LE TEMPS QUI RESTE

Ozon koos voor de eerste keer voor een mannelijk hoofdpersonage: Romain, een mooie 30-jarige succesvolle, arrogante, homoseksuele Parijse modefotograaf op de top van zijn kunnen. Tijdens een zomerse fotoshoot valt hij flauw. Het verdict van de dokter is hard: Romain heeft kanker in een terminale fase. Hij besluit zich niet meer te laten behandelen. Hij aanvaardt zijn lot en kijkt de naderende dood recht in de ogen. In de tijd die hem rest, rekent hij af met zichzelf. Hij vertelt niemand iets over zijn ziekte. Hij draagt zijn lot alleen. Romains beslissing is moedig, egoïstisch en hard.

In het Engels heet de film Time to Leave, een titel die de hoogdringendheid van zijn missie onderstreept. Hij breekt met zijn vriendje, lokt een conflict uit met zijn burgerlijke zus en confronteert zijn ouders met hun banale liefdeloze huwelijk. Hij zoekt ruzie om zich te kunnen bevrijden van alles dat hem aan het leven bindt. Nu hij weet dat hij gaat sterven, wil hij niet meer liegen of veinzen. Hij wil alleen zijn. Hij bezoekt nog wel zijn grootmoeder. Met haar voelt hij zich wel verbonden: sterke egocentrische figuren die zichzelf heel graag zien. Hun ontmoeting levert de strafste oneliner op van de film. De trip Parijs–platteland–Parijs schudt Romain wakker. Een ontmoeting met een kinderloos koppel in een snackbar levert hem een nieuw perspectief.

Le Temps Qui Reste is geen film over een ziekte of een zieke, maar over een jonge man die moet zien om te gaan met het besef dat hij binnenkort gaat sterven. Romain gaat zich niet te buiten aan excessieve uitspattingen zoals het hoofdpersonage uit Cyril Collards Franse schandaalfilm Les Nuits Fauves (1992) en zoekt niet naar de uitdagende ervaringen en zintuiglijke sensaties zoals Benoît in N'oublie pas que tu vas mourir. Met Son Frère (2002) heeft de film stilistisch meer raakvlakken, maar terwijl regisseur Patrice Chéreau zich focust op de fysieke aftakeling van zijn hoofdpersonage en de poging om zich af de valreep te verzoenen met zijn broer, richt Ozon zich volledig op Romain en zijn psychologische reis van boosheid, over ontkenning tot aanvaarding en bevrijding.

Voor een schrijver-regisseur die zo graag suggereert en te raden geeft, heeft Ozon met Le Temps Qui Reste een zeer rechtlijnige film gemaakt. Hij laat geen twijfel bestaan over Romains overlevingskansen: er zijn er geen. Ozon kleedde zijn scenario volledig uit, stripte het van overbodige personages en dialogen en behield een klein zuiver verhaal over. Net die beperking geeft de film diepgang. Hij heeft niet veel nodig - een kort gesprek, een hevige  dialoog en rake close-up – om de geschiedenis van Romain te tonen. Ieder woord is raak, ieder detail fundamenteel en ieder personage speelt een cruciale rol.

Ozon is Romain en Romain is Ozon. Nooit heeft een personage geschreven dat zo dicht aanleunt bij zichzelf. Melvil Poupaud is het brandende middelpunt van iedere scène, als een Griekse god met een verliefde camera in beeld gebracht door Jeanne Lapoirie. Zijn scène met Jeanne Moreau – door Ozon steevast de negende actrice uit 8 Femmes genoemd – vat het talent van Ozon samen: hij puurt het uiterste uit zijn cast in gevoelige scènes waarin de personages zich blootgeven, een psychologische grens overschrijden en hun gêne overwinnen. Poupaud en Moreau worden uitstekend aangevuld door Valeria Bruni Tedeschi (die ook in 5X2 speelde), Daniel Duval (weer eens in een menselijke rol) en Louise-Anne Hippeau, de zus die smacht naar liefde en erkenning van haar broer.

Le Temps Qui Reste is meesterlijk in beeld gebracht. Een mix van close-ups en shots vanop afstand sleuren de kijker heen en weer, perfect passend bij dezelfde harmonicabeweging in Ozons verhaal. Hij zit Romain op de huid en verliest hem geen seconde uit het oog, terwijl Romain zelf afstand schept. Aantrekken en afstoten: visueel en intellectueel. De achtste film in acht jaar van François Ozon is een minimalistisch, integer meesterwerk. Verraderlijk eenvoudig, verraderlijk meeslepend.