MRS. HENDERSON PRESENTS

Stephen Frears is niet eenvoudig in een hokje te plaatsen. Deze Britse regisseur heeft al heel wat films op zijn actief staan; van kleine cinefiele juweeltjes als Prick Up Your Ears en The Van tot succesvolle producties als Dangerous Liaisons en High Fidelity via kritisch minder gewaardeerd werk als Hero en Mary Reilly. In 2002 wist hij te overtuigen met het sterke Dirty Pretty Things, waarin een illegale immigrant een louche organenhandel in Londen ontdekt. Met Mrs. Henderson Presents kon Frears niet verder van zijn vorige bioscoopfilm afwijken. In deze film ademt alles een bewuste kunstmatigheid uit, voortgestuwd door de uitstekende vertolkingen van het duo Judi Dench en Bob Hoskins.

Laura Henderson (Dench) is een kwieke oude vrouw die, na de dood van haar man, in het spreekwoordelijke zwarte gat terechtkomt. Haar vriendin, ook een weduwe, raadt haar allerlei hobby’s aan maar niets bevalt Laura. Tot ze op een dag – want zo gaat dat in films – voorbij een gesloten theater rijdt en het in haar hoofd haalt om het toneelhuis op te knappen en er voorstellingen te brengen. Ze heeft algauw een programmadirecteur nodig en die daagt op in de stijfdeftige vorm van Vivian Van Damm (Hoskins). De twee starten een op gekibbel en ruzies gebouwde zakenrelatie en het duurt niet lang vooraleer het als The Windmill (als een Brits alternatief voor die “andere” molen) gedoopte theater een wervelend succes wordt. Als er opeens minder interesse is voor de extravagante zang- en dansshows oppert Laura het idee om de dames naakt op het podium te laten rondlopen. Met de dubieuze belofte dat de meisjes nooit zullen bewegen en de vergelijking met kunst in een museum weet de sluwe Laura de Lord Chamberlain (Christopher Guest) te overtuigen en opnieuw loopt de zaal van The Windmill avond na avond vol. Maar dan staat de oorlog voor de deur en dreigen de vallende bommen een einde te maken aan het feest.

Het is moeilijk om Mrs. Henderson Presents aan te vallen: van de dolenthousiaste, erg leuk geanimeerde openingsgeneriek tot de uitzinnige shows en de plezante vertolkingen ademt de film een artificiële maar niet te negeren joie de vivre uit, vleesgeworden in het personage van Judi Dench die Laura Henderson als een twaalfjarig meisje gevangen in het lichaam van een oude vrouw tot leven brengt. Tijdens de begrafenis van haar man wordt meteen duidelijk dat ze een hekel heeft aan de vele kennissen die haar willen bijstaan en met haar meevoelen en de enige plek waar ze alleen kan zijn met haar voortdurend ingehouden verdriet is in een roeiboot op een meer. Het theater betekent een nieuwe kans en ze gooit zich dan ook voluit in het theaterleven, tot grote ergernis van Van Damm, die haar voortdurend – en eigenlijk best terecht – een irriterend mens noemt. Het is de chemistry tussen Dench en Hoskins die de film zijn waarde geeft. Hoskins heeft eindelijk nog eens een uitstekende rol te pakken en in een overvloedig in de pers beschreven scène bewijst hij dat hij ook op latere leeftijd niet bang is om als acteur schaamteloos te zijn. Ook Christopher Guest (de regisseur van onder andere de schitterende “mockumentaries” Waiting for Guffman en Best in Show én lid van de beruchte band Spinal Tap uit Rob Reiners culthit This Is Spinal Tap) komt vrij goed uit de verf in een clichématige, maar voor hem ongewone rol als de bijna angstaanjagend Britse Lord Chamberlain. De andere leden van de cast zijn minder opvallend en dienen enkel als pionnen in het grotere verhaal. Will Young, een Britse superster sinds hij de eerste editie van Pop Idol won, debuteert als Bertie, de zanger van het gezelschap dat zich in de Windmill vormt en zijn rol heeft weinig om het lijf. Hij zingt enkele nummers aan elkaar maar daar blijft het dan ook bij en hoewel hij lang niet slecht acteert is zijn rol niet belangrijk voor de plot. Aanvankelijk lijkt Frears de tijd te nemen om de persoonlijkheden van de meisjes in de show te schetsen maar hij gaat zich uiteindelijk op een van hen, Maureen (vertolkt door de knappe Kelly Reilly), concentreren. Het subplot waarin ze een relatie begint met een soldaat en de typische breuk tussen enkele personages in de derde act als gevolg van die liefdesverhouding leidt de aandacht van het hoofdgebeuren af. Frears beseft dat hij met het gekibbel tussen Van Damm en Henderson geen film kan vullen en doet een beroep op al te vaak opgedaagde verhaalwendingen en laat de dreiging van de oorlog zijn werk doen. Het maakt van Mrs. Henderson Presents een net boven de middelmaat uitstijgende prent die, hoewel visueel charmant en bijna aandoenlijk theatraal, een beetje in het niemandsland waar zoveel films terechtkomen blijft steken.

Wie op zoek gaat naar licht vertier, leuke acteerprestaties, een glimlach veroorzakende dansnummers (de creatieve ideeën om naakte vrouwen volgens de strikte wet stilstaand op het podium te krijgen worden steeds gekker, evenals de rebellie van een opgewonden publiek… en de organisatoren zelf) en een best geslaagde, al is het wel niet erg diepzinnige karaktertekening van een hip oud besje zit bij Mrs. Henderson Presents aan het juiste adres.