MUST LOVE DOGS

Diane Lane - nu eens niet in een broeierige thriller als Unfaithful - probeert na het wisselende succes van Under the Tuscan Sun nog maar een keer haar heil te vinden in een romantische komedie. Wederom stapt zij in de rol van de pas gescheiden vrouw wiens man haar verlaten heeft voor een ander. Sarah (Lane) heeft helemaal geen zin een nieuwe man. Ze heeft het huis voor zich alleen en kan nu eindelijk eens de dingen doen die ze al die jaren heeft moeten laten in haar relatie. Wat dat is weet ze zelf eigenlijk ook niet zo goed. Haar familie heeft andere ideeën over haar toekomst en zij organiseren een interventie. Ze komen aan het begin van de film met z'n alleen bij Sarah langs om haar een grote verzameling foto's onder de neus te duwen. Foto's met daarop mannen die zij geschikt vinden voor Sarah (zoiets hebben we eerder gezien in When Harry Met Sally). Ook daar wil Sarah niets van weten. Dit tot grote ergernis van haar oudere zus Carol (Elizabeth Perkins). Zonder het van tevoren te vragen zet Carol haar zus op een relatiebemiddelingswebsite.

John Cusack speelt de man die 'reageert' op Sarah's advertentie. Hij doet dit niet zelf, want ook hij wordt erin geluisd door een bekende. Jake (Cusack) is een idealistische botenbouwer met een voorliefde voor David Lean's melodramatische verfilming van Pasternak's Doctor Zhivago. Hoe perfect is dat? Zowel Sarah als Jake zien een blinde ontmoeting helemaal niet zitten, maar stemmen toch in. De eerste 'date' is een regelrechte ramp en Sarah hoeft Jake niet meer te zien. Gelukkig voor Sarah is de vader van een van haar kinderen (Dermot Mulroney) op de peuterschool alleenstaand. Daar komt nog eens bij dat hij knap is en hard aan het studeren is om het woonwagenpark waar hij woont te kunnen verlaten. Hoe perfect is dát? Keuzes, keuzes, keuzes. Ondanks deze weelde aan geschikte mannen lijkt niks te lukken voor Sarah. Ze moet kiezen tussen twee (in haar ogen) geschikte mannen en daarnaast ook nog eens afrekenen met haar bemoeizuchtige familie. Het is niet makkelijk, hoor, om single en veertig te zijn.

Must Love Dogs is een van die zeldzame romantische komedies die zich niet richt op tieners of twintigers. Geen onsmakelijke grappen en dat soort werk, maar helaas wordt deze film er toch niet meer volwassen op. Goldberg's script is oppervlakkig en slecht uitgewerkt. Vergeleken bij Must Love Dogs komen de Bridget Jones films over als diepgaande meesterwerken. Er is met name te weinig chemie te ontdekken tussen de Lane, Cusack en Mulroney, wat deze film al snel saai en vooral weinig spannend maakt en een relatie zonder spanning is niet aangenaam (al helemaal niet om naar te kijken). Lane is een prima actrice, maar kan in deze rol geen gewicht inbrengen en Cusack hebben we eerder al veel beter gezien in de rol van de Vertwijfelde Goedzak. Kijk maar naar Better Off Dead (1985), Serendipity (2001) en High Fidelity (2000). Must Love Dogs heeft wel een aantal geslaagde momenten, maar die zijn niet afkomstig van een van de drie hoofdrolspelers. Christopher Plummer, Elizabeth Perkins en Stockard Channing stelen regelmatig de show met leuke oneliners.

Gary David Goldberg was ooit de koning van de lichtverteerbare televisieseries toegespitst op het hele gezin. Family Ties, Lou Grant, Spin City; allemaal leuke, maar uiteindelijk snel vergeten televisieproducten. Zo voelt Must Love Dogs ook aan. Goldberg regisseert zijn film met een gecalculeerde precisie, die de film niet ten goede komt. Het hele verhaaltje is voorspelbaar volgens het boekje, ontzettend cliché en weinig innovatief. Alles in Must Love Dogs straalt luiheid uit: de muziek van Craig Armstrong (nota bene de componist van Moulin Rouge!) doet niets om de film te ondersteunen en het camerawerk van John Bailey (How to Lose a Guy in 10 Days) neemt nooit een dramatisch standpunt in. Je moet als kijker wel buitengewoon goedgelovig en een heel erg verstokte romanticus zijn om nog te geloven in de plastic 'romantiek' van Must Love Dogs. Een gemiste kans en een verspilling van talent.