Ondanks het feit dat Proof al enige tijd geleden ingeblikt werd, lieten Harvey en Bob Weinstein, de voormalige grote bazen bij Miramax (de heren startten recent hun eigen, onafhankelijke Weinstein Company), de film lang op de plank liggen om hem dan nu in de zalen uit te brengen, net op tijd om de leden van de Academy warm te maken voor hun project. Nu we ondertussen al een idee krijgen welke producties er voor Oscars en vele andere Awards in aanmerking komen merken we, zoals we vermoedden, dat Proof nergens te bespeuren is. Terecht, want een sluwe marketingcampagne maakt nog geen sterke film.
Het scenario van Proof werd geschreven door een zekere David Auburn, die ook het toneelstuk schreef waar de prent op gebaseerd is. De film handelt over Catherine (Gwyneth Paltrow), de emotionele dochter van de pas overleden wiskundige Robert (Anthony Hopkins) die op latere leeftijd ernstige mentale problemen kreeg. Het wordt voor Catherine duidelijk dat ze niet alleen zijn intelligentie maar ook zijn labiliteit en chaotische gedrag geërfd heeft. Als Catherine’s omhooggevallen burgertrut van een zus (Hope Davis) zich met haar leven komt bemoeien en een overijverige student (Jake Gyllenhaal) het papierwerk van Robert wil doorzoeken, koortsachtig op zoek naar een bewijs van grensverleggende theorieën, stijgt de druk en moet Catherine niet alleen met zichzelf maar ook met de herinneringen aan haar vader in het reine komen.
Proof kan nergens verhullen dat het hier om een naar het witte doek verplaatst toneelstuk gaat. Bijna elke scène is een gesprek tussen twee of drie personages in een kamer en regisseur Madden houdt de film bewust visueel erg sober. Narratief wordt bijna meteen duidelijk dat Catherine’s geestestoestand niet geheel in orde is. Zonder alles te willen verklappen blijkt algauw dat ze gesprekken voert met haar dode vader. Zo zwalpt de film van de A Beautiful Mind-achtige gesprekken met mensen die er niet zijn (wat is dat toch met die wiskundigen?) naar confrontaties met Catherine’s bemoeizieke zus Claire (aardig vertolkt door Hope Davis die we recent nog in The Weather Man zagen), romantische passages met Jake Gyllenhaals Hal (ietwat miscast als de door getallen en berekeningen gefascineerde nerd) en flashbacks.
De prent is nergens echt slecht te noemen maar blijft rond de middelmaat hangen. Niets blijft bij en de plot is lang niet zo interessant als de makers ons willen geloven. De acteurs doen het nochtans vrij goed. Gwyneth Paltrow weet de onzekerheid en de frustraties van haar personage prima naar voren te brengen maar zal sommige leden van het publiek ongetwijfeld ergeren met haar hysterie en tics. Jake Gyllenhaal mag dan fysiek wel miscast zijn, hij bewijst opnieuw een beloftevol acteur te zijn en het is goed om hem eens een ander soort rol dan die van de zwijgzame eenzaat te zien spelen. Zijn Hal is een spraakwaterval. Zo’n kerel die hoe dan ook de waarheid wil achterhalen, zonder daarbij over lijken te gaan. Anthony Hopkins’ rol is vrij beperkt maar in een hartverscheurende scène waarin hij tot het besef komt dat zijn geest hem iets voorgelogen heeft en hij aan een definitieve mentale aftakeling begonnen is staat de acteur er als in zijn beste momenten. Het is ook in die scène dat de prent zijn bestaansreden blootlegt en de plot betekenis en waarde krijgt.
Proof kent goede dialogen, geslaagde vertolkingen en is niet zonder potentieel maar een vrijwel anonieme regie, overdadig zwaarbeladen thematiek en de vaak aan de kijkers opgedrongen wil om goed te zijn maken van de film een interessant, zeker niet volledig te negeren tussendoortje doch lang niet de must-see van de aanstormende periode vol al dan niet betekenisvolle prijsuitreikingen. Het geheel is in dit geval niet meer dan de som van de delen.
[START INFO]
Titel: Proof
Genre: drama
Speelduur: 1u39
Regisseur: John
Madden
Acteurs: Gwyneth Paltrow,
Anthony Hopkins, Jake Gyllenhaal, Hope Davis
[END
INFO]