REVOLVER

Het verhaal is duidelijk ondergeschikt aan de dialogen en de beelden. Jack Green (Statham) daagt maffiabaas Macha (Liotta) uit tot een kaartspel in zijn eigen casino. Green staat bekend als een winnaar. Macha is juist een slechte kaartspeler, maar niemand durft van hem te winnen. Green kleedt hem helemaal uit, en tekent daarmee uiteraard zijn eigen doodvonnis.

Maar hij is eigenlijk al dood. Green blijkt namelijk een zeldzame bloedziekte te hebben. Twee gangsters, Avi (Andre “Outkast” Benjamin) en Zack (Vincent “Sopranos” Pastore) beweren het medicijn ertegen te hebben en chanteren Green, zodat hij al hun vuile was kan opknappen. Intussen voert het syndicaat van de maffiabaas een geheime opdracht voor de ondergrondse king Lord John uit. Toevallig zijn het net Macha en co. die hierbij roet in het eten gooien. We have ourselfs a script, gentlemen.  

Swept Away hebben we nooit gezien. Uit voorzorg, wellicht. Dat Guy Richie – de bedenker van twee van de leukste gangsterkomedies van de laatste tien jaar – opeens met Madonna trouwde, was uiteraard zijn eigen zaak. Toen bekend werd dat zij de hoofdrol ging spelen in zijn destijds nieuwste film hadden we al twijfels. Nadat deze vervolgens door zowat alle pers unaniem werd afgekraak, wisten we het zeker: we wilden onze herinnering van de Brit niet bevlekken. Enkele jaren gingen voorbij en weinig behalve berichten over zijn huwelijk met de popster en hun gezin – en de kaballa ‘ mumbo jumbo’ kwamen naar buiten. Artistiek leek Richie dood. Maar hij bleef schrijven aan wat zijn comeback zou moeten zijn. De pers is het alvast niet met dit voornemen eens.

Terecht, al die kritiek? Om eerlijk te zijn niet, nee. Revolver is eerst en vooral absoluut geen film die je makkelijk vergeet. Eéntje die je niet zomaar van Ritchie verwacht, maar die duidelijk het stempel draagt van zijn maker. Jason Statham speelt met verve het cynische hoofdpersonage in een veel donkerdere film dan de twee gangster-flicks die zo door het grote publiek omarmd werden. Misschien is dit ook meteen de reden dat de reacties van dat publiek niet altijd even positief zijn. Maar er zijn niet echt genoeg redenen te bedenken om dit standpunt blindelings over te nemen. En ach, hij heeft tenminste nu al meer geld in het Verenigd Koninkrijk verdiend dan Swept Away wereldwijd.

Revolver is een volwassen, gewaagde en originele film geworden. Maar toegegeven: je zou hem ook pretentieus, onsamenhangend en onduidelijk kunnen noemen. Het hangt eigenlijk allemaal van het feit af hoe open je er voor staat, en hoe meedenkend je als toeschouwer kan zijn. Aan de beelden zal het in ieder geval niet liggen. Wat de camera ons voorschotelt, is werkelijk om de vingers bij af te likken, en ook de montage is prachtig. Tevens is de muziek prima verzorgd - een bekend handelsmerk van Ritchie, net als van diens Amerikaanse “concullega” Tarantino overigens. Dat Guy leentjebuur speelt bij Quentin zou je na het zien van de animé-sequentie in Revolver kunnen stellen, maar dan nog, wat zou het?

Het verhaal is moeilijk te volgen en zit vol met allerlei personages die niet altijd even sterk zijn uitgewerkt. Aan de andere kant brengt dit wel kleur en vaart in de film, en geeft het ons de mogelijkheid tot veel dialogen en settings. Niet zo vaak als eerder het geval was, zijn deze dialogen grappig - sterker nog, over het algemeen zijn ze diepgaand en serieus. Het woordje ‘kaballa’ zal ongetwijfeld vroeg of laat wel ergens door je hoofd gaan spoken. Maar aan de andere kant, als een Lynch of een Cronenberg met zoiets op de proppen was gekomen, zou dat misschien anders worden geïnterpreteerd, dus waarschijnlijk is dit te kort door de bocht bekeken. Het is gewoon echt wikken en wegen. Revolver houdt je in ieder geval bezig en geeft je iets om over na te denken. Met de nodige reacties.

Je zou bijvoorbeeld kunnen stellen dat de voice-over van Statham – die zo grofweg geschat zeker tien volle minuten omvat (zo niet meer), storend is. Maar je zou het ook een originele vondst kunnen vinden. Sterker nog, als je het einde begrijpt, zou je het ook kunnen waarderen. Hetzelfde geldt voor de (over)acting van Ray Liotta. Ergens is het toch heerlijk om naar te kijken. Het is heel waarschijnlijk met opzet dik aangezet en ook dit zou je na afloop helemaal kunnen goedkeuren. Maar haal je het tot dat einde? Zit je dan nog in de zaal? Misschien wel, en kijk je met verbazing naar het ontbreken van de credits, terwijl er een prachtig pianoconcert klinkt. Misschien denk je zelfs: dit is één van de interessantste films die ik in een lange tijd heb gezien! Sta je alleen met je mening? De tijd zal het leren.