Eindelijk is het weer zover! Van 10 tot en met 25 maart 2006 kan u weer terecht in hartje Brussel voor uw jaarlijkse portie horror, thriller, sciencefiction en Aziatische cinema. Van grote commerciële toppers tot pure underground “madness”. We maakten voor u een selectie van de potentiële festivaltoppers.
We vallen direct binnen met een knaller van formaat. The Descent, de nieuwste van de Britse Neil Marshall, die ons enkele jaren vriend en vijand verbaasde met de weerwolftopper Dog Soldiers. Maar geen harige beesten in The Descent, maar pure, intense angst! Regisseur Marshall leert ons terug bang hebben van het donker en doet met een fractie van het budget, wat de makers van The Cave niet lukte. Het plot is even simpel als briljant: Een groepje vriendinnen komen vast te zitten in een grot en ontdekken wat er allemaal in het donker huist. Claustrofobisch, angstaanjagend, bloederig en uitstekend geacteerd. Ga dat zien!
Bloodrayne, de nieuwste gameverfilming van Uwe “The Master of Error” Boll, is ongetwijfeld ‘minder briljant’ dan The Descent. Waarom we deze superflop (budget: 47 miljoen dollar, wereldwijde opbrengst op het moment van schrijven: 3 miljoen dollar) hier dan toch tussen plaatsen? Er is namelijk géén betere plek ter wereld dan het Brussels International Festival of the Fantastic Film om dergelijke cinematografische mest te bekijken. De ruime hoeveelheid blote borsten, bloed én Ben Kingsley - die op spectaculaire wijze zijn carrière naar de maan helpt, zullen door de festivalgangers ongetwijfeld nog wel gesmaakt worden.
En wie zin heeft in liters rondspuitend bloed, ontploffende hoofden en vrolijk rondvliegende ingewanden moeten zeker richting het Auditorium 44 voor Evil Aliens van Jake West. De regisseur van Razor Blade Smile heeft zich met zijn film over humeurige aliens stevig uit de naad gewerkt om ons terug te voeren naar de tijd van amusante splatter & gore als Evil Dead, Bad Taste en Braindead. Het is aan u om te kijken of hij daarin geslaagd is.
In navolging van het fantastische Shaun of the Dead, komt Amerikaan David Gebroe op de proppen met nog een romantische zombieprent. Zombie Honeymoon heeft in elk geval zijn titel al mee en de synopsis doet ons alvast watertanden. Het leventje van een pasgetrouwd stelletje wordt bruusk door elkaar geschud wanneer één van de twee op het menu komt te staan van een levende dode... “In goede tijden en slechte tijden” en “Tot de dood ons scheidt” waren nog nooit zo van toepassing!
Maar de eer van ‘partymovie’ gaat dit jaar naar Shadow: Dead Riot van regisseur Derek Wan, met in de hoofdrol Tony “Candyman” Todd. Een – hou u vast aan de takken van de bomen! – no-budget, tongue-in-cheek, zombie, splatter & gore, woman-in-prison-film, gekruid met een snuifje martial arts! De gevechtsscènes werden gedaan door Leung Siu-Hung, die ooit nog meewerkte aan Enter The Dragon en Drunken Master II. Het verhaal heeft dikwijls letterlijk weinig om het lijf, maar de liefhebbers van exploitation weten wel wat te verwachten.
En wie zegt dat slashers niet meer origineel en verfrissend kunnen zijn moeten zeker maar eens gaan kijken naar Hellbent, welke de geschiedenis ingaat als de eerste homo-slasher! Debutant Paul Etheredge-Ouzts doet zijn best om af te wijken van de gekende stereotypes en laat daarbovenop de gorehounds niet op hun honger zitten en trekt alle registers open qua bloederige moorden. Voeg daarbij een snuifje welgekomen humor en je hebt culthit in wording.
Rocker annex regisseur Rob Zombie kon uiteraard niet op de affiche ontbreken met zijn The Devil’s Rejects, de geniale sequel op één van de meest overschatte horrorfilms van 2003. Waar House of 1000 Corpses een psychedelisch rommeltje was, is de tweede aflevering een knappe mix van roadmovie en sadistische horrorprent, met uitstekend acteerwerk. Zombie maakt met de vlijmscherpe, hilarische dialogen en de knappe montage duidelijk dat hij uitermate gegroeid is als regisseur. Een film om bij te juichen van 'duivels' plezier!
De Aziatische film neemt al een tijdje een ruim deel van de affiche van BIFFF in. Maar dit jaar hebben de organisatoren een ware topper in huis gehaald met A Bittersweet Life. Een bikkelharde gangsterfilm van Zuid-Koreaanse makelij van de maker van het ijzersterke A Tale Of Two Sisters. Het verhaaltje van deze ultragewelddadige gangsterfilm is zo simpel als het groot is, maar dat geeft de regisseur nog beter de gelegenheid om de kijker regelmatig bij de strot te grijpen, met bloedmooie romantiek en een orgie van bloed en geweld.
De beste horrorfilm van de laatste jaren was in onze ogen het pijnlijk onderschatte Haute Tension, van de Franse Alexandre Aja. Niemand minder dan horrorregisseur Wes Craven was blijkbaar dezelfde mening toegedaan en stuurde Aja prompt een ticket richting Hollywood om Aja een remake te laten draaien van The Hills Have Eyes. De eerste reviews hebben het over verbeteringen ten opzichte van het pijnlijk gedateerde origineel, maar vooral over smerige gore toestanden en ondraaglijke intense scènes. Wij zijn alvast uitermate benieuwd!
Een graag geziene gast op het festival is de Japanse regisseur Ryuhei Kitamura... u weet wel de man die enkele jaren geleden het festival op zijn grondvesten deed daveren met de ultieme horror/actie-beleving Versus. Daarna deed hij het nog eens lichtjes over met Azumi. De man had door deze films bijna de status van een God gekregen in Japan en Toho zag in de cineast dan ook de geschikte persoon om de ultieme Godzilla-film te maken. Godzilla: Final Wars deed het maar pover in zijn thuishaven, maar toch hebben de kenners en fans het over een “hyperkinetisch actie-, sciencefiction- en monsterfestijn!”. Het gevecht tussen Godzilla en GINO (“Godzilla in Name Only” ofte het monster uit Emmerich’s prent) is naar verluidt alleen al de prijs van een ticketje waard.
Voor al wie nog geen genoeg heeft van Aziatische horror in het straatje van Ringu, Ju-on: The Grudge, The Eye en Dark Water is er nu Shutter, het debuur van Banjong Pisanthanakun en Parkpoom Wongpoom. Deze Thaise shocker was een enorme hit in zijn thuisland en maakte internationaal zoveel golven dat de remakerechten goud waard werden. Deze Amerikaanse versie kan je verwachten ergens in 2007, maar neem het van ons aan dat het origineel moeilijk te overtreffen valt.