JUST LIKE HEAVEN

We hadden nochtans gezworen voor een comité van in bloedrode pijen gehulde gelijkgezinden om nooit meer een romantische komedie aan ons netvlies te laten voorbijtrekken. Terwijl Roy Orbisons Pretty Woman als een bijna duivels gezang opsteeg en we de Tien Verderfelijke Genreclichés in trance opsomden waren we vastbesloten ons aan die belofte te houden. Maar zie, noem het professionele opoffering of wanhopig idealisme, toch troffen we onszelf aan bij Just Like Heaven, het nieuwste wapenfeit in het rom-com genre. En dat zullen we geweten hebben...

De bij ons nagenoeg onbekende regisseur Mark Waters is de laatste jaren aan een opmars begonnen waarbij hij de tienermeisjesmarkt binnen de filmindustrie als zijn domein ziet. In 2003 dook hij na enkele kleine producties opeens op met Freaky Friday, een remake van de gelijknamige film uit 1976. In deze nieuwe versie wisselen moeder en dochter (respectievelijk Jamie Lee Curtis en de onbegrijpelijk populaire Lindsay Lohan) van lichaam, met al dan niet hilarische consequenties. Vorig jaar wist hij opnieuw uit te pakken met het opvallend gewaardeerde Mean Girls, waarmee hij meteen ook even de carrière van Rachel McAdams in een stroomversnelling bracht. Met Just Like Heaven zal hij, zo vermoeden we, op minder appreciatie kunnen rekenen hoewel liefhebbers van het genre zich ongetwijfeld goed zullen amuseren.

David Abbott (Mark Ruffalo), een nogal luie en eenzame vrijgezel, besluit een appartement te huren om zijn dodelijk saaie dagen gekluisterd aan de televisie door te brengen. Hij is nog maar pas in het gebouw gaan wonen als een voor hem onbekende vrouw (Reese Witherspoon) opeens in zijn woonkamer staat en hem uit haar woning wil krijgen. David begrijpt er helemaal niets van en als de vrouw, als een geest, steeds opduikt om dan plots weer te verdwijnen begint hij aan zijn eigen mentale gezondheid te twijfelen. Uiteindelijk blijkt het om Elizabeth Masterson te gaan, een in een ziekenhuis werkende dokter die na een auto-ongeluk tussen leven en dood zweeft. Ondanks al het gekibbel tussen de twee ontstaat er uiteindelijk een band en probeert David Elizabeth, die geen idee heeft van wie ze is en wat er haar overkomen is, te helpen.

Just Like Heaven is zo’n film waar wij ons mateloos aan kunnen ergeren. Het lijkt fout om de prent op alle clichés af te rekenen (alsof we zouden klagen over bloed en bloot in een slasherfilm; het hoort er gewoon bij) maar bij deze film loopt het toch de spuigaten uit. Het is niet dat regisseur Waters niet probeert en de idee om zijn concept van een man die door een schreeuwende, verbitterde “geest” gekweld wordt als een komische fabel weer te geven kon op zich een best aangenaam resultaat als gevolg hebben. Het is dan ook jammer dat de film zich als een vederlicht Ghost-aftreksel naar een idiote, zwaarmoedige finale sleurt om dan een epiloog, die zo stroperig en plakkerig is dat de mensenopslokkende Blob er een rebellerende haargel bij lijkt, op het publiek af te vuren.

Met Mark Ruffalo en Reese Witherspoon in de cast zit het met de acteerprestaties min of meer goed. Ruffalo is een van de meest veelbelovende acteurs van zijn generatie en heeft met rollen in Eternal Sunshine and the Spotless Mind en Collateral om er maar een paar te noemen zijn talent bevestigd. In deze film borduurt hij verder op zijn verlangen om ook een mainstream romantische leading man te worden (iets wat hij ook al probeerde aan de zijde van Jennifer Garner in 13 Going On 30). Hij slaagt er aanvankelijk in om van zijn David Abbott een onconventionele, bierdrinkende eenzaat te maken maar eens het romantische plot de kop opsteekt wordt hij het slachtoffer van het scenario. Ook tonen de scènes waarin een voor de buitenwereld onzichtbare Elizabeth Davids “ledematen manipuleert” dat hij lang geen Jim Carrey is en deze komisch bedoelde momenten zijn eerder beschamend dan grappig. Reese Witherspoon vertolkt dit soort personages in haar slaap en Elizabeth Masterson is geen uitzondering. Ze mag haar komische talent aanwenden, flapt er af en toe een oneliner uit en mag verliefd kijken in de ogen van haar tegenspeler maar daar blijft het dan ook bij. Witherspoon kan en verdient veel beter. Gelukkig staat ze er helemaal in Walk the Line, een film die bij ons begin volgend jaar in de zalen komt en waarin ze alle Legally Blondes en Sweet Home Alabamas doet vergeten, zonder daarbij haar komische timing aan de kant te schuiven.          

De bijrollen zijn, op Donal Logue na, niets om over naar huis te schrijven. Als Davids beste maat Jack is Logue, met filosofische uitspraken als “God made alcohol as a social lubricant. To make men brave, and to make women loose”, een welkom maar te weinig aanwezig lichtpuntje. Dina Waters, mevrouw Mark Waters, dient enkel om de plottwist die de derde act op gang brengt in te zetten en Jon Heder, in de States immens populair sinds hij als Napoleon Dynamite op het witte doek verscheen in de gelijknamige film, is ronduit irriterend als een paranormaal begaafde “dude”; het alternatief voor Whoopi Goldbergs medium in – u raadt het al – Ghost.

Op een enkele grap na (zoals een dwaze maar flauwe glimlach veroorzakende montage waarin David exorcisten en Ghostbusters zijn appartement laat zuiveren) en een zeldzaam charmant moment valt er aan Just Like Heaven weinig te beleven. Het is vooral een verspilling van talent, finaal vernietigd door een kokhalsneigingen veroorzakende, hallucinant zeemzoete eindscène die ons wanhopig naar kotszakjes onder onze stoel deed grijpen. Voor liefhebbers van het genre kan dit best door de beugel, alle anderen dienen zich te onthouden.