THE PINK PANTHER

Martin is ook de co-schrijver van het script en het is eigenlijk ‘zijn’ film. De inmiddels 61-jarige acteur, die door zijn witte haar een bijna tijdloos uiterlijk heeft gekregen, steelt in deze film de show. Soms overdreven, soms onderkoeld, maar altijd grappig - hij is de grootste sterkte en tevens de grootse zwakte van de film. Velen zullen waarschijnlijk Martin en zijn capriolen niet kunnen waarderen en hij zal natuurlijk altijd in de schaduw van Sellers blijven staan. Maar voor alle anderen die maling hebben aan de historie achter de reeks is een avondje lachen een zekerheid. If you pardon his French, that is.

De arrogante hoofdinspecteur van de Parijse politie Dreyfus, perfect vertolkt door Kevin Kline, krijgt te maken met een grote misdaad. De waardevolle Pink Panther-diamant wordt voor zijn neus, en voor de neus van vele anderen, gestolen tijdens een voetbalinterland tussen China en Frankrijk. Yves Gluant - een korte rol van Jason Statham, eigenlijk bedoeld voor David Beckham, die het te druk had - de coach van het Franse team en de eigenaar van de diamant, wordt met een giftig dartspijltje geraakt. Hij is dood en de diamant is verdwenen, een geslepen misdaad is gepleegd.

Dreyfus wil de zaak zelf oplossen en zo eindelijk ‘ze medal ov onor’ winnen, een felbegeerde prijs die hij al zeven nominaties lang langs zijn neus zag gaan. Om de Franse persmuskieten van zich af te houden besluit hij de lompste politieman van heel Frankrijk in te schakelen. Jacques Clouseau, arrogant en zelfzeker, moet de misdaad oplossen. Popzangeres Xenia, de erg knappe maar slecht acterende Beyoncé, is één van de verdachten. Clouseau krijgt hulp van Gilbert Ponton, goed gespeeld door Jean Reno (die een keer wel zijn scheermesje heeft gebruikt), en van die twee grijze hersencellen die zijn hoofd rijk is. Iedereen werkt hem tegen, zelfs hij zelf. Gelukkig is geluk iets anders dan wijsheid.

Wat is wijsheid? Een reeks die zoveel fans kent naar de 21ste eeuw halen en de Engelse legende vervangen door een Amerikaanse acteur over zijn hoogtepunt heen, is dat waarschijnlijk niet. Toch pakt het wonderbaarlijk goed uit. Steve Martin grijpt deze kans met open armen en haalt alles uit de kast om te bewijzen dat hij echt wel grappig is. Als je ‘in the mood for Martin’ bent, zul je dit ook beamen. Het script geeft hem genoeg materiaal om mee te werken, vooral de scènes met inspector Dreyfus zijn hilarisch, en de regisseur Shawn Levy – waarschijnlijk enkel op de zaak gezet om te luisteren naar wat Martin te zeggen had - levert een solide prestatie af.

Waarom de nieuwe Pink Panhter door critici werd vergruisd is duidelijk. Martin is Sellers niet en het ontbreekt hem aan komisch talent om Sellers te doen vergeten. Maar dat probeert hij ook niet, en dat proberen de makers ook niet. We kijken hier naar een totaal andere film en we moeten de film dan ook anders beoordelen. Je kan moeilijk een film die zichzelf niet serieus neemt wél serieus nemen. The Pink Panther wil niks meer of minder dan je een goede anderhalf uur aan het lachen brengen en doet dat zeker een goed uur. Mits het verstand op nul staat, uiteraard.

Het publiek is het alvast niet eens met de critici en de film trekt niet alleen in Amerika maar ook in ons landje nog steeds bijna volle zalen. Het gaat om het basisgegeven dat in stand wordt gehouden: waar Clousau komt, sneuvelt al de rest. Of er een vervolg komt is nog afwachten, maar dit is typisch zo’n rol waarin Martin kan groeien. Nu is Martin maar een bijzaak, maar Inspector Clouseau daarentegen is nog steeds springlevend.