Voor iedereen die ook maar enige interesse in de man en zijn werk heeft en voor al diegenen die zich afvragen hoe zij het misschien ooit tot de best betaalde regisseur ter wereld kunnen schoppen stelt Moviegids met trots “How To Become Peter Jackson in Eight Easy Steps” voor. Acht eenvoudige stappen, voldoe aan allen en wie weet; dan zien we misschien ooit uw interpretatie van King Kong in de zalen.
1. Ga op jonge leeftijd aan de slag! Leen of koop een Super 8mm camera, trommel uw vriendenkring op, maak goedkope oorlogsfilmpjes en mocht u op negenjarige leeftijd emotioneel worden bij het zien van King Kong anno 1933, aarzel dan vooral niet om een bontmantel van uw moeder kapot te snijden (met haar toestemming uiteraard), de vacht op een zelfgemaakte Kong te kleven en een eigen versie van het verhaal te realiseren, ook al draait die op niets uit. Het is een les die misschien later nog van pas zal komen. Dien ook uw avonturenfilmpje met door knullige stop-motion effecten tot leven gebrachte creaturen bij een lokale (het liefst Nieuw-Zeelandse) filmwedstrijd in. Het zou ons verrassen mocht u winnen (ook Jackson moest zonder prijzen naar huis) maar het is de opgedane ervaring die telt.
2. Hou uw vrienden dichtbij! Als u uiteindelijk een langspeelfilm wilt maken en u beschikt niet over de mogelijkheden om een gigantische cast en crew bij elkaar te sprokkelen dan moet u het maar met kennissen en vrienden tot een goed einde weten te brengen. Het is geen slecht idee om een horrorfilm te maken, het best een over intergalactische fijnproevers die naar de aarde afzakken om mensen voor hun buitenaardse hamburgerketen tot bloederige stompjes te herleiden. Zorg ervoor dat uw vrienden, die zich vier jaar lang elk weekend vrij moeten maken voor opnames, steeds goedgemutst op de set verschijnen en als er een op de eerste dag met een stoppelbaard op komt dagen, zorg er dan voor dat hij die ongeschoren look de hele draaiperiode lang behoudt. Zoiets heet continuïteit.
3. Doe alles zelf. Schrijf het scenario, regisseer, film het hele zooitje, verzorg de make-up en de speciale effecten, acteer (het liefst een dubbelrol waarbij u zowel de oneliners spuwende, hersenmaterie in zijn opengespleten hoofd proppende held Derek als een baardige, schele, groene brij uitkotsende alien vertolkt) én produceer. Zorg er ook voor dat u iemand kent die banden heeft met de filmindustrie en regel het zo dat uw gore spektakel, laten we het Bad Taste noemen, op het prestigieuze Festival van Cannes terechtkomt. Met een beetje geluk wordt het dan een culthit.
4. Met het eerste succes op zak is het tijd voor de volgende stap. Een poppenfilm is geen slecht idee maar dan wel een door seks en vuige personages gedomineerde persiflage op the Muppets. Geef het de titel Meet the Feebles en kruidt het met scènes zoals die waarin een overspelige walrus een spinnend poesje op zijn bureel neemt. Vervang Miss Piggy door een zelfingenomen nijlpaard en laat haar, in een woeste tirade, de andere poppen met kogels doorzeven. Zorg voor een ruim assortiment randfiguren, zoals een pornofilms regisserende rat en een door AIDS geplaagd konijn, injecteer het geheel met een emotionele kern waarin een verlegen egel centraal staat en geen poppenfilm is geslaagd zonder een The Deer Hunter parodiërende flashback, compleet met debaterende katten als de Vietcong en exploderende kikkers. Vorm tevens een vriendenschap en een professionele band met iemand als Richard Taylor, verantwoordelijk voor de poppen en alle gore effecten.
5. Tijd voor het echte werk. De budgettaire beperkingen die zo confronterend waren tijdens het maken van Bad Taste zijn oud nieuws op de set van uw nieuwste horrorfilm, een prent met de titel Braindead (of voor de puriteinse Amerikanen: Dead Alive). Met het verhaal van een smoorverliefde nerd wiens ziekelijk obsessieve moeder na de beet van een uiteraard door stop-motion gerealiseerde “rat-monkey” in een hondenopvretende zombie transformeert is het nog te vroeg om al aan de Academy Awards te denken. Gooi alle remmen daarom los en toon zombieseks, een kickboksende priester, een zombiebaby, vreemde dineetjes waarbij oren in de soep vallen, afgehakte ledematen, halfverteerde huisdieren, rondkruipende darmen en verenig het geheel in een hallucinant groteske finale waarin ontelbare zombies door een grasmaaier uit elkaar gereten worden. Driehonderd liter bloed lijkt ons voldoende maar hou nog een beetje over voor de epiloog, waarbij moederlief als een reusachtig hybride monster herboren wordt en ze haar teerbeminde zoon opnieuw in haar grijpgrage baarmoeder sleurt.
6. Met al dat geweld uit uw systeem is het tijd voor iets dat niet alleen de bloeddorstige goreliefhebbers maar ook de intellectuele critici goedkeurend knikkend kunnen waarderen. Een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal over twee aanvankelijk totaal verschillende meisjes wiens door de buitenwereld als ziekelijk beschouwde vriendschap volledig uit de hand loopt is misschien geen slecht idee. Cast twee onbekenden in de hoofdrol en zorg ervoor dat alvast een van hen (in dit geval Kate Winslet) tot een internationale, wereldwijd geprezen actrice uitgroeit. Verbeter de film met voldoende maatschappijkritiek en leef u uit met knap gerealiseerde grimmige, sprookjesachtige scènes die zich in de door films, muziek en dankzij een ver doorgedreven fantasie beïnvloedbare geesten van de meisjes afspelen. Het resultaat zou wel eens uw voor velen beste film kunnen zijn, met een Oscarnominatie voor het scenario dat u met uw mediaschuwe, licht excentrieke echtgenote (Fran Walsh) neerpende.
7. Na de “mockumentary” Forgotten Silver waarmee u een nietsvermoedend Nieuw-Zeelands publiek doet geloven dat de film over de ware lotgevallen van een door de geschiedenis vergeten pioneer van de filmindustrie vertelt is de roep van Hollywood niet langer te weerstaan. Enter The Frighteners, een door Robert Zemeckis geproduceerde horrorkomedie over een louche spokenjager (Michael J. Fox) die betrokken raakt bij een aantal mysterieuze moorden die door een in een zwarte kapmantel gehulde gedaante gepleegd lijken te worden.
8. Met al deze ervaring is het tijd om uw droomproject te realiseren. Een film over monsters, vriendschap, liefde en een door de tijd vergeten land: Lord of… Skull Island! De grote King Kong! Werk een scenario uit, onderneem verwoede pogingen om een remake van de klassieker uit 1933 aan de man te brengen en zie hoe dure pseudo-blockbusters als Godzilla en Mighty Joe Young genadeloos op hun bek gaan, alle kansen op een spectaculaire realisatie van uw droom meesleurend in hun val. Geen nood, er zijn andere mogelijkheden en uw verlangen om een monsterfilm op het witte doek te tonen zal door een illuster, uit drie delen opgebouwd boek bevredigd worden. Zorg ervoor dat u een achttal jaar niets op uw agenda heeft, ga aan de slag met een leger tekenaars, acteurs, decorbouwers, ontwerpers, cameramensen, wapensmeden, computergenieën, een flinke dosis uithoudingsvermogen, driehonderd miljoen dollar en veel meer aan de slag en zie hoe The Lord of the Rings, de meest prestigieuze en zowel door critici als het publiek tot in de hoogste regionen van het hemelgewelf geprezen trilogie, tot een monstersucces uitgroeit!
U leest het: eenvoudiger kan haast niet. Acht stappen om van een onbekende nobody met een voorliefde voor onophoudelijk op muren spattende ingewanden tot de wereldberoemde koning van de populaire cinema uit te groeien. The Lord of the Rings maakte van Jackson een machtig man die, net zoals George Lucas voor hem, buiten Hollywood opereert en aan het hoofd staat van zijn eigen, in dit geval naar een opmerkelijk groot inheems insect genoemd, effectenbedrijf WETA. Het commerciële succes en de daaropvolgende Oscartriomf van de fantasy-trilogie boden Jackson de kans om zijn veilig opgeborgen King Kong terug leven in te blazen en met een gigantisch budget, nagenoeg de hele crew van Rings en een met maar liefst twintig miljoen dollar aangevulde bankrekening (nog voor de opnames begonnen!) ging Jackson aan de slag om de film, die hij sinds negenjarige leeftijd wou verwezenlijken, tot een goed einde te brengen. Het resultaat is vanaf 14 december wereldwijd in de zalen te bewonderen.
Peter Jackson is erin geslaagd te bereiken wat weinig regisseurs gegeven is: zijn naam is een label geworden; synoniem voor kwaliteit in een zee van ongeïnspireerde pulp. Hij mag dan wel, zoals hij zelf zegt, films voor zichzelf maken, zijn haast kinderlijk enthousiasme en gedrevenheid hebben van hem een niet te miskennen kracht binnen de wereld van de cinema gemaakt en met producties als Halo (een videogameadaptatie die hij enkel zal produceren; Guillermo “Hellboy” Del Toro wordt als regisseur naar voren geschoven) en de regie van het Heavenly Creatures-achtige The Lovely Bones in het vooruitzicht lijkt ook de nabije toekomst indrukwekkend.
Ambitieuze filmmakers in spe weten dus wat hen te doen staat!