een – u raadt het nooit – weerman bij een televisiestation in Chicago. Zijn leven is niet wat het zou moeten zijn; de zwaarlijvige dochter is uitgeblust en wordt gepest, zoonlief ontwikkelt een vreemde vriendschap met een begeleider, ex-vrouw Noreen heeft ondertussen een nieuwe vriend en alsof dat nog niet genoeg is leeft David in de schaduw van zijn succesvolle vader Robert (Michael Caine), een geprezen schrijver die maar niet kan begrijpen waarom zijn zoon op straat bekogeld wordt met allerlei frisdranken en fast-food. Als Dave een job aangeboden krijgt bij een druk bekeken en populair televisiestation in New York rest hem de keuze tussen zijn disfunctionele familie of de boeiende, vetbetaalde carrière waar hij altijd op hoopte.

In het ruime filmaanbod is The Weather Man een vreemde eend in de bijt. Hoewel ontegensprekelijk een mainstream-film is de prent eerder een karakterportret dat zich in hetzelfde vaarwater als Sam Mendes’ American Beauty en Curtis Hansons Wonder Boys ophoudt. Verbinski’s eindresultaat haalt nergens het niveau van genoemde producties maar het lukt toch vrij aardig om een interessante, zwartkomische blik op het vrij deprimerende leven van de protagonist te werpen. Als Dave is Nicolas Cage uitstekend. Cage is zo’n acteur die kijkers danig op de zenuwen kan werken en bij enkele van zijn collega’s en filmcritici heeft hij het verkorven door in luide, hersenloze maar daarom niet altijd minder entertainende actiefilms aan te treden. In The Weather Man bevindt hij zich echter in ander territorium en toont hij een gelaagde, grappige vertolking die soms sterk doet denken aan zijn werk in Adaptation. Hij wordt omringd door een getalenteerde cast waarvan vooral Michael Caine als zijn vader en Hope Davis als zijn ex opvallen. Toch laten Verbinski en scenarist Steve Conrad ons nooit vergeten dat alles rond Dave draait. Wie op zoek gaat naar een allesoverheersend verhaal of een veelbetekende plot zal bedrogen uitkomen en aanvankelijk is het niet echt duidelijk waar de film heen gaat. De film lijkt een aaneenschakeling van door Hans Zimmer van muziek voorziene scènes waarin de weerman in de meest vervelende situaties terechtkomt. Die zijn aanvankelijk vooral humoristisch (de scheldnaam die de kinderen naar zijn dochter roepen blijft door het hoofd van Dave rondspoken, met hilarische momenten als gevolg) maar de toon wordt grimmiger als blijkt dat het leven weinig meer dan tegenslag en teleurstellingen biedt.

Toch kunnen we The Weather Man absoluut geen zwartgallige film noemen. Zowel van toon als visueel (Chicago in hartje winter) mag de prent dan wel weinig kleur bieden, Verbinski slaagt erin ons aan de zijde van het hoofdpersonage te scharen, smokkelt enkele heerlijk leuke taferelen en politiek incorrecte grappen het verhaal binnen (Cage als Abraham Lincoln in een seksscène, de droom met Spongebob, “kamelenteen”) en houdt de teugels stevig in handen.

Dit is geen topper, er is een overdadige hoeveelheid product placement aanwezig en het geheel laat een “dat was leuk maar waarom hebben we dit ook alweer gezien”- gevoel achter. Als een aangenaam tussendoortje voor een regenachtige dag is dit echter wel aan te raden. Vergeet dus vooral niet de weerberichten te checken!