THE CHRONICLES OF NARNIA

Deze kast bevindt zich gewoon in een leegstaande kamer. Hij wordt ontdekt door de schattige kleuter Lucy Pervensie, nota bene tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zij heeft, samen met haar oudere broers Peter en Edmund en haar zus Judith, haar ouderlijk huis in Londen moet verruilen voor het landgoed van de excentrieke professor Digory Kirke (Jim Broadbent). Nadat ze hun vader naar het slagveld hebben zien vertrekken, besloot hun moeder dat ze in Londen niet meer veilig waren. Haar broers en zus geloven haar waanzinnige verhaal in eerste instantie niet, en eerlijk is eerlijk: een poort naar een andere werkelijkheid? In een oude klerenkast? Erg geloofwaardig klinkt het niet...

Maar Lucy is niet gek (of misschien toch?), en heeft in Narnia al een “faun” ontmoet, een zekere Mr. Tumnus (talent James McAvoy). Meer zelfs: ze is er al bevriend mee geraakt. Hij vertelt haar over het kleurrijke land, waar het altijd winter is. Dat komt omdat de zelfbenoemde koningin en tevens “White Witch” (Tilda Swinton) er de dienst uitmaakt. Zij heeft Narnia betoverd en laat het al honderd jaar winter zijn, maar nooit kerstmis. Het moet tenslotte niet al te gezellig worden. Haar geheime politie van kaboutertjes (met als leider de verdacht veel op een oempa-loempa lijkende Kiran Shah) houdt de inwoners in bedwang en geeft hoge straffen op het omgaan met mensen. Mensen, die je sowieso niet tegen zult komen in Narnia. Er is namelijk ooit een profetie geschreven die zegt dat vier mensenkinderen de heks op een dag – samen met de mythische leeuwenkoning Aslan - zullen verdrijven. Als Lucy echter de kast weer ingaat, achtervolgt Edmund haar en hij komt per ongeluk in contact met de heks. Niet op de hoogte van het verhaal achter Narnia – hij wilde in eerste instantie niet naar Lucy luisteren - en gevangen door de macht (en zoetwaar) die de heks hem belooft, zegt hij zijn zussen en broer te halen en naar haar te brengen.

Ja, als je een paar dagen geleden pen en papier had gepakt en aan een sprookje was begonnen, had je met een beetje fantasie een soortgelijk verhaal op papier staan. Maar C.S. Lewis is een groot auteur, althans dat zegt de marketingcampagne rondom Narnia. Lewis was een tijd- en schoolgenoot van J.R.R. Tolkien - die voornamelijk voor de jeugd bedoelde fantasy-boeken schreef. Zeven in totaal - allen zich afspelend in het koninkrijk Narnia. Lewis, die overigens redelijk bevriend was met Tolkien, was altijd tegen de verfilming van zijn boeken geweest. But there’s nothing money can’t buy. Aangezien de Britten het tweede boek uit de reeks, met de vermakelijke titel The Lion, The Witch and the Wardrobe, tot twee keer toe hadden verfilmd, dachten ze aan de andere kant van de oceaan: dat kunnen wij ook! En beter!

Waarom zouden we daar ook aan twijfelen? Films zijn juist het medium waarbij dit genre volledig tot zijn recht kan komen. Zeker als je er erg veel geld insteekt, geld om  voornamelijk veel dure en overtuigende special effects uit de computer te toveren. Overigens met behulp van dezelfde studio die Peter Jackson bij zijn laatste twee projecten assisteerde. Het geluid wordt door (George) Lucasarts verzorgt. En de regisseur kennen we allemaal van Shrek I & II. Dat kan toch bijna niet fout gaan? Dat gaat het financieel gezien ook zeker niet. Narnia volgt in de USA box-office op een korte afstand de (ja, alweer de volgende) Harry Potter op, en het ziet er naar uit dat wereldwijd veel geld gaat worden binnengehaald door deze productie. Om over de zes boeken, die het Narnia-oeuvre van Lewis telt, maar te zwijgen.

Toegegeven: de film ziet er op het eerste gezicht gewoon prima uit. Leuke kleurrijke decors, een heerlijk ouderwets sprookjesverhaal, een ijzige en kwaadaardige door Tilda Swinton vertolkte heks en een goed gespeelde, sympathieke “faun”. En de kinderen, ach, wanneer konden kinderen nou eens écht goed acteren? De animaties van de dieren zijn ook bijna niet van echt te onderscheiden. De nasynchronisatie is leuk en vooral erg synchroon gedaan, zelfs Michael Madsen geeft één van de stemmen, de wolf Maugrim om precies te zijn. En wat te denken van Liam Neeson, die de mythische koning Aslan mag inkleuren? En, niet te vergeten: dat schattige mollenkoppel, dat de lachers overduidelijk op zijn hand weet te krijgen. Liefde is blind, zeker tussen mollen.

Maar helaas krijg je bij Narnia nergens het gevoel dat je niet naar een volgende straight-to-video productie zit te kijken. Dat heeft veel te maken met het plaatsen van de acteurs en geanimeerde personages over de verschillende settings, iets waar Jackson een meester in is. Je krijgt daarom in het begin absoluut geen gevoel van de macht van de heks, evenals de grootte van Narnia en haar inwonerstal. Dat terwijl er toch echt 59 verschillende rassen in dit land wonen. Pas tegen het einde komt hier verandering in en wordt het scherm op grote schaal gevuld. Maar zelfs dan krijg je totaal niet het gevoel dat er enorme slag tussen goed en kwaad gaande is, dat terwijl er nochtans 180 miljoen met deze productie is gemoeid. Ter vergelijking: dit is maar liefst twee keer zoveel als bij de productie van de eerste LOTR-film. Kijk, op die manier schep je natuurlijk verwachtingen voor je doelgroep.

Maar dat zijn natuurlijk voornamelijk kinderen. Die zullen zich dan ook prima vermaken en zich zeker niet afvragen waar al dat geld heen is gegaan – en vooral ook, waarom het verhaal zoveel gaten vertoont. Misschien weet Andrew Adamson het, de regisseur die zeer weinig bekwaamheid toont bij zijn eerste live-action film. De mythologie die achter de Rings-boeken en films zit, is dan ook ver te zoeken bij Narnia. En wat blijft er dan over? Gewoon een middelmatig sprookje. Leuk om eens gezien te hebben, maar dan gauw weer die kastdeur dichtdoen. Of je hem ook meteen op slot doet moet je zelf weten. Wij doen dat voorlopig nog niet. Wie weet wat er nog doorheen kan komen.