De comeback van David Fincher! De terugkeer van Donnie Darko! Ice Age 2! Tom Hanks als Robert Langdon! Een nieuwe Pixar! Nog meer J-horror! Sin City 2! Het eeuwige leven met Darren Aronofsky! Hostel! Een derde Mission: Impossible! Een nieuwe Superman, Hannibal én James Bond! Shyamalan en nimf! – Wow! Als een klein jongetje staan we kwijlend van opwinding voor het uitstalraam dat het blinkende, rinkelende en fonkelnieuwe filmjaar 2006 herbergt. Het wordt super, grandioos, fantastisch en geweldig tegelijk. Tenminste – als alle 57 (!) films die we u hieronder in volstrekt willekeurige en chaotische volgorde voorstellen de verwachtingen ook daadwerkelijk inlossen.
Zodiac – Vier jaar na Panic Room betekent Zodiac de comeback van de geniale videoclipfilmer David Fincher naar het witte doek. Fincher gooit zich na Seven meteen ook weer in de thematiek van de seriemoordenaar, want hij regisseert het verhaal van de Zodiac-killer, die in de jaren zeventig San Fransisco onveilig maakte en nooit door de politie ingerekend kon worden. Zodiac is gebaseerd op het boek van Robert Graysmith. In de cast verzamelde Fincher kleppers als Robert Downey Jr., Jake Gyllenhaal, Mark Ruffalo en Chloë Sevigny.
Southland Tales – Warning: you are entering a domain of chaos: het verbaast ons niet dat deze tagline afkomstig is uit de nieuwe prent van Richard Kelly, de piepjonge regisseur die in 2001 de wereld even deed verstarren met Donnie Darko. Kelly schreef nadien nog het scenario van Domino, maar is nu pas echt terug met Southland Tales, een multimedia-project zonder weerga. Het ensemble-verhaal speelt zich af in de nabije toekomst, meer bepaald in Los Angeles op 4 juli 2008. Op de rand van een sociale, economische en natuurramp maken we kennis met enkele personages, wiens leven op de een of andere manier met elkaar verstrengeld zal raken: de bokser Santaros (The Rock) is een actiester met geheugenverlies; Krysta Now (Sarah Michelle Gellar) is een pornoster die een eigen reality show wil, terwijl ook het leven van politie-officier David Clark een nieuwe wending zal krijgen. Volgens Richard Kelly is de film zwaar beïnvloed door Andy Warhol en Philip K. Dick. In de aanloop naar de release brengt Kelly zes graphic novels op de markt die de voorgeschiedenis van de film uit de doeken doet. En dat is niet alles: blijkbaar wist Kelly ook niemand minder dan Moby voor de soundtrack te strikken!
Memoirs of a Geisha – De verfilming van het boek van Arthur Golden stond lange tijd op het verlanglijstje van Steven Spielberg, maar omdat de grootmeester nu eenmaal niet álles zelf kan verfilmen (en later ook Spike Jonze afhaakte), kreeg Rob Marshall (Chicago) uiteindelijk de kans. Hij verfilmt met een wellicht schitterende visuele flair het verhaal van het Japanse meisje Nitta Sayuri die door haar vader, een arme visser, op 9-jarige leeftijd verkocht wordt en in het Kyoto van de jaren dertig aan de slag moet als geisha. De hoofdrol is voor Zhang Ziyi, die we nog kennen uit Hero en House of the Flying Daggers. Ook Gong Li, Michelle Yeoh en Ken Watanabe zijn van de partij. Opmerkelijk: John Williams liet de score voor de vierde Harry Potter-film aan zich voorbij gaan om de muziek voor Memoirs of a Geisha te componeren.
Syriana – George Clooney ontplooit zich – na Good Night, and Good Luck, blijkbaar steeds meer en meer tot een kritisch acteur en regisseur. In deze geopolitieke thriller ziet hij er niet alleen moddervet uit (hij moest voor de rol van CIA operative Robert Barnes ettelijke kilo’s aankomen), maar raakt hij verstrikt in een ingewikkeld web van olie, geld, wraak, corruptie, wapenhandel en islamfundamentalisme: jawel, e verything is connected. De cast bevat verder Matt Damon, Christopher Plummer en Amanda Peet. Syriana is naar verluidt een heel erg knappe, maar moeilijke thriller. Hersens voor een keer niet verwarren met popcorn dus.
Brokeback Mountain – De Taiwanese regisseur Ang Lee is een man met vele talenten. Na films als Eat Drink Man Woman en Sense and Sensibility verbaasde hij vriend en vijand met Crouching Tiger, Hidden Dragon. Daarna waagde hij zich aan de zwaar onderschatte verfilming van de Hulk, en nu maakt hij zijn comeback met het homo-erotische drama Brokeback Mountain: hoe verschillend kunnen films zijn! Brokeback Mountain is een adaptatie van een kort verhaal van E. Annie Proulx, de schrijfster van de matige Pulitzer Prize winnaar The Shipping News. Het draait allemaal om twee schaapherders die op de majestueuze Brokeback Mountain eerst kameraden en later echte vrienden worden. Heath Ledger en Jake Gyllenhaal mogen kussen; Michelle Williams is de pineut.
Final Destination 3 – We bekennen schuld: in de loop der jaren zijn we een groot fan geworden van de twee Final Destination-films. Het concept is simpel, maar doeltreffend: de dood maakt een foutje en moet dat zien te herstellen. Dat leverde al twee keer uitermate spannende én innovatieve cinema op. Nadat hij voor deel 2 de regie had overgelaten aan David R. Ellis, keert X-Files veteraan James Wong voor deel 3 terug. Dit keer overleven enkele tieners een dodelijke rollercoaster en ademt de dood de rest van de film in hun nek – een ideetje dat er naar verluidt al was onmiddellijk na de release van Final Destination 2. Het goede nieuws is dat James Wong opnieuw samenwerkt met zijn vaste schrijfmakker Glen Morgen; het slechts nieuws dat het einde na enkele onbevredigende sneak previews opnieuw opgenomen werd. Wijst dat erop dat de franchise al doodgebloed is? Daar geloven we niks van! We zijn razend benieuwd hoe vindingrijk de man met de zeis dit keer is.
The Hills Have Eyes – De originele versie van horrormeester Wes Craven uit 1977 was zo gewelddadig en choquerend dat de MPAA de film een X-rating gaf, een commerciële doodsteek die Craven verplichtte om de film opnieuw te monteren. Dat jaar was de Franse regisseur Alexandre Aja nog niet geboren, maar de lof die hij medio 2003 oogstte met Haute tension (High Tension) is Craven niet ontgaan en dus mag hij nu een remake maken van Cravens ultieme wraakfilm. Saillant detail: Craven baseerde zijn film op het waargebeurde verhaal van Sawney Beane, die er samen met zijn vrouw, acht zonen en zes dochters in de veertiende eeuw kannibalistische trekjes op nahield. Op vraag van King James werden ze gek verklaard en zonder proces veroordeeld. We're gonna be french fries! Human french fries!
Ice Age 2: The Meltdown – De Blue Sky Studio’s zitten Pixar op de hielen. Ice Age bleek in 2002 een originele, frisse en humoristische film met vooral onvergetelijke personages, waaronder de verbitterde mammoet Manfred en de verstoten luiaard Sid. Vorig jaar regisseerde Chris Wedge nog Robots, dus de regieklus liet hij voor Ice Age 2 over aan Carlos Saldanka, de co-maker van het origineel. We pikken de draad terug op enkele jaren later, wanneer de ijstijd er bijna op zit. Door het smelten van het ijs, is het voor de overlevende dieren opnieuw vluchten geblazen, wat ongetwijfeld weer voor enkele hilarische scènes zal zorgen. Ice Age bracht 176 miljoen dollar op. Benieuwd of deze sequel nog beter doet.
Basic Instinct 2 – Veertien jaar is het intussen geleden dat Sharon Stone in Basic Instinct als verdachte Catherine Tramell de benen kruiste. Het beroemde beaver shot beschadigde menig VHS-cassette omdat nieuwsgierige kijkers de scène keer op keer, vertraagd of beeld-voor-beeld, opnieuw wilden bestuderen. Dat er na al die tijd uiteindelijk toch nog een sequel komt, doet de wenkbrauwen fronsen, want de voorbije jaren passeerden heel wat mogelijke regisseurs en acteurs de revue. In eerste instantie zou Paul Verhoeven zélf de regie voeren, maar het werd al snel duidelijk dat hij een Nederlandstalig project wilde maken. Daarna kwamen achtereenvolgens Jan de Bont, David Cronenberg (!) en John McTiernan in beeld, maar het was uiteindelijk Michael Caton-Jones (Rob Roy) die met de regieklus aan de haal ging. Sharon Stone, 47 intussen, herneemt in de sequel haar rol als schrijfster Catherine Tramell en krijgt dit keer de door Scotland Yard aangestelde psychiater Dr. Andrew Glass als speeltje tegenover zich. Voor de felbegeerde rol van Glass kwam half Hollywood in aanmerking: Robert Downey Jr., Kurt Russell, Pierce Brosnan, Bruce Greenwood en Benjamin Bratt. Pech gehad, David Morrissey kreeg de rol. Pech ook voor componist Jerry Goldsmith, want hij stierf net voor hij aan zijn score wou beginnen.
The Da Vinci Code – De halve wereld heeft The Da Vinci Code van Dan Brown gelezen, maar toch zit de halve wereld nog op de filmversie te wachten. Die gaat, zo is nu al zeker, knallen aan de box-office, want de enorm grote fanbasis wil absoluut weten hoe en of regisseur Ron Howard het boek veranderd heeft, terwijl de niet-lezers eindelijk wel eens willen weten wat er nu allemaal aan de hand is met die Mona Lisa, het Laatste Avondmaal, Leonardo da Vinci en Maria Magdalena. Hoe alle puzzelstukjes in elkaar passen, mag Tom Hanks uitzoeken, want hij kreeg uiteindelijk de rol van Robert Langdon te pakken. Audrey Tautou kreeg de felbegeerde vrouwenrol van Sophie Neveu ten voordele van onder meer Julie Delpy, Kate Beckinsale en Sophie Marceau. Opmerkelijk is dat de filmmakers van de Franse minister van cultuur de toelating kregen om opnames te maken in het Louvre. De Da Vinci Code wordt gekraakt op 17 mei 2006: een datum om nu al in het rood te omcirkelen.
Over the Hedge – Dreamworks Animation heeft in 2006 twee animatiefilms op het menu staan. Flushed Away is een kleifilm van Aardman in de traditie van Chicken Run en Wallace and Gromit over een verwende rat die per ongeluk door het toilet van zijn penthouse wordt gespoeld en terecht komt in de riolen van Londen, waar hij moet trachten te overleven. Over the Hedge is een digitale tekenfilm die eigenlijk al vanaf 1997 op stapel stond als een live action-film bij Fox. Dreamworks pikte het project op en presenteert de prent nu als de opvolger van Madagascar, waarin Bruce Willis de stem zal inspreken van de wasbeer RJ (ooit een rol voor Jim Carrey), de ster uit de comic strip van Michael Fry en T. Lewis die momenteel in meer dan 150 kranten loopt. Dreamworks begon de productie al in juli 2002 in hun nieuwe studio's in Glendale. Het mannetje in de maan bracht eerder al Shark Tale en Madagascar: laten we hopen dat het qua kwaliteit in stijgende lijn blijft gaan.
Cars – Cars is officieel de laatste samenwerking tussen Disney en Pixar, maar na het vertrek van Michael Eisner zouden de onderhandelingen tussen beide firma’s weer lopende zijn. Dat ze bij de Grote Muis nog maar eens twee keer nadenken over wat ze doen, want Pixar blijft met een straatlengte voorsprong de beste tekenfabriek. Voor Cars schetsten ze 43.000 tekeningen van auto’s voor alle modellen goedkeurig kregen – niet moeilijk dus dat de releasedatum met een half jaar opgeschoven moest worden. Pixar-oprichter John Lasseter neemt voor het eerst sinds Toy Story 2 (1999) opnieuw de regie in handen en schreef ook zelf het scenario over de beroemde auto Lightning McQueen die op weg is naar een belangrijke race, maar in het stadje Radiator Springs strandt en daar allerlei avonturen beleeft. Stemmen zijn er voor onder meer Owen Wilson, John Ratzenberger, Bonnie Hunt en warempel racer Paul Newman. Voor de fans: in 2007 maakt Jan Pinkava van het gewéldige Geri’s Game zijn langspeelfilmdebuut bij Pixar met Ratatouille, het verhaal van een rat die in een Parijs restaurant leeft en wiens leven zuur gemaakt wordt door zijn chef.
The Omen 666 – Kijk eens aan: The Omen 666 komt – sidder en beef - in de zalen op 6 juni 2006. Blijkbaar draaiden de hersens van de marketingjongens weer op volle toeren. De film blijkt in feite geen vijfde deel in de steeds ridiculer wordende franchise te zijn, maar een remake van het origineel van Richard Donner uit 1976, waarin Gregory Peck ontdekte dat zijn bloedeigen zoon niemand minder dan de antichrist blijkt te zijn. Dat trucje wordt nog dus nog eens overgedaan door John Moore en als we op zijn vorige film Flight of the Phoenix afgaan, zal dat een behoorlijk slaapwekkende gebeurtenis worden. Liev Schreiber speelt papa, Julia Stiles mama en ergens in de prent loopt – veertig jaar na Rosemary’s Baby - ook nog Mia Farrow rond. Dat wordt griezelen!
The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning – Een van de meest wansmakelijke horrorfilms aller tijden blijft de originele The Texas Chain Saw Massacre van Tobe Hooper uit 1974, waarin Leatherface, de kettingzaag in de hand, voor het eerst zijn opwachting maakte. Er kwamen vier (minderwaardige) sequels én twee jaar geleden een donkere, duistere remake die qua sfeer het origineel dicht benaderde. Van Darkness Falls-regisseur Jonathan Liebesman krijgen we nu een soort van prequel, waarin we kennismaken met een jonge Leatherface, gespeeld door Andrew Bryniarski, die daarmee zijn rol van de 2003-remake herneemt. Benieuwd wat het ukje Leatherface zoal voor zijn verjaardag of kerst kreeg.
The Grudge 2 – Regisseur Takashi Shimizu geraakt niet van de vervloeking af. Hij regisseerde het Japanse Ju-on 1 en 2, hermaakte die als Ju-on: The Grudge 1 en 2, en zit nu ook al aan deel twee van de Amerikaanse remake The Grudge. Dat maakt in vijf jaar tijd zes min of meer dezelfde films – en dan moet u weten dat de man dit jaar ook nog eens Ju-on: The Grudge 3 op de rol heeft staan. Voor alle duidelijkheid: dit is de versie met Buffy Sarah Michelle Gellar in de hoofdrol als Karen Davis die het opneemt tegen de geest van Kayako. We schreven eerder al in de recensie van The Grudge dat we meer dan naar deze sequels uitkijken naar nieuwe en origineel werk dan de Japanse regisseurs Takashi Shimizu, Hideo Nakata en Hiroshi Takahashi, maar daarop is het blijkbaar wachten tot de huidige horrorreeksen definitief uitgemolken zijn.
Saw III – Onheilspellend nieuws voor alle Saw-fans: op 4 december 2005 overleed producer en bezieler van de eerste twee films, Gregg Hoffman. Of zijn dood invloed zal hebben op het derde deel van de franchise is niet zeker. Het laatste wat we van Saw III vernamen, is: nog geen verhaal, nog geen scenarist, nog geen regisseur. Klinkt niet zo goed. Het is dus koffiedik kijken of bijvoorbeeld Tobin Bell als John Kramer/Jigsaw terug zal keren. Regisseur James Wann en schrijver Leigh Whannel van deel 1, hebben voor 2006 Silence op het programma staan, een horrorthriller over een weduwenaar die op zoek gaat naar de moordenaar van zijn vrouw.
Perfume – Het Parfum – de geschiedenis van een seriemoordenaar is nog altijd een van onze favoriete boeken en het zal ons benieuwen hoe Tom Tykwer (Lola Rennt, Heaven) Jean-Baptiste Grenouille, geboren zonder geurzin, tot leven heeft laten komen. Lange tijd werd het boek als onverfilmbaar bestempeld, in die mate zelfs dat grootmeesters als Ridley Scott, Tim Burton, Martin Scorsese, Milos Forman en Stanley Kubrick er de tanden op stuk beten. Schrijver Patrick Süskund was ook zeer sceptisch tegenover een verfilming, tot hij in 2001 een cheque ter waarde van 10 miljoen euro in ontvangst mocht nemen.
Sin City 2 – Frank Miller vond zichzelf als comic-tekenaar opnieuw uit met Sin City, een reeks die zowel qua vorm als taal erg vernieuwend zou blijken te zijn. Geïnspireerd door schrijvers als Mickey Spillane, Raymond Chandler en Dashiell Hammett schiep hij een hoekige, harde wereld in zwart-wit, vol misdaad, geweld en zonde. Vorig jaar herwerkte hij met fan Robert Rodriguez zijn eerste boek tot een langspeelfilm, dit jaar is deel 2 - A Dame to Kill For – aan de beurt. In de cast zitten opnieuw ronkende namen als Mickey Rourke, Clive Owen, Brittany Murphy, Rosario Dawson, Jaime King en Michael Clarke Duncan, wat betekent dat we een aantal bekende personages beter zullen leren kennen. Stripplezier voor gevorderden, maar absoluut de moeite waard!
The Pink Panther - Regisseur Shawn Levy is misschien niet een erg bekende naam, één van zijn filmprojecten voor 2006 zal alvast een belletje doen rinkelen. De man heeft zich namelijk gewaagd aan een prequel van The Pink Panther, de beroemde komische film met de onovertroffen Peter Sellers uit 1964. Levy’s creatie heeft gemakshalve dezelfde titel gekregen, maar of hij het succes van de originele film kan behalen is nog maar de vraag. In de cast zitten in ieder geval zeer beroemde namen zoals Kevin Kline en Jean Reno; Steve Martin krijgt dan weer de aartsmoeilijke opdracht om Petere Sellers’ inspecteur Clouseau te evenaren. Deze laatste moet overigens in de film op zoek gaan naar de moordenaar van een voetbaltrainer.
A Scanner Darkly - Richard Linklater (Dazed and Confused, Before Sunrise) waagt zich deze keer aan een op papier alleszins interessant klinkende mix van animatie en sf. In een niet zo verre toekomst is Amerika de grote verliezer in de oorlog tegen drugs. Een van de populairste goedjes is het zogenaamde “Substance D”, ook wel Death genoemd, waarmee gebruikers een meervoudige persoonlijkheid krijgen. De film is gebaseerd op een roman van Philip K. Dick, zelf een notoire druggebruiker. In de cast vinden we ronkende namen terug als Keanu Reeves, Winona Ryder, Woody Harrelson en Robert Downey Jr.
American Dreamz - Regisseur Paul Weitz bewees met American Pie en About a Boy dat hij niet onaardige komedies uit zijn mouw kan schudden en probeert dat in 2006 opnieuw. American Dreamz is een pastiche op de talentenshows die tegenwoordig de Amerikaanse – of zeg maar gerust de Westerse - televisie teisteren, maar neemt ook het Amerikaanse presidentschap, moslimterroristen en de rol van de media in voornoemde thema’s op de korrel. Hugh Grant, Dennis Quaid, Mandy Moore, Marcia Gay Harden en Willem Dafoe nemen de acteurshonneurs waar.
Flight 93 - Het kon niet langer meer uitblijven: in 2006 komen de eerste films over 9/11 er aan. Flight 93 spreekt waarschijnlijk het meest tot de verbeelding van de Amerikanen, want het gaat hier over het gekaapte vliegtuig dat door de passagiers terug overmeesterd werd en nadien neerstortte in Pennsylvania. Het is overigens niet de eerste keer dat er over Flight 93 een film is gemaakt, want in 2002 werden de gebeurtenissen al vereeuwigd in een tv-film. Deze keer is regisseur Paul Greengrass (The Bourne Supremacy) aan de beurt, die met een redelijk onbekende cast de feiten zal reconstrueren.
Poseidon - Naast de sequels en prequels zijn er ook de onvermijdelijke remakes, zoals van The Poseidon Adventure (1972). Wolfgang Petersen (Troy, The Perfect Storm) heeft de allesbehalve gemakkelijke taak op zich genomen om de herwerking nog spectaculairder te maken dan het origineel. Het verhaal is bekend: een luxueus cruiseschip wordt getroffen door een reusachtige golf en komt daardoor ondersteboven in het water te liggen. Het groepje overlevenden dat een uitweg probeert te vinden bestaat deze keer uit o.a. Josh Lucas, Richard Dreyfuss en Kurt Russell.
The Fountain - Met een wel heel erg grote hamer, in de vorm van Requiem for a Dream, sloeg regisseur Darren Aronofsky ons vijf jaar geleden de gevaren van (drugs)verslavingen het hoofd in. Dankzij spookachtig visueel geweld dreunde de film nog dagen na en Aronofsky’s naam als opkomend talent was gemaakt. Samen met megasterren Brad Pitt en Kate Blanchett en een budget van 75 miljoen dollar mocht de regisseur in 2002 beginnen aan zijn volgende project: The Fountain. Helaas besloot Pitt dat hij liever de held uit wilde hangen in het sandalenepos Troy waardoor het budget werd gehalveerd en de film een fikse vertraging opliep. Hugh Jackman en Rachel Weisz (mevrouw Aronofsky) namen de hoofdrollen over en nu zal pas dit jaar eindelijk gaan blijken of Aronofsky niet het zoveelste tot wonderkind gebombardeerde eendagsvliegje is. De opzet van the Fountain belooft in ieder geval veel goeds: centraal staat Thomas Creo (Jackman) die het geheim ontdekt van het eeuwige leven; we zien hem als conquistador uit de 16e eeuw, als wetenschapper in het heden en als ruimtevaarder in de verre toekomst. Een verhaal van één man over leven en dood dat duizenden jaren bestrijkt.
Underworld: Evolution - De moderne vampier, gehuld in sexy strak leer is terug! Nee het is niet de stokoude Blade; het is Selene, de schietgrage vampierenheldin uit Underworld. Ondanks dat het eerste deel financieel (en kritisch) niet heel erg succesvol was, mag Kate Beckinsale, onder de regisserende leiding van manlief Len Wiseman, opnieuw in de huid kruipen van de actieheldin met scherpe tanden. Samen met weerwolf Michael Corvin (Scott Speedman) uit het eerste deel zit ze weer midden in de oorlog tussen Death Dealers en Lycans. Underworld Evolution wordt vooral meer van hetzelfde als we de trailer mogen geloven. Het verhaal doet er niet echt toe; vreemde wezens met scherpe tanden en heel veel zeer gestileerde actiescènes spelen de hoofdrol. En het strakke leer natuurlijk.
Che - Che Guevara’s ster is rijzende; overal is zijn karakteristieke kop in terug te vinden: op vlaggen, posters, petjes, tassen en zelfs in klokken. Wat de man precies deed en waar hij voor stond zal de helft van de ‘Che Guevara dragers’ misschien niet eens weten. Steven Soderbergh kan daar met de biopic Che verandering in gaan aanbrengen. In 2004 konden we in The Motorcycle Diaries van Walter Salles al zien hoe de jonge Che Guevara via een motortocht door Zuid-Amerika ontdekt dat er zijn wereld nog een hoop mis is. Wat er daarna van Guevara geworden is zal in Che uitgebreid aan bod komen. Dat de hoofdrol naar Benicio del Toro is gegaan (hij schreef zelfs mee aan het script) mag geen verrassing heten; met zijn woeste kop en lange zwarte haren heeft hij veel weg van het tot popicoon gebombardeerde beeld van de rood met zwarte Che.
The Assassination of Jesse James – Brad Pitt zoekt zijn donkere kant op in deze epische film over Jesse James, de legendarische bandiet uit het wilde westen. Als leider van een moordende en plunderende ‘gang’, lag er al snel een flinke som geld klaar voor diegene die hem kon vermoorden. Ook andere rovende groeperingen zagen hem liever dood dan levend. Toch kwam het grootste gevaar van dichtbij; jaloezie zou hem uiteindelijk de kop kosten. Andrew Dominik regisseert; eerder maakte hij chopper, een film die op veel lovende kritieken kon rekenen en ook al ging over een groots crimineel.
Hostel – Drie warmbloedige jonge kerels trekken feestvierend en gewillige vrouwen beminnend door het Europese vasteland tot ze ergens in een stad in Slowakije terechtkomen. Daar overnachten ze in een jeugdherberg waar de heetste Europese babes rondlopen. Wat echter een pornografische versie van Road Trip lijkt te worden ontpopt zich algauw tot een hondsbrutale, schaamteloos sadistische horrorfilm als de onfortuinlijke rugzaktoeristen aan brutale folteringen en ziekmakende smeerlapperij onderworpen worden. Regisseur Eli Roth negeerde de zwarte humor die in zijn langspeelfilmdebuut Cabin Fever nog een belangrijke rol speelde en ging voluit voor keiharde gore zoals we al zagen in een pijnlijke clip waarin een van de hoofdpersonages een schreeuwende jongedame van haar half uitgesneden oogbal moet verlossen. Quentin Tarantino verbond zijn naam aan het project.
The New World – De teruggetrokken en nagenoeg alle publiciteit negerende regisseur Terrence Malick mag dan wel veel te weinig films maken, aan talent heeft de man alvast geen gebrek. Het is alweer van ’98 geleden dat we met The Thin Red Line nog een prent van de man op het witte doek zagen maar met The New World belooft hij ons opnieuw veel moois. Aan de oppervlakte verhaalt de film over de lotgevallen van Pocahontas en haar liefde voor John Smith maar met Malick aan het roer zal The New World zoveel meer dan een zoveelste “Indianen versus de boosaardige blanke”- film worden. Een 155 minuten durende versie draaide al in enkele bioscopen in Los Angeles en New York maar Malick besloot uiteindelijk de prent ietwat in te korten. De critici zijn verdeeld maar met Colin Farrell, Christian Bale, Christopher Plummer, David Thewlis en de vijftienjarige debutante Q'Orianka Kilcher in de belangrijkste rollen, prachtige fotografie (delen van de film werden op 65mm opgenomen, wat een uitzonderlijk hoge detaillering garandeert) en vreemdsoortige filmmuziek van James Horner verwachten wij ons aan een van de toppers van 2006.
V for Vendetta – Deze door de Wachowski’s (de heren achter The Matrix trilogie) geproduceerde film stond oorspronkelijk voor november ’05 gepland maar de postproductie bleek uiteindelijk meer werk dan verwacht. De prent is ondertussen in kannen en kruiken en werd al door veel Internetcritici en genreliefhebbers met open armen ontvangen. De trailers doen een spectaculaire, niet bijster originele maar licht controversiële pseudo-futuristische thriller vermoeden waarin de gemaskerde terrorist V (een steeds achter een masker verborgen Hugo Weaving die de rol overnam van Rome’s James “Mark Antony” Purefoy) het met behulp van de door de politie opgejaagde Evey (een in de loop van de film kaalgeschoren maar daarom niet minder aantrekkelijke Natalie Portman) opneemt tegen een door John Hurt geleide tirannieke regering. Het feit dat graphic novel goeroe Alan Moore, op wiens bronmateriaal de film gebaseerd is, niets met de productie te maken wil hebben blijft onrustwekkend maar misschien heeft de man een kwalijke kater overgehouden aan eerdere verkrachtingen van zijn werk (zoals The League of Extraordinary Gentlemen).
Mission: Impossible III – Ook wel bekend als het derde luik in “The Tom Cruise Show”. De talentvolle regisseur Joe “Narc” Carnahan werd aanvankelijk aangezocht om de film met Scarlett Johansson en Carrie-Anne Moss in te blikken maar aloude creative differences tussen Carnahan en Cruise kwamen op de proppen, Carnahan mocht opkrassen, de film werd uitgesteld, Cruise greep de kans om in War of the Worlds op te dagen en Johansson en Moss zochten andere oorden op. Enter J.J. Abrams die met Alias en vooral Lost alvast de televisiewereld wist te veroveren. We hopen dat Abrams de plot van deze derde onmogelijke missie rond een team opbouwt (en niet opnieuw Cruise al het werk laat opknappen) maar de teaser geeft ons hoop op een pretentieloze actieblockbuster met niemand minder dan Philip Seymour Hoffman als de bad guy van dienst. De cast wordt aangevuld met Ving Rhames, onze nieuwe vlam Michelle Monaghan (uit Kiss Kiss, Bang Bang), Laurence Fishburne, Jonathan Rhys-Meyers (recent te zien in Match Point), Billy Crudup, Keri Russell en Simon – Spaced, Shaun of the Dead – Pegg!
X-Men 3 – In een haastige poging om de concurrentie aan te gaan met Bryan Singers Superman Returns (hij verliet de X-Men franchise na twee films en koos voor Superman – bij een rivaliserende studio) bokste Twentieth Century Fox een derde deel in elkaar en haalde daarmee de woede van internetgeeks over heel de wereld op de hals. Aanvankelijk leek de storm geluwd toen aangekondigd werd dat Matthew Vaughn (die vorig jaar nog het solide Layer Cake realiseerde) de regie op zich zou gaan nemen maar aanhoudend gemor over een scenario waarin hoofdpersonages sterven en dat niet sterk genoeg verder bouwt op de verhaallijnen die Singer in X2 creëerde bleef de online filmliefhebbers storen. Het hek was helemaal van de dam toen niet Vaughn maar wel Brett Ratner de regisseur bleek te worden. Ratner heeft met Red Dragon en The Family Man een aantal niet onaardige producties afgeleverd maar blijft toch nog altijd de man van de Rush Hour-films. De teaser is zeker niet slecht en de hele cast (aangevuld met zo ongeveer elke mogelijke mutant uit de langlopende stripreeks) is opnieuw van de partij voor het laatste deel in deze trilogie (althans de laatste film met deze bezetting) en we hopen op een spectaculaire, kwaliteitsvolle voortzetting van Singers serieuze benadering van het genre.
Superman Returns – Bryan Singer is niet van de stripverfilmingen weg te slaan (iets wat zijn meer “kunstzinnige” fans sinds de begindagen van The Usual Suspects niet altijd weten te appreciëren) en toen hij voor de verscheurende keuze gesteld werd om X3 of Superman te regisseren besloot hij algauw om de mutanten aan hun twijfelachtige lot over te laten. Met Superman Returns, een “reboot” van de franchise, zal Singer de naar alle waarschijnlijkheid duurste film ooit afleveren en bouwt hij verder op de sfeer en verhalen uit de eerste en tweede Supermanfilm, dit in tegenstelling tot Batman Begins, waarin de hele origine van het personage opnieuw uit de doeken werd gedaan. Singer negeert de derde en vierde film en laat in zijn versie Superman (vertolkt door nieuwkomer Brandon Routh – lees als “south”) na een lange afwezigheid terugkeren naar de Aarde. Lois Lane (Kate Bosworth) heeft ondertussen een leven zonder Superman/Clark Kent opgebouwd en vraagt zich of de All American Hero met de onderbroek boven zijn broek wel van belang is. Het antwoord weet u natuurlijk al, zeker als de snode Lex Luthor (vertolkt door Kevin Spacey) duistere plannen heeft. Bij de eerste foto’s van Routh in het iconische pak waren fans allesbehalve enthousiast en ook over het verhaal en de casting rijzen vragen op maar de weinige beelden (de film werd opgenomen met de gloednieuwe Genesis High Definition camera’s) getuigen van een bijzondere, jaren ’30- achtige sfeer. We duimen ervoor dat Singer een prent met een eigen identiteit maakt en niet zozeer een update van Richard Donners origineel met weinig meer dan – hopelijk - betere effecten.
Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest – Het is tegenwoordig in Hollywood de gewoonte om bij vervolgfilms meteen over een trilogie te spreken. Robert Zemeckis was een pioneer toen hij Back to the Future Part II en Part III meteen na elkaar realiseerde (om de films met zes maanden verschil in de bioscopen te brengen), The Matrix Reloaded en Revolutions volgden dat patroon, Peter Jackson bewees met The Lord of the Rings dat hij drie films tegelijkertijd kon maken en nu zijn de Pirates of the Caribbean aan de beurt. Het eerste deel was een vermakelijke, misschien ietwat overschatte, ouderwetse avonturenfilm die van Johnny Depp opeens een commercieel aantrekkelijke ster maakte en hij is opnieuw, tics en waggelende eendengangetjes incluis, van de partij als Captain Jack Sparrow. In dit tweede deel (deel drie verschijnt in de zomer van 2007) moet hij zijn schuld bij de illustere en octopusachtige Davy Jones (een door CGI-effecten en make-up onherkenbare Bill Nighy) aflossen. Samen met een leger monsterachtige piraten en flink uit de kluiten gewassen calamari gaat Jones op jacht naar Sparrows ziel. Ook Will Turner (Orlando Bloom) en diens geliefde Elizabeth (Keira Knightley) worden in de strijd betrokken en zelfs de in deel een uitgeschakelde Barbossa (Geoffrey Rush) daagt opnieuw op.
Lady in the Water – Regisseur M. Night Shyamalan noemt dit zelf een “verhaaltje voor het slapengaan” en hoewel de intrigerende trailer door velen als pretentieuze onzin werd ontvangen, kijken wij vol verwachting uit naar deze film waarin Paul Giamatti (Sideways) een eenzame klusjesman vertolkt die op een dag in het zwembad van het appartementsgebouw waar hij werkt een nimf (Bryce Dallas Howard uit The Village en Manderlay) ontdekt. Het wezen probeert wanhopig naar haar eigen wereld terug te keren maar wordt belaagd door vijandige schepsels. So far, so Splash met een horrorwending. Als Shyamalan zijn langzaam maar zeker tegen zichzelf kerende handelsmerk van de plottwist dit keer achterwege laat zal hij ons misschien verrassen met een ingetogen, knap geacteerde fabel.
Miami Vice – Michael Mann brengt de deels door hem uitgedachte, typische eighties actiepulp van Miami Vice op het witte doek. De rollen van de misdaadbestrijdende, drugbendes klissende Crockett en Tubbs worden respectievelijk door Colin Farrell en Jamie Foxx voor hun rekening genomen en de film ligt visueel en inhoudelijk ongetwijfeld in het verlengde van Manns vorige uitstapje naar de genrefilm; het uitstekende Collateral. De eerste beelden doen aan de oppervlakte een soort Bad Boys vermoeden maar met Mann achter de teugels moet dit een intelligente, spannende en visueel verbluffende topper worden.
The Visiting – Oorspronkelijk gepland als een zoveelste remake van Invasion of the Body Snatchers werd het scenario herwerkt tot een intellectuele sciencefictionthriller over een buitenaardse epidemie. Een psychiater (Nicole Kidman) ontdekt de bedreiging en komt tot de onthutsende vaststelling dat haar zoon misschien de enige oplossing is om de menselijke uitroeiing af te wenden. De nieuwste James Bond Daniel Craig is ook van de partij en de prent wordt geregisseerd door de Duitse Oliver Hirschbiegel, die vorig jaar Der Untergang op het publiek losliet.
Tenacious D in: The Pick of Destiny – Jack Black mag dan in King Kong bewezen hebben meer aan te kunnen dan hysterische comedy, dat betekent daarom niet dat hij zijn roots negeert. Deze prent vertelt over de totstandkoming van de zelfverklaarde “Greatest Band in the World” Tenacious D, een duo-act waarmee Black en zielsverwant Kyle Gass, aanvankelijk als grap, Amerikaanse rockpodia bestormden. Hun energieke optredens en geschifte teksten werden algauw door enthousiaste fans onthaald (een “ballade” als Fuck Her Gently vergeet je nooit meer) en nu verschijnt dus een langspeelfilm over de wedervaren van Black en Gass, op zoek naar een magische gitaar die hen de kracht en de wijsheid om muzikale genieën te worden moet verschaffen. Let’s RAWK!
Eragon – Aan de opmars van fantasy komt na Harry Potter, Lord of the Rings en het eerste luik van de Narnia franchise voorlopig nog geen einde. Enkele Beowulf-films zijn in de maak en volgend jaar verschijnt rond de kerstperiode Eragon, gebaseerd op het gelijknamige boek van Christopher Paolini (ook het vervolg Eldest ligt al in de boekhandel en zal, mits Eragon een succes wordt, verfilmd worden). Het verhaal gaat over een arme boerenzoon die na het vinden van een drakenei beseft dat hij misschien de enige is die een kwaadaardige koning kan stoppen. Nieuwkomer Edward Speleers wordt als Eragon door een interessante cast met namen als John Malkovich, Jeremy Irons, Gary Lewis, Djimon Hounsou en Robert Carlyle omringd maar minder positief is de aanwezigheid van zangeres Joss Stone en blijkt de regie in de handen van visuele effectenman Stefen Fangmeier die hiermee zijn debuut maakt. Een Dungeons and Dragons-achtige nagel aan de doodskist van de in deze eeuw pas terug opgewekte fantasy of een knap gemaakt, tot de verbeelding sprekend avontuur? Het antwoord wacht in uw bioscoop vanaf 13 december.
Nacho Libre – Fans van Jack Black mogen op beide oren slapen want de man heeft na Kong niet stilgezeten. In deze door Jared Hess - de regisseur van Napoleon Dynamite – geregisseerde ongetwijfeld ludieke komedie vertolkt Black de rol van een Mexicaanse worstelende priester. Verscholen achter een traditioneel masker gaat hij als “luchador” (de benaming voor een Mexicaanse worstelaar) de knokpartijen niet uit de weg. Zijn doel is een weeshuis, dat gesloten zal worden, van de ondergang te redden.
The Descent – In de Engelse pers werd deze horrorfilm over zes in grotten afdalende vrouwen tot een van de meest angstaanjagende horrorfilms van het jaar gekroond. Regisseur Neil Marshall viel in 2002 al op met het zwartkomische weerwolvenvehikel Dog Soldiers maar in The Descent laat hij de zelfrelativerende humor achterwege en concentreert hij zich op de claustrofobische ondergrondse omgevingen, de personages én de gruwelijke creaturen die zich in de duistere spelonken ophouden. Als we vele critici mogen geloven doet deze prent alles juist waar The Cave de mist inging, en dat voor een fractie van het budget.
Slither – We zullen James Gunn nooit vergeven dat hij de twee Scooby Doo-films schreef maar met het scenario voor Zack Snyders Dawn of the Dead remake wist de man ons toch positief te verrassen. In Slither (niet te verwarren met het gelijksoortige Sssslither dat eind 2005 op de Amerikaanse markt verscheen), een film die hij tevens regisseert, laat hij zijn verleden bij Tromafilms opborrelen en realiseert hij een komisch horrorspektakel over een klein dorp dat door buitenaardse slakachtige slijmwezens belaagd wordt. Serenity’s Nathan Fillion is de held van het verhaal en Michael Rooker is het door de parasiterende creaturen tot een angstaanjagende hybride omgevormde monster. De trailer ziet er alvast erg leuk uit, maar geïnteresseerden kunnen maar beter over een sterke maag beschikken.
300 – Wij hadden graag Michael Manns versie van de Slag bij Thermopylae gezien (Gates of Fire) en we mogen dan wel verlangen om ooit Manns visuele virtuositeit in een epische veldslagenfilm te mogen aanschouwen, voorlopig zullen we het met 300, gebaseerd op Frank Millers gelijknamige stripboek, moeten doen. Zack Snyder, gewaardeerd voor zijn geslaagde Dawn of the Dead remake, volgt in het spoor van Rodriguez’ Sin City en brengt de tekeningen van Miller bijna identiek op het bioscoopscherm. Dat zal ongetwijfeld een bijzonder stijlvol, allesbehalve realistisch resultaat tot gevolg hebben. Een door een snelcursus bodybuilding opgepompte Gerard Butler is de Spartaanse koning Leonidas die driehonderd Spartanen aanvoert tegen een overmacht van Perzische troepen. Als de film ook maar half zo goed is als Sin City dan zou dit wel eens een aangename verrassing kunnen worden.
Nanny McPhee - In het kielzog van het succes van Harry Potter probeert iedereen een hap te nemen uit de steeds groter wordende kinder-fantasykoek. Zelfs Emma Thompson gooit het met haar nieuwste film over de magisch-realistische boeg. Nanny McPhee is net als Harry Potter gebaseerd op een kinderboek (op zich eerder een mengelmoes van Mary Poppins en The Sound of Music) dat door heel wat Britse kindertjes werd verslonden. Blijkbaar is het project een “labour of love” voor Thompson, want naast de hoofdrol neemt ze ook het scenario voor haar rekening. De regie liet ze over aan de Brit Kirk Jones, die de wereld liet lachen met het verrukkelijke Waking Ned Divine. Maar of dat genoeg is om Nanny McPhee ook bij ons tot een hit te maken? In Engeland was de film niet uit de charts weg te branden, maar het lauwe succes in de States doet vermoeden dat McPhee waarschijnlijk een typisch Britse aangelegenheid is. Alhoewel, dat dachten we natuurlijk ook van The Office...
When a Stranger Calls - “Have you checked the children?” Dat krijgt de jonge Jill Johnson te horen als ze tijdens een avondje babysitten nietsvermoedend de telefoon opneemt. Aanvankelijk denkt ze dat ze het met een grappenmaker te doen heeft, maar als ze toch even gaat kijken, blijken de kleintjes inderdaad verdwenen te zijn. Hoe kan dat? Het huis is toch hermetisch vergrendeld? En waar komt het telefoontje vandaan? En waarom is het nodig om van elke oude griezelfilm telkens een remake te draaien? Weliswaar was de originele When A Stranger Calls uit 1979 niet bepaald een hoogvlieger, het scenario gaf wel de aanzet tot de slasher-revival in de jaren ’90. Want als scenarist Kevin Williamson deze film nooit had gezien, was hij waarschijnlijk ook nooit op het idee gekomen om Scream te schrijven. Of deze remake ook een nieuw genre in het leven zal roepen, is onwaarschijnlijk, maar als de film een succes wordt, hoeven de makers in elk geval niet op zoek naar een scenario voor een sequel. Ze kunnen dan gewoon een remake draaien van When A Stranger Calls Back, het vervolg uit 1994.
Scary Movie 4 - “You can’t keep a good corpse down”, moeten de producenten van de onwaarschijnlijk lucratieve Scary Movie-trilogie hebben gedacht. En waarom zou je ook? Als de reeks zelfs met een derde deel nog makkelijk 80 miljoen dollar binnenhaalt (en dit ondanks de schabouwelijke kwaliteit), moet een vierde deel toch ook wel lukken? Ziehier, de genesis van Scary Movie 4. De broertjes Wayans werden twee delen geleden weliswaar vervangen door David Zucker, ooit trendsetter met Airplane en Naked Gun, maar het type humor blijft ongewijzigd. Veel filmverwijzingen, veel nonsens en vooral veel onderbroekenhumor. Naast persiflages op horrorfilms als The Grudge, Saw 2 en War of the Worlds, moeten volgens de geruchten ook de superheldenfilms als Batman en Spider-Man eraan geloven. Alleen jammer dat het allemaal zo lomp en doorzichtig wordt gebracht. Voor de wat meer subtiele comedy moet de bij de Scary Movie reeks nog steeds niet zijn. Een ding moeten we echter toegeven: de posters zijn geniaal.
The Fast and the Furious: Tokyo Drift - Derde keer, goeie keer? Wie weet geldt dat wel voor The Fast and the Furious. Deel een was een spectaculair en flitsend actieavontuur, een ‘guilty pleasure’ dat van Vin Diesel terecht een superster maakte. Deel twee was dan weer een opgeblazen, rommelig onding en een ware afgang voor regisseur John Singleton. Of de jonge regisseur Justin Lin de huidige Tokyo Tuning-rage beter kan verkopen dan zijn voorganger moet nog blijken, maar ondanks het opgeblonken blik en de diepe decolletés lijdt de film op het eerste gezicht wel aan het enorm gebrek aan starpower. Maar wie weet kan het talent van Lin die plooien nog gladstrijken. Hij wordt momenteel namelijk gehyped als een van de grote nieuwe talenten in Hollywood. Met zijn misdaadfilm Better Luck Tomorrow speelde hij zich al in de kijker en dankzij Tokyo Drift en het drama Annapolis, zal zijn status het komende jaar ongetwijfeld nog groeien. Maar of het voldoende is om de Amerikaanse remake van Oldboy tot een goed einde te brengen..?
Untitled Oliver Stone/September 11 Project - Oliver Stone is nooit een man geweest die zich houdt aan maatschappelijk taboes. Ook staat hij bekend om zijn drammerige moraal, gigantische ego, betweterigheid en fanatieke liefde voor de filmkunst. Hoe verkeerd dat kan aflopen, bewees hij begin 2005 met het fiasco Alexander. En wat ons betreft is een film over de terroristische aanslagen op het WTC niet de beste de manier om zijn sympathie bij filmfans te hernieuwen. Uiteindelijk is er natuurlijk geen verschil tussen een film over Pearl Harbor of 9/11, maar een beetje historische afstand zou het onderwerp zeker geen kwaad doen. Kijk maar naar Spielberg, die ruim 30 jaar na dato nog heel wat uit te leggen heeft bij zijn Munich. Toch is Stone vastbesloten er geen Michel Bay-achtig melodrama van te maken. In een aantal interviews leek hij er zich van bewust dat hij zich op spekglad ijs begeeft en belooft het drama daarom met smaak en respect in beeld te brengen. Ongetwijfeld zal het scenario van Andrea Berloff hem daarbij helpen. Dat focust zich namelijk niet op de totale afmeting van de ramp, maar op het verhaal van John McLoughlin en William J. Jimeno, de twee laatste slachtoffers die levend onder het WTC-puin vandaan werden gehaald.
The Messengers - Ook in 2006 gaat de zogenaamde Asian Invasion onverminderd voort. Na Scorseses remake van Infernal Affairs (zie verder) en een nieuwe Grudge-film, werd eindelijk ook Aziës meest getalenteerde filmtandem naar Hollywood gehaald. De broers Danny en Oxide Pang scoorden de afgelopen jaren de ene internationale filmhit na de andere en zijn ook graag geziene gasten op allerhande filmfestivals. Terecht, want met klappers als Bangkok Dangerous, The Eye en Ab-Normal Beauty bewijzen de heren dat ze ware meesters zijn met woord en beeld. Of hun voornamelijk visuele stijl ook bij de Amerikanen zal aanslaan, moet nog blijken, maar hun eerste Amerikaanse project belooft alvast veel goeds. In The Messengers krijgen de bewoners van een boerderij namelijk af te rekenen met een geheimzinnige kwade kracht, die dood en verderf zaait onder de familieleden. Het scenario heeft alvast alles in huis om een toppertje te worden, als de broertjes Pang tenminste niet moeten buigen voor de wetten van de commercie. Want dat heeft al menige Aziatisch filmmaker de das om gedaan.
Snakes on a Plane - Het gebeurt niet vaak dat je de titel van een film zo letterlijk mag nemen. Maar in het geval van Snakes on a Plane zegt de titel precies wat je mag verwachten: slangen in een vliegtuig, dus. In deze actiefilm van regisseur David R. Ellis laat een gangster een aantal gevaarlijke gifslangen los aan boord van een vliegtuig. Het is nu aan de passagiers om de beesten te vangen of zo ver mogelijk uit hun buurt te blijven. Maar de meesten weten niet dat deze terroristische actie een specifiek doel heeft: aan boord van het vliegtuig zit namelijk een belangrijke kroongetuige in een rechtszaak tegen een topcrimineel. En dat soort mensen zien gangsters natuurlijk liever dood dan levend. Ondanks het feit dat Snakes on a Plane ruikt naar high-concept Hollywood-nonsens, heeft de film naast de aanwezigheid van Samuel L. Jackson één grote troef: regisseur Ellis. De man verdiende zijn sporen als stunt-regisseur van The Matrix Reloaded en bedacht voor Final Destination 2 een van de meest hallucinante auto-ongelukken uit de moderne filmgeschiedenis. Hopelijk is zijn visuele flair voldoende om ook van Snakes on a Plane een plezierige actiefilm te maken.
Tristan & Isolde - Regisseur Kevin Reynolds was begin jaren ’90 een van de meest gevraagde vakmensen in Hollywood. Vooral na het succes van Robin Hood: Prince of Thieves wilde iedereen graag met hem werken. Reynolds deed daarentegen liever zijn eigen ding en werkte vol overgave aan de avonturenfilm Rapa Nui. Maar na het floppen van die film, en het pijnlijke fiasco van zijn volgende project, Waterworld, verdween Reynolds in de anonimiteit. Tot hij een paar jaar geleden weer boven water kwam met de heerlijke avonturenfilm The Count of Monte Christo. Ook zijn nieuwste prent, Tristan & Isolde, belooft weer een zwierige avonturenprent van de oude stempel te worden. Het verhaal is weliswaar overbekend, de muziek van Wagner misschien nog bekender, maar of Reynolds het geheel nog een nieuwe, frisse draai kan geven, blijft voorlopig nog de vraag. Het casten van supertalent James Franco is alvast wel een uitstekende zet. Met uitstekende rollen in City by the Sea en de Spider-Manfilms is hij al een tijdje ‘the man to watch’ in Hollywood.
Casino Royale - Is het Robbie Williams? Josh Hartnett? Of toch weer Pierce Brosnan. Hugh Jackman misschien? Julian McMahon? Eric Bana? Ewan McGregor? Colin Farrell? Clive Owen? De schare acteurs die de afgelopen drie jaar werd genoemd als de nieuwe James Bond is zoals u ziet nog amper bij te houden. Dat producente Barbara Broccoli uiteindelijk voor de redelijk onbekende Daniel Craig heeft gekozen, was al helemaal een verrassing. Toch kan het geen kwaad om weer eens met een nieuwe James Bond voor de dag te komen. Zeker niet voor een ambitieus project als Casino Royale. Het boek van Ian Fleming werd weliswaar al eens eerder verfilmd, maar een grootschalige persiflage zal het dit keer niet worden. Broccoli wil Bond weer terugbrengen naar zijn roots: de échte spionagefilm. Waarschijnlijk kunnen we de onzichtbare auto’s, spectaculaire surfscènes en ijspaleizen dus wel vergeten. Maar als dat betekent dat we het plot dit keer ook écht kunnen volgen, hoor je ons niet klagen.
Young Hannibal: Behind the Mask - Toen schrijver Thomas Harris jaren geleden de eerste woorden van zijn roman Manhunter op papier zette, had hij waarschijnlijk niet kunnen voorspellen dat het personage van Hannibal Lecter jaren later nog steeds tot de verbeelding van het publiek zou spreken. Mede dankzij het succes van de drie boeken en de spectaculaire verfilmingen Manhunter, Red Dragon, Silence of the Lambs en Hannibal werd het personage van Lecter zelfs een echte anti-held. Het nieuwe boek en de bijbehorende verfilming van Young Hannibal: Behind the Mask de zullen dat vuur alleen maar verder aanwakkeren. Dit keer kruipt de jonge Fransman Gaspard Ulliel in de huid van de moordenaar en vertelt regisseur Peter Webber (Girl With a Pearl Earring) het verhaal van de jeugd van Hannibal. Misschien krijgen we dan eindelijk te zien waarom Lecter op latere leeftijd zo’n beest is geworden. In de boeken wordt er al gehint naar een aantal stevige jeugdtrauma’s, maar ongetwijfeld zal Harris met nog heel wat andere verrassingen op de proppen komen.
The Departed - Na de ambitieuze meesterwerken Gangs of New York en The Aviator had superregisseur Martin Scorsese duidelijk zin in een beetje ontspanning. En wat is er in dat geval leuker dan het remaken van een beproefde klassieker. De oneindig bochtige misdaadthriller Infernal Affairs mag dan ondertussen wel een internationale reputatie hebben opgebouwd, het weerhield Scorsese er duidelijk niet van het in het Amerikaans gewoon eens over te doen. Maar waarom zou je die kans laten liggen als je er zowel Leonardo DiCaprio, Matt Damon, Mark Wahlberg, Ray Winstone en Jack Nicholson mee kunt strikken? Laten we alleen hopen dat scenarist William Monahan (Kingdom of Heaven) het slimme scenario niet te veel vereenvoudigt voor het Amerikaanse publiek. Debiele varianten op Japanse films hebben de we laatste jaren namelijk al genoeg gezien. En de ervaring leert dat je daar ook de goede reputatie van het origineel geen plezier mee doet.
Silent Hill - Ook in 2006 krijgen we weer heel wat verfilmingen van videogames te verduren. Toch zit er tussen al de rommel dit keer één project waar we zowaar naar uitkijken. Silent Hill, van de Franse regisseur Christophe Gans. Onder de gamers is de Silent Hill-reeks een begrip en de spannende mengelmoes van Japanse gruwel en Amerikaanse shocks kan al jaren op heel wat bijval rekenen. Ook de Silent Hill-film blijft zo te zien trouw aan de elementen die de games zo succesvol maakten. Pulp Fiction-scenarist Roger Avary was zelf ook een fan van de games en heeft er naar eigen zeggen nauwlettend op toegezien dat zijn scenario geen Tomb Raider-achtige vormen zou aannemen. Ook regisseur Christophe Gans heeft met films als The Crying Freeman en Le Pacte des Loups al bewezen dat hij zijn vak uitstekend beheerst, dus wie weet wordt Silent Hill misschien wel de eerste écht geslaagde gamesverfilming. Want daar zitten we nog steeds op te wachten...
Flags of our Fathers - Er zijn maar weinig regisseurs die de afgelopen jaren zo onopvallend hun ding hebben gedaan als Clint Eastwood. Merkwaardig eigenlijk, want ondanks het feit dat Eastwood met de regelmaat van de klok een nieuwe film afleverde, werd er over het algemeen pas een paar weken voor de release wat aandacht aan besteed. Ook de topfilm Million Dollar Baby kwam bij wijze van spreken uit het niets en uit angst om zijn volgende prent te missen, houdt de filmpers de vorderingen van Eastwoods nieuwste nauwlettend in het oog. Veel journalisten menen namelijk dat ook Flags of Our Fathers wel eens een prijsbeest zou kunnen worden. Alle elementen zijn in elk geval op zijn plaats. Een sterke cast, waaronder Jamie Bell, Barry Pepper en Ryan Philippe, een scenario van Paul Haggis (Million Dollar Baby en Crash) en een gewichtig onderwerp (het verhaal van de zes soldaten die de vlag hijsen van Iowa Jima). Het lijkt er in elk geval wel op dat de 76–jarige Eastwood nog lang niet aan het einde van zijn filmlatijn is.
Grind House - Als er één film is waar de liefhebbers van cult en trash dit jaar naar uitkijken, is het wel Grind House, van (jawel!) Robert Rodriguez en Quentin Tarantino. Na de veeleisende opnames van respectievelijk Sin City en Kill Bill, vonden de heren het weer eens tijd om een beetje te spelen. En Grind House is wat ons betreft de ultieme ‘spielerei’. Tarantino en Rodriguez draaien allebei een kortfilm van ongeveer een uur (Planet Terror en Death Proof) en plakken het geheel aan elkaar met een aantal trailers voor onbestaande films, precies zoals dat ging in de tijd waarin exploitationfilms nog gouden zaken deden. Prachtig toch? Over de cast is nog niet zoveel bekend en hoe Grind House er verder precies uit zal zien, blijft voorlopig ook nog een raadsel. Maar feit is wel dat de heren nu al kunnen rekenen op de sympathie en hulde van miljoenen cultliefhebbers. Wie anders dan Tarantino en Rodriguez dragen ‘cult’ zo hoog in het vaandel?