GENTILLE

Nochtans begint de film niet slecht. Fontaine Leglou loopt wat op straat te slenteren totdat ze plots rechtsomkeert maakt en een man ervan beschuldigt dat hij haar stalkt. Ze maakt hem ook meteen duidelijk dat ze geen zin heeft in een afspraakje. De man beweert dan op dat hij haar helemaal niet achtervolgt, waarop ze hem uitnodigt om samen iets te gaan drinken. Deze scène zet meteen de toon voor de rest van de film; Gentille is namelijk doorspekt van onverwachte en ronduit absurde scènes.  Fillières probeert hiermee duidelijk te maken dat haar hoofdpersonage niet alleen zeer wispelturig is – haar humeur verandert sneller dan het Belgische weer -, maar dat zij verkiest te leven zoals zij wil, volgens haar eigen regels en het liefst van dag tot dag.

Ook op haar werk is het begrip normaliteit ver te zoeken. Fontaine werkt namelijk als anesthesiste in een luxueus sanatorium, waar de grens tussen medisch en verplegend personeel enerzijds en de patiënten anderzijds niet altijd duidelijk is. Eén van haar patiënten is trouwens een dokter die het zo zwaar voor haar te pakken krijgt dat hij haar zelfs achtervolgt. Fontaine’s reactie is, zoals met alles, heel veranderlijk: het ene moment schijnt ze te genieten van die overdreven aandacht, maar op andere momenten ergert ze er zich blauw aan.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat haar vriend Michel geen hoogte van haar krijgt. Ook hij durft al wel eens door de band te springen, maar in feite hunkert hij naar meer stabiliteit in zijn leven in de vorm van een huwelijk. Hij vraagt aan Fontaine dan ook om met hem te trouwen en haar verschillende reacties hierop zijn op zijn minst gezegd hilarisch te noemen. Een huwelijk is natuurlijk iets van lange termijn, wat voor iemand die van moment tot moment leeft geen vanzelfsprekendheid is. Fontaine doet er dan ook alles aan om haar antwoord uit te stellen, gaande van het negeren van haar vriend tot het uiteindelijk inslikken van de verlovingsring.

Gentille heeft veel ingrediënten voor een goede relatiekomedie, maar faalt enigszins omdat Fillières overdrijft. Zelfs als ze zich beperkt had tot pakweg de helft van de absurde grappen en ze zich wat meer had geconcentreerd op het verhaal in plaats van op de excentrieke karaktertrekken van haar personages was een betere film het resultaat geweest. Spijtig genoeg creëert de cineaste een opeenstapeling van absurde situaties die op den duur op de zenuwen van de kijker beginnen te werken. Bovendien zijn sommige scènes zo vergezocht dat ze onbegrijpelijk worden: waarom klimt Fontaine over een hek terwijl ze evengoed langs de hoofdingang naar haar werk kan gaan? Zulke momenten zorgen voor nog meer irritatie en verveling.

Gelukkig zijn andere grappen wel geslaagd. Fontaine’s bezoek aan haar prettig gestoorde schoonfamilie bijvoorbeeld is daar een voorbeeld van. Veel is ook te danken aan de acteurs. Emmanuelle Devos is ronduit schitterend als de zeer wispelturige Fontaine en krijgt bijzonder leuk weerwerk van vooral Lambert Wilson als haar verliefde patiënt, Michael Lonsdale als haar schoonvader en Bruno Todeschini als haar net niet gefrustreerde vriend. Met zijn momenten krijg je de indruk dat de cast zich wel geamuseerd heeft tijdens het maken van de film.

Maar dat neemt niet weg dat je op het einde van de film op je honger blijft zitten. Het dient gezegd te worden dat het leuk is om eens een totaal andere relatiekomedie te zien, maar Sophie Fillières heeft een paar prachtkansen laten liggen. Bovendien is het uiteindelijk niet duidelijk wat ze met deze film probeert te bereiken. Gaat dit gewoon over een vrouw die zich onzeker voelt bij de gedachte van een huwelijk en een levensstijl die dan noodzakelijkerwijs moet veranderen? Of wil de regisseuse de draak steken met de alledaagse relatiekomedie? Of was het de bedoeling om kritiek te leveren op de moderne maatschappij? We hebben er het raden naar, ook al omdat het verband tussen de titel en de inhoud van de film niet echt uit de verf komt. Goed geprobeerd dus, maar niet helemaal geslaagd.