WHERE THE TRUTH LIES

Laurel en Hardy, Gaston en Leo, Dean Martin en Jerry Lewis; het zijn slechts enkele voorbeelden van bekende “double acts” waarbij twee voor de buitenwereld totaal verschillende individuen het publiek met humor, zang en/of dans trachten te entertainen. Met een onderlinge dynamiek die meestal niet veel verder hoeft te gaan dan “de ene is dom, de andere slim” slagen de beste duo’s erin om volle zalen in ongecontroleerde lachbuien te laten uitbarsten. Maar wat als Oliver Hardy opeens een sadomasochistische seksverslaafde had gebleken of Stan Laurel in wilde orgieën betrokken was geweest? En wat zouden de gevolgen geweest zijn in de entertainmentwereld? Over dat soort schandalen gaat Where the Truth Lies, het nieuwste wapenfeit van de in Egypte geboren regisseur Atom Egoyan.

Als de naam Atom Egoyan niet meteen een belletje doet rinkelen dan hoeft u zich daar niet meteen voor te schamen. De man heeft enkele vooral in arthouse-kringen hoog gewaardeerde films gemaakt maar titels als Exotica, The Sweet Hereafter en Felicia’s Journey (met een ijzingwekkende Bob Hoskins in de hoofdrol) zullen misschien toch niet geheel onbekend lijken. Met Where the Truth Lies heeft hij zijn voorlopig meest commerciële prent afgeleverd maar dat betekent daarom niet dat de man toegevingen heeft gedaan om het grote publiek tegemoet te komen. In Amerika werd de film al meteen met de gevreesde NC-17 leeftijdskeuring opgezadeld (wat betekent dat niemand jonger dan zeventien de prent mag zien met als gevolg dat er geen kat komt kijken) omdat de seksscènes te expliciet zouden zijn. Puriteinse angsthazen kunnen we alvast geruststellen: hoewel de film enkele zinnenprikkelende erotische scènes kent en de thematiek alvast niet voor doetjes is, gaat Egoyan nergens verder dan wat we in de gemiddelde softerotische televisiefilm voorgeschoteld krijgen. Niet dat we weten wat in dat soort films te zien is, maar u begrijpt ons wel. 

Op het einde van de jaren ’50 staat het door het Amerikaanse publiek op handen gedragen duo Morris en Collins aan de top. Ze reizen het hele land af, treden overal op, zijn de sterren bij een marathonuitzending voor het goede doel, gaan zich te buiten aan de verleidingen van hun bestaan en wanen zich koningen van de showbizz. De schijnbaar koele, berekende Vince Collins (Colin Firth) is de “normale” van het tweetal; hij is de intelligente, beschaafde gentleman (onuitgesproken licht gebaseerd op Dean Martin) terwijl zijn collega Lanny Morris (Kevin Bacon) de losgeslagen idioot die steeds kattenkwaad uithaalt vertolkt (een soort Jerry Lewis dus). Hun carrières lijken hét droomscenario voor elke ambitieuze komiek maar aan hun succes komt een einde als er in hun hotelsuite een dode vrouw gevonden wordt. Hoewel beide heren over een waterdicht alibi beschikken en ze vrijuit gaan valt hun samenwerking als een kaartenhuisje in elkaar en gaan ze elk hun eigen weg. Jaren later besluit de jonge journaliste Karen O’Connor (Alison Lohman) het mysterie op te lossen en te weten te komen wat er precies misging tussen de twee.

Vanaf de allereerste scènes weet Egoyan meteen de juiste sfeer weer te geven. De film baadt in een bijna irreële visuele kleurenpracht, extra in de verf gezet door opvallende maar geslaagde belichting. Deze look staat in schril contrast met het scenario dat de rotte onderlaag van de glitter en glamour van de showbusiness naar boven brengt. Collins en Morris zijn twee sterke personages die duidelijk van hun sterrenstatus genieten en Egoyan doet er goed aan om langzaam maar zeker barsten in hun persoonlijkheid te belichten. Zo is er een scène waarin een man in het publiek niet opgezet is met de schaamteloze act van het duo. De twee weten het zo uit te spelen dat de man algauw een deel van de show lijkt te worden maar achter de coulissen wordt hij brutaal in elkaar geslagen door Collins, die heel wat minder stabiel lijkt dan zijn publieke persoonlijkheid doet vermoeden. Colin Firth is dan ook uitstekend als Collins. Aanvankelijk lijkt hij, net zoals in veel van zijn andere rollen, de stoïcijnse man te spelen maar dan wordt duidelijk dat het hier allesbehalve om typecasting gaat. Fans van zijn werk als Mr. Darcy in de Pride and Prejudice miniserie zullen verbaasd opkijken. Kevin Bacon bewijst nog maar eens dat hij het aandurft om risico’s te nemen als de in zijn hoogdagen bijna psychotisch energieke maar later verbitterde Lanny die weigert om de journaliste te woord te staan en Alison Lohman is zondermeer geslaagd als de zich in de zaak vastbijtende Karen wiens verleden verbonden is met dat van het duo.

Where the Truth Lies start als een bijzonder intrigerend karakterportret en Egoyan weet de film met knappe scènes zoals de bizarre Alice in Wonderland drugstrip met Jefferson Airplane’s White Rabbit op de achtergrond en mysterieuze erotiek te kruiden. Het is dan ook jammer dat de prent ongeveer halverwege bijna een doordeweekse whodunnit lijkt te worden. De prent van dat moment af weinig meer dan een veredelde episode van Columbo noemen is misschien te kritisch maar het valt wel op hoe Egoyans scenario, gebaseerd op het boek van ene Rupert Holmes (ook om een of andere reden verantwoordelijk voor The Piña Colada Song!), zich wel erg op de ontknoping en het oplossen van het mysterie gaat richten. Op zich hoeft dat niet meteen iets negatief te zijn maar wij vonden de uiteindelijke ontknoping lang niet zo opzienbarend als verwacht en het lijkt in dit geval bijna alsof een niet goed ingeschatte commerciële gedachte Egoyans werk binnengeslopen is.             

Toch kunnen we Where the Truth Lies aanraden. De acteerprestaties zijn sterk, de film is niet zonder humor (de maffiaconnectie van het duo met de bewust stereotiepe gangsterbaas Sally is best leuk), de filmmuziek van Mychael Danna is naar goede gewoonte uitstekend en als een fictieve, maar met een duidelijke knipoog naar de realiteit vormgegeven thriller is dit een solide productie. Laat u zeker niet afschrikken door de vooral in de States met veel controverse omgeven seksscènes en geef de film een eerlijke kans. U zult het u vast niet beklagen.