ZATHURA: A SPACE ADVENTURE

In 1995 waren wij allang geen zes meer, maar toen Jumanji in de zalen kwam, kregen we wel dat gevoel. De film van Joe Johnston deed ons weemoedig denken aan de films vol magie en tover die wij in onze kindertijd te zien kregen. Jumanji was ook commercieel een behoorlijk succes en al snel werd er aan een sequel gedacht, die de opstap tot regisseur zou betekenen van special effects supervisor Ken Ralston. Het project raakte echter in het slop, Dennis Dugan kwam aan boord als regisseur, maar toen in 2001 ook Robin Williams af leek te haken, werd het spelbord definitief terug in de kast geschoven. Tot een jaar later, in de herfst van 2002, een nieuwe roman van Chris Van Allsburg in de winkels verscheen: Zathura: A Space Adventure. Het nieuwe boek betekende een nieuwe impuls voor de sequel, die zich nu niet langer op het spelbord uit Jumanji zou concentreren, maar op het nieuwe spel Zathura. Acht scenaristen – waaronder Steve Oedekerk (Ace Ventura) en Jonathan Hensleigh (Jumanji) – penden zich een lamme hand. Uiteindelijk zou David Koepp (Panic Room, Spider-Man) de hele film herschrijven.

Zathura opent als een typische Spielberg-film uit de jaren tachtig. In een vrolijke buitenwijk ligt een huis dat er een beetje uitziet als een grote, houden paddenstoel en in de zonnige voortuin gooien pa en zoon een balletje. Een kwartier later is het perfecte plaatje al wat bijgesteld: pa (Tim Robbins) is gescheiden van zijn vrouw en moet het weekend alleen zien door te komen met de twee kinderen. De tienjarige Walter is een pestkop van formaat. Hij zit in de vierde klas, heeft al een vriendinnetje, scoort goed in sport en vindt alles dat hem niet zint gewoon oneerlijk. Slachtoffer van dienst is de kleine Danny: pas zes, slecht in baseball maar goed op de piano en vooral bang in het donker. De twee vechten zoals broers van hun leeftijd dat doen. Ergens boven in het huis ligt puberdochter Lisa, met de iPod stevig in de buis van Eustachius geklemd, te slapen.

Dan gebeurt het. Pa moet het huis uit voor een werkmeeting. Walter hangt voor de televisie om naar sport te kijken, terwijl Danny via de schacht voor vuile was in de kelder belandt. Daar vindt hij het oude en stoffige bordspel Zathura. Een anachronisme uit een verloren gewaande tijd. Een fossiel. Een relikwie. Voorzichtig draait hij aan de sleutel van het spel. Een klein wagentje trekt zich in beweging en beweegt op het bord. Dan floept er een kaartje uit. Meteorenregen op komst! En, geloof het of niet, dat is het moment waarop hun huis bekogeld wordt door gigantische meteoren.

Het is het begin van een wervelend avontuur. Wanneer de jongens de voordeur van het huis openen, zien ze dat ze door de ruimte zweven. De enige manier om terug thuis te geraken is het spel spelen: sleuteltje draaien, pion verplaatsen, kaartje lezen. Wat er op de kaartjes staat, voorspelt niet veel goeds. De broers moeten het onder andere opnemen tegen een reuzenrobot met een gevaarlijk knipperend rood oog, schuren tegen een krachtveld aan en moeten afrekenen met de bloeddorstige en afschuwelijke Zorgons. Gelukkig redden ze op een cruciaal moment ook een astronaut die al jaren eenzaam in de ruimte rond zweeft. Hij kan de jongens helpen om weer thuis te geraken én hen een belangrijke les eren: sommige spellen speel je niet alleen.

In tijden van leeghoofdige, rommelige en lawaaierige videospelverfilmingen is Zathura een verademing. Voor regisseur Jon Favreau komen de speciale effecten pas op de tweede plaats. Centraal staan de twee kibbelende broers die tegen heug en meug moeten samenwerken om het avontuur tot een goed einde te brengen. Echte rastalenten zijn Josh Hutcherson (als Walter) en Jonah Bobo (als Danny) niet, maar hun knulligheid werkt aanstekelijk. De astronaut die ze binnenhalen wordt gespeeld door Dax Shepard en zal op het einde van de film nog een belangrijke rol gaan spelen in een heerlijke naïeve en moraliserende plottwist. Tim Robbins stapt na een kwartiertje het huis uit om te gaan werken en keert pas helemaal op het einde, als het spel gedaan is, terug.

Dat we daarmee het einde verklappen is niet erg, want zelfs het kleinste kind zal er niet aan twijfelen dat Zathura goed afloopt. Alles wat de broers meemaken is een gevolg van de ongebreidelde fantasie die het bordspel bij hen losmaakt. Op het einde hebben ze drie dingen geleerd: 1) hoeveel steun je aan familie kan hebben; 2) hoe belangrijk het is om nooit op te geven en 3) dat de verbeelding een erg krachtig instrument is. Drie wijze lessen die jongetjes van zes of tien maar beter voor altijd in de oren knopen. Ze zullen het nodig hebben.