THE CAVE

Waarom The Cave onze bioscopen haalt is een groot raadsel. Is het omdat de regisseur van dienst, Bruce Hunt, de voorbije jaren als assistent-regisseur betrokken was bij de uiterst succesvolle Matrix-trilogie? Lijkt ons vergezocht. Omdat een van de bijrollen ingevuld wordt door Daniel Dae Kim, de zwijgzame Koreaan die momenteel furore maakt in de ge-wel-di-ge tv-serie Lost? Weinig waarschijnlijk. Marketingspecialisten die perfect weten wat de kijker wil (huhuh) achten het wellicht gewoon de juiste tijd voor een ouderwetse monsterfilm. Dat ouderwets krijgt overigens een wrange bijsmaak. De met de computer gemaakte monsters die in de duistere grotten van deze film rondfladderen zijn belachelijker dan de rubberen pakken uit Roger Cormans goedkope monsterfilms uit de jaren vijftig.

De grotten waarvan sprake bevinden zich onder de ruïnes van een kerk uit de dertiende eeuw, diep in een Roemeens woud. Om een reden die nooit echt verklaard wordt, huren de biologen die de grotten ontdekt hebben een groep Amerikaanse speleologen in. Waarom? Omdat ze nieuwe levensvormen denken te ontdekken? Omdat ze vrezen dat het monster van Loch Ness een nieuwe schuilplaats heeft gevonden? Never mind. Jack (Cole Hauser) en zijn broer Tyler (Eddie Cibrian) amuseren zich met zo’n opdrachten te pletter. Met hypermoderne duikapparatuur kunnen ze tot 24 uur onder water blijven. Ze wringen zich als palingen door de kleinste openingen en klimmen als volleerde bergbeklimmers langs steile, gladde wanden. Het team bestaat uit een aantal andere mensen onder wie de oude dokter Nicolai (Marcel Iures), de knappe blonde stoot Charlie (Piper Perabo) en zoals gezegd is ook Daniel Dae Kim uit Lost in de grotten verzeild geraakt. Doe geen moeite om al deze personages uit elkaar te houden: ze zijn inwisselbaar. Zelfs na anderhalf uur weet je niet echt waarom ze deel uitmaken van het team, wat hun functie is of wie ze echt zijn.

Of toch. Na een tijdje wordt het duidelijk dat de groep duikers overgeleverd is aan een verschrikkelijk monster dat zich diep in het ondergronds grottenstelsel verborgen houdt. Het ding lijkt een beetje op een gigantisch vliegende Gremlin met heel veel honger. Na een tijdje besef je dat een en ander ook verband houdt met de proloog van de film die zich veertig jaar eerder afspeelde. Het verhaal is zo voorspelbaar dat het saai wordt. Met een oog dicht en het andere half open zie je hoe de cast een voor een aan het monster ten prooi valt, tot de belangrijkste figuren overblijven en de ultieme strijd aangaan. De epiloog bevat een totaal verkeerde letterlijke knipoog naar een eventuele sequel.

Interessanter dan het verhaal is de productie van deze film. The Cave werd volledig opgenomen in een Roemeense studio en niet in een echte grot, zoals je wel degelijk zou denken. De acteurs moesten soms tien tot twaalf uur per dag in een gigantische watertank ronddobberen om de opnames tot een goed einde te brengen. Dan kun je van een zware werkdag spreken. Misschien verklaart onderkoeling wel de talloze belachelijke dialogen (“Respect the cave!”, om er eentje te noemen) die deze film rijk is. Brrr!