THE DESCENT

Vaak merk je al van bij de eerste beelden of je met een goede of een slechte film te maken hebt. Het zijn puzzelstukjes die meteen in elkaar schuiven en een goed beeld opleveren: een opeenvolging van knappe shots, een duistere fotografie, een onheilspellend gevoel. Vijf minuten later zit je in een verhaal dat je tot het einde niet meer loslaat. The Descent is The Cave niet. Hier zit meer achter. Een goede regisseur die weet wat hij wil bijvoorbeeld. De Engelsman Neil Marshall liet eerder al staaltjes van zijn kunnen zien met Dog Soldiers uit 2002.

We maken kennis met zes vriendinnen die van extreme sporten houden. Terwijl manlief en dochtertje aan de kant staan toe te kijken, schuimen ze in een bootje een woeste rivier af. Kolkend water en gevaarlijke rotspunten doemen op, maar alles loopt goed af. Het noodlot slaat pas op de terugweg in de auto toe. Een spectaculair ongeluk kost manlief en dochtertje het leven. Een van de vrouwen, Sarah (Shauna Macdonald, bekend van de tv-serie Spooks) staat er alleen voor.

Een jaar later heeft Sarah nog steeds last van nachtmerries over het dodelijke ongeluk. ’s Nachts wordt ze vaak badend in het zweet wakker als ze weer eens gedroomd heeft over haar dochtertje dat met een grote taart in de handen haar verjaardag viert. Om een en ander te verwerken nodigt een van de meiden, de energieke Juno (Natalie Mendoza), iedereen uit om af te dalen in een grottencomplex in de Appalachen. De opmerkzame toeschouwer ziet de symboliek: afdalen in de grot betekent voor de vriendinnengroep ook afdalen in de eigen psyche, want allemaal hebben ze wel iets te verwerken.

Het is bijzonder knap hoe regisseur Neil Marshall, die ook het scenario schreef, al na een paar minuten de vrouwen als sterke karakters neerzet. Vooral met Juno blijkt de groep in spanning te leven. Haar gebrek aan tact compenseert ze met een nooit aflatende energie. Voor zeven uur ’s ochtends rammelt ze iedereen uit bed en zelf heeft ze dan al een halve marathon door de mistige bossen achter de rug. Sarah wankelt en heeft meer nood aan een goede babbel dan aan een sportieve uitdaging, maar niemand die het echt merkt. Nog voor ze in de grot zijn afgedaald, borrelen de eerste irritaties en spanningen op. Een lachende groepsfoto is een herinnering aan de vriendinnen die ze ooit waren.

Vlak voor de ingang van de grot ontdekken de vrouwen het karkas van een dood hert. Het is een slecht voorteken dat ze nooit hadden mogen negeren, maar onbewust speelt er in de groep een sterke geldingsdrang. De een wil niet onder doen voor de ander. Marshall brengt de afdaling in de grot zo ijzingwekkend sterk in beeld dat het zweet in je handen staat. De vrouwen wringen zich door de kleinste spelonken en klimmen zich een weg langs steile randen. Elk moment flitst er wel een gevaar door je hoofd: wat als er eentje blijft steken? Wat als de batterijen van de lamp leeg zijn? Wat als er zo’n gang instort? De bekommernis blijkt terecht, want terwijl uitgerekend Sarah zich door een smalle gang moet wroeten, stort een stuk van de grot in.

Het voorval betekent het indrukken van een knop die tot nog groter onheil zal leiden. Op het moment dat ze in een bepaalde grotkamer niet onmiddellijk de volgende uitgang vinden, moet Juno opbiechten dat ze niet in de gekende Boreham Grotten zitten, zoals ze had aangekondigd, maar in een nieuw grottencomplex dat op geen enkele kaart staat. In al haar overmoed leek het haar een goed idee om de grot samen te verkennen. De vriendinnen zullen het haar kwalijk blijven nemen. Het groepje verbrokkelt, er gebeuren ongelukken, er vallen doden. En dat is het moment waarop Sarah ontdekt dat ze niet alleen in de grot zijn. In het begin gelooft niemand haar, maar al snel zullen ze hun mening moeten herzien.

Het eerste uur van The Descent concentreert Neil Marshall zich vooral op de onderlinge verstandhouding in de groep: zet zes vrouwen bij elkaar en je krijg geheid problemen. De duisternis in de grot is een perfecte afspiegeling van het zwarte randje dat ook hen omgeeft: afgunst, jaloezie, schuld. Na een uur ruilt Marhall de psychologische horror in voor een meer rechttoe rechtaan aanpak en moeten de overgebleven karakters de strijd aanbinden met wat zich zoal in de grotten verscholen houdt. Wát dat precies is, verklappen we hier uiteraard niet, maar dat het bloed ruikt, kan iedereen wel raden. De strijd van vrouw tegen vrouw verandert in een strijd van vrouw tegen monster. Vanaf dat moment ontbindt Marshall al zijn duivels: het bloed vloeit rijkelijk, zéér rijkelijk.

Net als bij Dog Soldiers opteerde Marshall ook hier voor relatief onbekende acteurs. Het heeft als voordeel dat je op voorhand niet weet wie de belangrijkste rol heeft en wellicht de afdaling in de hel het langste zal overleven. De vrouwen zijn sterke karakters en acteren niet als gillende keukenmeiden die je in een film als deze zou verwachten. Naast Shauna Macdonald en Natalie Mendoza zijn dat Alex Reid (Relic Hunter), MyAnna Buring, Nora-Jane Noone (The Magdalene Sisters) en de Nederlandse Saskia Mulder, zus van topmodel Karen. De enige man in The Descent is al na tien minuten morsdood. De vrouwen zijn op zichzelf en hun instinct om te overleven aangewezen. Na een derde act waar Marshall de splatter en gore te lustig laat botvieren, is er tijd voor een sterke finale die je in eerste instantie op het verkeerde been zet. Of iemand de slachtpartij overleeft is nog maar de vraag.