HOSTEL

De release van Hostel sloeg in Amerika in als een bom. Om te beginnen maakte de horrorprent een einde aan de hegemonie van King Kong en The Chronicles of Narnia aan de box-office. Hostel opende met een opbrengst van 20 miljoen dollar en verdiende daarmee al vier keer zijn budget terug. Amerikaanse critici staan perplex: hoe komt het dat de gemiddelde Amerikaan zo’n duistere, grimmige, ja zelfs pikzwarte martelfilm wil aanschouwen? Misschien wel omdat ze zoveel over die film gehoord hebben. Dat een man in de toiletten stond te braken bijvoorbeeld en naderhand niet meer alleen door het donker naar huis durfde. Of dat twee mensen van grote schrik flauwvielen en met een ziekenwagen afgevoerd moesten worden. Het doet denken aan de verhalen die in 1973 verteld werden bij de release van The Exorcist. De release van die prent veroorzaakte een soort massahysterie waarbij mensen al schreeuwend uit de zaal liepen.

Wie zo’n verhalen hoort, wordt natuurlijk nieuwsgierig, ook al weet hij maar al te goed dat de korrel zout waarmee hij ze moet nemen groot genoeg is om een raam mee in te gooien. Regisseur Eli Roth (Cabin Fever) voedt de hype graag. In interviews laat hij gretig vallen dat hij het idee voor Hostel op internet vond. Iemand had hem gewezen op een Thaise website waar je kan inschrijven voor een moordvakantie. In ruil voor 10.000 dollar mag je iemand martelen en daarna vermoorden. Roth klopte met het idee aan bij Quentin Tarantino die hem met de ontwikkeling van het verhaal hielp. Binnen het jaar had Roth het scenario geschreven, de film geregisseerd en de film in de zalen – presented by QT, dat spreekt.

Hostel begint met een groot Deuce Bigalow-gehalte. Twee Amerikaanse studenten, Paxton en Josh, trekken door Europa op zoek naar bier, vertier en hete meiden. Vlak voor ze in Amsterdam belanden maken ze kennis met de IJslander Oli. In Amsterdam, dat in elke Amerikaanse productie afgeschilderd wordt als het ergste Sodom en Gomorra, neuken ze elke griet die ze kunnen krijgen. In plaats van langs te lopen bij het Van Goghmuseum of Rembrandthuis speelt hun vakantie zich af in de goorste seksclubs die je maar kan bedenken. Trots sturen ze met hun GSM’s foto’s naar elkaar als ze een griet hebben veroverd.

De kerels hebben het naar hun zin, tot ze een straf verhaal horen: in Slovakije, net buiten Bratislava, bevindt zich een hotel dat in geen enkele reisgids staat aangegeven maar dat een waar paradijs is voor buitenlandse toeristen op zoek naar de wip van hun leven. De backpackers laten er geen gras over groeien, springen op de trein, en tot hun grote verbazing overtreft het hotel alle verwachtingen. In hun kamers worden ze opgewacht door geile meiden met grote borsten. Als na een wilde nacht Oli verdwenen is, voelen Paxton en Josh aan dat er iets grondig mis is. Hun speurtocht leidt hen naar een afgelegen ruïne waar chique en dure zakenlui tegen betaling mensen mogen martelen en doden.

Wat we in de martelkamers te zien krijgen, tart elke verbeelding. Een personage genaamd The Butcher hakt en snijdt op zijn slachtoffer in. Roth heeft daarbij niet het fatsoen om de camera op het juiste moment weg te draaien, maar zoomt in op tenen die worden afgeknipt, boren die door knieschijven glijden, goed gewette messen die hielen openrijten of oogbollen die uit hun kassen verwijderd worden. De toon van de film is zwarter dan zwart. Roth choqueert om te choqueren. Hij laat het bloed overvloedig vloeien en weet van geen ophouden. Het geweld hakt op de toeschouwer in.

Jammer genoeg vergeten Roth en Tarantino om van Hostel een goede, spannende film te maken. Ze vergeten dat wat er zich achter de gesloten deur afspeelt altijd angstiger is. Ze vergeten hoe scènes opgebouwd moeten worden, hoe spanning gerokken en vervolgens ingelost kan worden, maar ze vergeten vooral dat méér niet altijd beter is. De acteurs hebben in dit bloedbad nauwelijks tijd en ruimte om fatsoenlijk te acteren. Beter gekozen is de locatie waar Roth de scènes laat afspelen: een verlaten vleugel van een oud Praags gekkenhuis dat zo angstaanjagend donker en deprimerend is, dat hij tijdens de opnames een strijkkwartet Vivaldi liet spelen om niet volledig depressief te worden.

Wie beslist om naar een film als Hostel te gaan, weet dat hij gewillig afdaalt in een hel die niet door een vagevuur vooraf wordt gegaan en die geen perspectief biedt op de verlossende hemel. Het einde van de film – donker en duister - werd volgens bepaalde bronnen aangepast omdat het voor de toeschouwers te gortig zou zijn. Het nieuwe einde is minstens even problematisch: de mens is een beest en wraak rechtvaardigt elke gruweldaad. Bij het verlaten van de bioscoop kan je nauwelijks geloven dat de zon schijnt en de vogeltjes fluiten.