AN UNFINISHED LIFE

Toen Hallström in 1993 na een carrière op Scandinavische bodem op de internationale markt doorbrak met What’s Eating Gilbert Grape werd hij algauw als een garantie voor kwaliteit aanzien. In de jaren die volgden werden zijn films opvallend braver en hij ontpopte zich als een weinig risico’s nemende regisseur die veilige films maakte om eventuele gaten in een Oscarlijstje op te vullen. The Cider House Rules en Chocolat zijn, ontdaan van elke cynische blik, goed gemaakte en ontspannende tussendoortjes maar beklijven of bij de kijker de zin geven om deze films nog eens te zien doen ze nooit. Voor The Shipping News uit 2001 wist hij met onder andere Kevin Spacey, Julianne Moore, Judi Dench, Cate Blanchett en Pete Postlethwaite een indrukwekkende cast te verzamelen maar de prent werd door de meeste critici allesbehalve positief onthaald. Op een uitstapje naar het verzamelde werk van ABBA voor een documentaire na is Unfinished Life zijn eerste project in jaren (en na deze prent heeft de man ondertussen niet stilgezeten: binnenkort verschijnt van hem Casanova en met in de toekomst projecten als The Hoax, Harry & Caresse en Daughter of the Queen of Sheba lijkt zijn agenda gevuld).

In An Unfinished Life vinden we oude rot in het vak Robert Redford dus terug als Einar Gilkyson. Hij leeft samen met zijn door een beer hard aangepakte beste vriend Mitch Bradley (de alomtegenwoordige Morgan Freeman) op een ranch en zo gaat het leven zijn gewone, incidentloze gang. Einar wordt geplaagd door het verdriet om zijn overleden zoon die op zijn land onder een boom begraven ligt. Op een dag verschijnt Jean (Jennifer Lopez), zijn schoondochter met wie hij sinds de dood van zijn zoon niets te maken wil hebben, samen met haar dochtertje Griff (Becca Gardner), van wie Einar het bestaan niet wist, op zijn grond. De twee zijn op de vlucht voor Jeans hardhandige vriend Gary en vragen hulp en onderdak. Einar laat de twee met tegenzin bij hem intrekken maar merkt gaandeweg toch dat hij met vallen en opstaan zijn twee nieuwe gasten leert appreciëren, want zo gaat dat in films.

Wie zich bij An Unfinished Life aan iets meer dan een rustige prent over een verbitterde, vereenzaamde man die door zijn nieuwsgierige kleindochter opnieuw het leven omarmd verwacht komt bedrogen uit. Alle scènes zijn op hun plaats; de aanvankelijke ongemakkelijke blikken tussen het meisje en haar opa, het moment waarop hij haar leert autorijden, de problemen aan het begin van de derde act en de uiteindelijke onvoorwaardelijke vriendschap en liefde die tussen Mitch, Jean, Griff en Einar ontstaat. Dat we hier geen belangrijke plotwendingen weggeven hoeft geen betoog, de afloop van deze prent is vanaf het allereerste beeld meer dan duidelijk. Naar originaliteit hoef je niet te zoeken maar dat betekent daarom niet dat de film ronduit slecht is.

De vertolkingen zijn overwegend prima. Robert Redford slaagt erin de clichématige rol van de in oude levenswijzen verstrengelde moderne cowboy met humor, agressie en sympathie te brengen; Morgan Freeman kreeg vorig jaar voor een gelijkaardige rol in Million Dollar Baby een Oscar (hoewel deze film voor Baby gedraaid werd) en beheerst dit soort rollen dan ook als geen ander. Hij is zoals vanouds uitstekend en het gekibbel tussen Mitch en Einar, waardoor ze een oud getrouwd koppel lijken, is best leuk. Jennifer Lopez zal nooit een grote actrice worden maar in tegenstelling tot wat haar ondertussen bijna uitgestorven zangcarrière en gedoemde relatie met Ben Affleck doen vermoeden is haar vertolking als Jean best te pruimen (en zo is meteen ook ons goede voornemen om Affleck niet bij deze recensie te betrekken naar de vaantjes). De verhaallijn waarin Jean een connectie maakt met de plaatselijke sheriff (Josh Lucas) lijkt aanvankelijk een in meligheid verzuipende subplot te worden maar wordt dan toch atypisch als Jean en sheriff Crane meteen toegeven aan de fysieke aantrekkingskracht tussen hen beiden. Om, met andere woorden, een eventuele relatie uit een kwartiertje passioneel rollebollen te laten ontstaan. Uiteindelijk leidt dit nagenoeg nergens heen en wordt Lucas’ personage slechts een alternatief voor Jeans ex-vriend Gary, slijmerig vertolkt door Damian Lewis (Band of Brothers, Dreamcatcher). Lewis verdient beter dan de eendimensionale rol die hij hier voorgeschoteld krijgt maar hij weet het personage, stereotiep als hij mag zijn, goed op het witte doek te brengen. De kleine Becca Gardner als Jeans dochter Griff is een verrassing. Kindacteurs zijn vaak irriterend en zelfs onmiskenbaar groot talent als Dakota Fanning kan op de zenuwen werken (Fanning is soms te goed). Gardner houdt zich knap staande tussen Redford en Freeman en blijft als diegene die Einars emotionele isolatie doorbreekt een belangrijke invloed op de plot. Verder zien we ook The Practice’s Camryn Manheim in een bijrol als de opdienster Nina die in de moeilijke relatie tussen Einar en Jean betrokken wordt.              

An Unfinished Life kabbelt aan een gestaag tempo verder terwijl Hallström de tijd neemt voor grappige passages, dramatische momenten, wijze levenslessen van Freeman, mooie vistas van het landschap en de symbolische aanwezigheid van een rondlummelende beer (Bart the Bear, de in 2000 geboren naamgenoot van de in 2000 overleden beer die in films als The Edge en L’Ours te zien was). Voeg daar nog de rustige maar geslaagde filmmuziek van Deborah Lurie en enkele goede scènes (zoals de ontmoeting tussen Mitch en zijn belager) aan toe en het resultaat is een weinig opvallend, nergens opzienbarend of zelfs maar interessant drama dat de liefhebbers van “made for TV” zaterdagavondfilms, maar dan wel met beter acteerwerk, zal weten te bekoren. Wie verlangt naar een beetje originaliteit en een hekel heeft aan voorgekauwde verhaallijnen kan maar beter in een wijde boog om An Unfinished Life heen lopen.