FEAR

Broekschijters en eierleggers

Body Heat, Deceived, Deceptions, Dream Lover, Never Talk To Strangers; het lijstje van het afgesleten genre over het Liefje Met Een Duister Geheim neemt angstwekkende proporties aan. Met Fear krijgen we alweer hetzelfde platgekauwde thema voorgeschoteld.

Kwestie van toch een klein beetje origineel uit de hoek te komen, werd het aloude verhaaltje gegoten in een hip tienerpakje. Reese Witherspoon (The Man in the Moon) kreeg de opdracht overtuigend uit de hoek te komen als Nicole, een rebels tienermeisje dat van onder de vleugels van pappie tracht te glippen. De eerste jandoris met wie ze thuis komt is de intrigerende David. Op het eerste gezicht een charmante en vooral normale kerel. Het duurt echter nooit lang in films als deze, of daar steekt zijn verborgen zijde de kop op en slaat hij nijdig een schoolvriendje van Nicole tot moes. Nicole wijst David vriendelijk doch dringend de deur ('pappie had dan toch gelijk'); maar deze kan geen nee verdragen, en maakt er zijn levenstaak van Nicole en iedereen die haar nauw aan het hart ligt, te terroriseren.

Fear is een totaal overbodige film; en de titel ten spijt valt er betrekkelijk weinig te vrezen. Reese Witherspoon blijkt gewoon niet in staat een film in haar eentje te dragen. Overtuigend is ze zelden of nooit. En een lead die niet overtuigt, doet een film die al weinig nieuws te vertellen heeft natuurlijk de das om. Alyssa Milano (dochter Samantha uit de sitcom Who's The Boss) speelt ook mee; ze houdt voor de verandering in deze film haar kleren grotendeels aan (gaat dat zien!), voor de rest zit ze vast in een oppervlakkig rolletje dat voornamelijk bestaat uit nauwe bikini's en gillen. Voor de rol van David tekende Mark Wahlberg (zeg in godsnaam nooit Marky Mark), die wonderwel af en toe redelijk presteert. Angst inboezemen is natuurlijk nog wel heel wat anders. De vader en stiefmoeder van Nicole zijn voor de rekening van has-been William Petersen (To Live and Die in L.A.) en up-and-coming Amy Brenneman (Casper, Heat en binnekort Daylight). Competent, maar ééndimensioneel en snel weer vergeten.

Een beetje een ondankbare film om de regisseursteugels over te krijgen; we verwijten James Foley dan ook niets. We weten overigens dat hij beter kan (At Close Range, Glengarry Glen Ross en binnenkort de Grisham-adaptatie The Chamber). Even doorbijten, slikken en terug naar huis.