De film start met het verhaal in 1966, “Een tijd voor de liefde” genaamd. Wat zich afspeelt is eigenlijk heel eenvoudig. Een zekere Chen leert een meisje kennen in de biljartzaal waar zij werkt. Het klikt tussen de twee, maar de vonk is nog maar net overgesprongen of de jongeman moet het leger in. Ze beloven om elkaar te schrijven. Tijdens zijn verlof keert hij terug naar de biljartzaal, maar zijn geliefde is ondertussen al vertrokken. Chen besluit om haar dan maar achterna te reizen, maar de zoektocht is een stuk ingewikkelder dan hij zich had voorgesteld.
Het tweede verhaal, “Een tijd voor de vrijheid”, speelt zich af in 1911. Meteen wordt duidelijk hoe groot het verschil in tijdsgeest wel is. Terwijl in de eerste episode zowel mannen als vrouwen van een totale bewegingsvrijheid kunnen genieten, is dit in deze periode vooral het voorrecht van de man. Kunnen beide sexen in de sixties ongestoord relaties met elkaar aanknopen, dan was dit in het begin van de vorige eeuw zo goed als onbestaande. Bovendien bestond een huwelijk uit liefde gewoonweg niet.
De twee centrale personages zijn ditmaal een dichter en zijn favoriete concubine. 1911 is voor Taiwan een tijd van grote politieke veranderingen, wat de man inspireert tot het maken van gedichten waarin het thema van de vrijheid centraal staat. Hij gaat hier echter zo in op dat hij niet eens door heeft in welke penibele omstandigheden zijn maîtresse eigenlijk leeft, zelfs niet wanneer hij helpt bij het uithuwen van één van de andere concubines in het bordeel. Uiteindelijk besluit zij hem met dit gegeven te confronteren.
De problemen anno 2005 zijn van een heel andere orde. Ditmaal draait alles rond een biseksuele zangeres en een fotograaf. Ze zijn verliefd op elkaar, maar het is vrij snel duidelijk dat hij een vaste relatie wil en zij twijfels heeft en maar niet kan kiezen tussen hem en haar vriendin. Ook nu is de maatschappij enorm geëvolueerd en deze keer spelen vooral de moderne media een belangrijke rol, met name internet en sms. De regisseur maakt duidelijk dat, ondanks het feit dat de moderne mens meer communicatiemiddelen ter beschikking heeft, communiceren het laatste is wat hij doet.
Dat geldt ook voor onze hoofdpersonages: ze uiten hun gevoelens niet. Elk lid van de driehoeksverhouding is dan eigenlijk ook eenzaam. De fotograaf doet zijn uiterste best om een vaste relatie tot stand te brengen, maar blijft uiteindelijk altijd alleen achter. De zangeres heeft zowel gevoelens voor hem als voor haar vriendin en kan maar niet kiezen. Ze schippert voortdurend heen en weer waardoor haar vriendin op den duur zelfs wanhopig wordt en tot emotionele chantage overgaat.
Drie keer staat dus de liefde centraal, al hebben de drie verhalen en hun hoofdpersonages niets met elkaar te maken. Toch wordt het centrale koppel steeds vertolkt door dezelfde acteur en actrice en die kwijten zich meer dan behoorlijk van hun taak. Maar de verdienste van de film bevindt zich op een heel ander niveau: drie keer slaagt Hsiao-hsien Hou er namelijk in om in een korte tijdspanne – amper 45 minuten –telkens opnieuw een heel nieuw verhaal te vertellen en de bijbehorende tijdsgeest te recreëren.
Het is natuurlijk een voordeel dat de Tawainese regisseur niet aan zijn proefstuk toe is. Ook in zijn vorige films dook hij in het verleden en werd hij op den duur een meester in kostuumdrama’s. Zijn films zijn doordrenkt van nostalgie en weemoed, maar in Three Times overtreft hij zichzelf, omdat hij voor elk deel telkens een totaal andere sfeer creëert. Zo weerspiegelen veel helder licht en felle kleuren de ontspannen sfeer van de sixties in het eerste verhaal. In de tweede episode domineert de schemering, wat mooi overeenstemt met de bedrukte stemming. Bovendien speelt het grootste gedeelte van dit verhaal zich af in dezelfde kleine ruimte, symbool van het gebrek aan bewegingsvrijheid van het vrouwelijk hoofdpersonage. En in het laatste deel tenslotte is de fotografie op zijn donkerst, wat de isolatie van elk personage nog eens extra onderstreept.
Three Times is een film die tijd nodig heeft. Niet alleen omdat de film een goeie twee uur duurt, maar ook omdat alles zich afspeelt aan een traag ritme, wat trouwens eigen is aan de films van Hsiao-hsien Hou. Vooral het eerste deel is heel traag, ook al omdat het aantal dialogen tot een strikt minimum is teruggebracht. Wie zich hier niet aan stoort, zal ervan genieten.
[START INFO]
Titel: Three Times
Genre: Romantisch drama
Speelduur: 130 minuten
Regisseur: Hsiao-hsien Hou
Acteurs: Chen Chang, Qi Shu
[END
INFO]