FINAL DESTINATION 3

Final Destination was zes jaar geleden James Wongs poging om The X-Files achter zich te laten. Hij maakte een spannende, onderhoudende en redelijk intelligente film en creëerde een concept dat gedoemd was om een lang uitgesponnen reeks te worden. Dat we zes jaar na dato nog altijd maar aan deel drie zitten is op zich al een wonder, maar het zegt gelukkig iets over de manier waarop met de film wordt omgesprongen: niet als een geldkoe die zo snel mogelijk uitgemolken moet worden. Het was dan ook bemoedigend om te zien dat voormalig stuntman David R. Ellis in 2003 een sequel maakte die het origineel zelfs wist te overtreffen. De vakkundig in elkaar gestoken openingsscène met de mega kettingbotsing oogde in elk geval indrukwekkender dan het ongeluk met het vliegtuig uit deel 1.

Deze keer openen we op een kermis. De kaarten die de waarzegster er legt voorspelen al niet veel goed: de dodenkaart wordt getrokken. Het is uiteraard een voorafspiegeling van wat ons te wachten staat. De Dood heeft een plan en dat is niet doodleuk zelf op een molentje gaan zitten of zijn kans wagen in het spiegelpaleis. Wendy (Mary Elizabeth Winstead) hangt samen met haar vrienden op de kermis rond. Vlak voor ze op de achtbaan Devil’s Flight wil stappen, heeft ze een verschrikkelijk visioen: de karretjes zullen ontsporen en iedereen zal sterven. In paniek weet ze uit een wagentje te ontsnappen. Enkele vrienden stappen mee uit. De anderen vertrekken. Wat Wendy gezien heeft, gebeurt echt. Ook haar liefje Jason verongelukt.

Voor wie de eerste twee delen gezien heeft, is het allemaal bekende kost. Het ongeluk wordt uiterst vakkundig en gedetailleerd in beeld gebracht. Angsthazen die zien hoe de achtbaan crasht en hoe de inzittenden uit hun karretjes geslingerd worden, beperken zich de volgende kermis zeker tot touwtje-trek of hengelen naar plastieken visjes. Ook na de openingsscène bewandelt regisseur James Wong al vaker betreden paden. Wendy en haar kompaan Kevin (Ryan Merriman) ontdekken al gauw dat iedereen die de crash overleefd heeft, in gevaar is. Dat weten ze omdat een van de karakters uit deze Final Destination 3 het neefje is van Blake Dreyer, die in Final Destination 1 op de verdoemde Vlucht 180 zat die voor de ogen van de overlevenden ontplofte. Wanneer Wendy een foto bovenhaalt van de kettingbotsing uit Final Destination 2, krijgen we de indruk dat Wong met zijn zelfreferenties een beetje aan het overdrijven is.

Omdat de Dood zijn slag op de roller coaster niet heeft kunnen slaan, gaat hij een voor een achter de overlevenden aan: het beproefde recept. Wendy ontdekt dat hij daarvoor een uitgekiend schema volgt: de volgorde waarin ze oorspronkelijk op de achtbaan zaten. Op de digitale foto’s die ze die avond nam, ontdekt ze bovendien subtiele clous over de manier waarop de tieners gaan sterven. Ter opwarming verklappen we er eentje: de bronstige en rondborstige vriendinnen Ashley en Ashlyn (wat een namen!) staan op de foto omgeven door een palmboom en lijken helemaal te gloeien. Wanneer ze een bezoekje brengen aan de zonnebank voelen we de grap al aankomen: door een samenloop van omstandigheden geraken ze vast te zitten en worden ze levend geroosterd. De Dood heeft zo zijn trucjes. De filmmakers ook, want de scène is goed voor heel wat blote borsten.

Zoals in de vorige twee films draait het ‘m dus om de inventiviteit van de Dood om zijn slachtoffers te verrassen. Ook nu weer leidt een klein detail – een vallende druppel, een loskomende schroef, een lekkende tube – door een aaneenschakeling van de meest toevallige gebeurtenissen tot de ultieme dood. Wong en zijn vaste schrijfmakker Glen Morgan zijn creatief met onder meer vuurwerk, een spijkergeweer en wat gewichten. Het is allemaal goed gevonden, maar na een tijd krijg je toch teveel het gevoel naar een film te kijken die zichzelf en zijn voorgangers voortdurend blijft herhalen. Het einde moest na enkele negatieve testvoorstellingen aangepast worden, maar werkt nog steeds niet helemaal.

Wellicht is het die gewenning die Final Destination 3 tot de minst goede uit de reeks maakt. De prent verveelt nooit, steekt vakkundig perfect in elkaar, heeft behoorlijke acteerprestaties (ondanks de mooie meiden), maar tegelijkertijd is de verrassing weg. Het hele concept is als een trui die je al jaren hebt: hij zit als gegoten maar is eigenlijk aan vervanging toe. De eerste Final Destination gaf een originele draai aan het genre van de tienerhorrorfilms, maar nu is het tijd voor iets nieuws. Als James Wong over een jaartje of drie met weer een sequel op de proppen komt, kan hij maar beter een goed plan hebben.