De terugkeer van een modeverschijnsel is niet altijd een goed idee. Wie vandaag rondloopt op plateauzolen, in olifantenpijpen of met een megabril op de neus, is een wandelend anachronisme. Zo is het ook in de filmwereld: het lijkt moeilijk om films uit de jaren zeventig straffeloos te kopiëren. Het mislukt gelukkig niet altijd. Twee jaar geleden verbaasde de Duitse regisseur Marcus Nispel met een geslaagde pikzwarte hervertelling van The Texas Chain Saw Massacre en vorig jaar was zelfs de remake van The Amityville Horror best nog te pruimen. John Carpenters The Fog slaat vandaag echter als een tang op een varken. Dat moet de regisseur ook zelf beseft hebben, want toen de Revolution Studio’s hem aanboden om de remake zelf te regisseren, stond hij gewillig zijn plaats af. Debra Hill hoeft deze erwtensoep niet meer te aanschouwen. De producente, die samen met Carpenter het origineel schreef, stierf enkele maanden voor de release aan kanker.
The Fog werd voor het grootste deel opgenomen in Vancouver, maar speelt zich af op Antonio Island, aan de kust van Oregon. Terwijl een trotse burgemeester (Kenneth Welsh) en zijn hulpje Mrs. Williams (Sara Botsford) zich opmaken voor de viering ter ere van de stichters van hun stad, verdient Nick (Tom Welling) de kost door argeloze toeristen de omgeving te laten verkennen op zijn boot. Wanneer zijn anker in de zeebodem blijft haperen, maakt hij ongewild de geesten van de overleden bemanning van een oud schip wakker. Samen met een onverklaarbare dikke mist, rollen zij het vasteland binnen, waar ze het gemunt hebben op de nakomelingen van de stichters van Antonio Island. Het is namelijk door hun toedoen dat het schip honderden jaren geleden in brand schoot en zonk.
Een centrale rol in het verhaal is toebedeeld aan Elizabeth (Maggie Williams), een blonde stoot die aan het begin van de film zomaar langs de weg loopt te liften. Nick pikt haar op en herkent in haar zijn liefje dat hem jaren geleden zonder ook maar een briefje te schrijven heeft verlaten. Never mind: een stomende douche en een flauwe seksscène helen alle oude wonden, behalve misschien dan voor Stevie (Selma Blair), die zich in de afwezigheid van Elizabeth had opgewerkt tot Nicks nieuw speeltje. Stevie herbergt in de vuurtoren een heus radiostation en is ook nog eens moeder van een 12-jarige knul. Stevie flirt tegenwoordig met Dan The Weatherman, maar veel belang heeft dat allemaal niet. Eens de geesten uit het verleden zich gehuld in de mist vertonen, weet je dat ze een voor een ten dode opgeschreven zijn.
Een van de charmes van John Carpenters origineel (en dat geldt wel voor meer films uit de jaren zeventig) is de sympathieke knulligheid en onbeholpenheid waaruit de productie was opgetrokken. De speciale effecten waren zeer goedkoop, maar tegelijkertijd onverwacht realistisch en zelfs angstaanjagend. Anno 2006, in een tijdperk vol computergegenereerde effecten, kom je met zoveel geniale eenvoud niet meer weg. Mist hoeft niet langer uit een rookmachine te komen, maar rolt in alle grandeur zo uit de computer. Pech, want de beelden waarin de mist zich als een slang doorheen gangen kronkelt, zijn allesbehalve effectief. Regisseur Rupert Wainwright liet met Stigmata al merken dat hij houdt van hyperbolen en staat daarmee haaks op John Carpenters minimalistische aanpak. Wainwright vergroot uit, dikt aan en zet in de verf. Met luide bonzen begeleidt bombastische muziek de actie. Hij wipt daarmee een paar keer de toeschouwer uit zijn zeteltje, maar het blijven trucs. Het moment wint het van het geheel.
The Fog is voor Tom Welling na Cheaper by the Dozen zijn tweede bioscoopuitstapje. De acteur moest drie weken lang zijn personage van Nick combineren met dat van Clark Kent, want hij was tijdens de opnames nog volop aan het werk voor het vierde seizoen van Smallville. Welling is geen slecht acteur, maar maakt toch weinig indruk. De rol van Elizabeth was oorspronkelijk weggelegd voor Julia Stiles, maar ging uiteindelijk naar Maggie Grace, het schaapachtige zusje uit de tv-hit Lost. Grace is een mooie meid en dus mag ze van Wainwright opdraven in a) de obligate douchescène en b) in haar ondergoed op geestenjacht. Pittig detail: Emilie de Ravin, Claire uit Lost, aasde ook op die rol, maar haar zien we binnenkort dan weer in The Hills Have Eyes. Hoelang nog voor John Locke audities gaat doen voor de rol van Leatherface?
Selma Blair ten slotte heeft als DJ de beste repliek uit de film. “Somebody, please beam me out of here!” zo laat ze zich op een bepaald moment ontvallen. Het is jammer genoeg ook het gevoel dat je in de bioscoopzaal hebt tijdens het bekijken van The Fog.
[START INFO]
Titel: The
Fog
Genre: Thriller
Speelduur: 1u39
Regisseur: Rupert Wainwright
Acteurs: Maggie Grace, Tom Welling, Rade Sherbedgia,
Selma Blair, Deray Davis, Kenneth Welsh, Adrian Hough
[END
INFO]