The Mist – Stephen King verfilmingen hebben de reputatie overwegend zwak te zijn. Meestal gaat het om voor televisie haastig in elkaar geflanste en van alle groteske perversiteit gestroopte “softe” versies van Kings werk waarin ook de karakterportrettering minimaal blijft. Het zijn ook vaak dezelfde regisseurs die zich over een miniserieversie bekommeren (Mick Garris is zo’n beetje de koning van de middelmatige King verfilmingen) en als er al een boek naar het witte doek vertaald wordt zijn de resultaten zelden schitterend. Feit is dat goede films gebaseerd op het werk van de horrorschrijver op een hand te tellen zijn en twee daarvan hebben we alvast aan ene Frank Darabont te danken. Darabont is een in filmkringen erg gerespecteerde, doch onderschatte scenarist en producent die als regisseur naam maakte met een van dé klassiekers van de jaren ’90, het op Kings verhaal gebaseerde The Shawshank Redemption. Later bracht hij het gelijkaardige The Green Mile (ook gebaseerd op een boek van King) in de zalen en hoewel die film niet het niveau van Shawshank haalde bewees Darabont opnieuw dat hij het werk van King begrijpt. Na het middelmatige The Majestic verdween Darabont even als regisseur en hoewel hij nu van plan is een televisiefilm (Raines, over een agent die met de dode slachtoffers van moordenaars praat) en een remake van Fahrenheit 451 te realiseren blijft zijn droomproject, Stephen Kings The Mist, in Development Hell sluimeren. The Mist handelt over een groep mensen die door een samenloop van omstandigheden vast komen te zitten in een warenhuis. Buiten hangt een ondoordringbare mist waarin vreemde monsters en creaturen leven, vastbesloten om iedereen die zich buiten waagt te verslinden. Na verloop van tijd dreigen de mensen binnenin even gevaarlijk te worden als de wezens buiten. So far, so Dawn of the Dead meets The Fog dus. Misschien niet. Darabont, die het scenario al geschreven heeft, wenst de film met een lowbudget aan te pakken. Het is zijn bedoeling om zo weinig mogelijk CGI-effecten te benutten en het hele verhaal, zoals het hoort, als een oud “griezelverhaal-voor-bij-het-kampvuur” te vertellen. Het resultaat zou een interessante, spannende karakterfilm kunnen worden, met personages die door interne en externe demonen geplaagd worden en schimmen van gruwelijke monsters in de mist. Vroeg of laat zal Darabonts visie getoond worden maar voorlopig blijft het afwachten. Het door critici en publiek verguisde The Fog heeft er ongetwijfeld voor gezorgd dat producenten niet staan te springen om hun centen in nog een film over het weerverschijnsel te pompen en een groot deel van het publiek, dat aan een (gelukkig langzaam maar zeker afzwakkende) PG-13 mainstream horrortrend gewend is geraakt, zit misschien niet te wachten op een met beperkte middelen gemaakte griezelfilm boordevol “heb ik dat net gezien”-momenten.
The Dark Tower – Nog meer onzekerheid op het Stephen King front is er met The Dark Tower; een mogelijke filmreeks gebaseerd op zeven boeken waarin King zijn liefde voor fantasy als The Lord of the Rings met Sergio Leone’s spaghettiwesterns combineert. The Dark Tower; dat bestaat uit The Gunslinger, The Drawing of the Three, The Waste Lands, Wizard & Glass, Wolves of the Calla, Song of Susannah en The Dark Tower zelf is een episch werk waarin de lezer de lotgevallen van Roland van Gilead, een mysterieuze eenzaat die jacht maakt op de Man in Black, volgt. De wereld waarin het verhaal zich afspeelt is een vreemde spiegel voor onze eigen aarde en The Dark Tower reeks is nauw verbonden met Kings sterke The Stand, waarin de strijd tussen goed en kwaad na een apocalyptische epidemie centraal staat (Wij dromen nog altijd van een met alle middelen tot stand gebrachte versie van dit verhaal, in tegenstelling tot Mick Garris’ vrij simplistisch geregisseerde maar te genieten “made for television” miniserie uit ’94). De Man in Black is Kings opperschurk, zijn Antichrist; Randall Flagg (ook al de bad guy in The Stand) en de veelheid aan personages en gebeurtenissen maken van The Dark Tower een van Kings bij het grote publiek minder bekende maar door zijn fans geadoreerde reeks romans. Een filmversie staat voorlopig nog niet in de planning maar er is wel degelijk interesse en met de huidige opmars van fantasy is een combinatie met het horrorgenre lang geen slecht idee (waarom moeten alle fantasyfilms voor kinderen zijn? Heeft Lords of the Rings al niet bewezen dat ook volwassenen zich tot het genre aangetrokken voelen?). Een zevendelige filmreeks zoals Harry Potter (of – zo ziet het er in ieder geval naar uit – Narnia) biedt onbeperkt potentieel maar ook het huidige televisielandschap zou het verhaal in zeven seizoenen kunnen vertellen. Hoewel, de betaalzender HBO, die eens voor ongebonden creativiteit en durf stond, voerde het gelijkaardige Carnivàle na slechts twee seizoenen af. Een gebrek aan kijkcijfers nekte deze sublieme serie. De toekomst van The Dark Tower is al even onzeker maar ongetwijfeld daagt hij ooit aan de horizon op...
I Am Legend – Gebaseerd op de sciencefictionklassieker van Richard Matheson uit 1954 is I Am Legend het archetypische verhaal over De Laatste Man op Aarde. Een virus roeit een flink deel van de wereldpopulatie uit en de overlevenden veranderen in bloeddorstige vampierachtige creaturen die in het boek Hemocytes worden genoemd. Een man, Robert Neville, blijkt immuun en moet zien te overleven in een wereld waarin hij de outsider is. Omsingeld door gedrochten is hij de freak; het wezen dat van de norm afwijkt. Mathesons boek werd al verfilmd in 1971 als The Omega Man, een van Charlton Hestons postapocalyptische sciencefictionfilms (andere titels zijn Soylent Green en uiteraard Planet of the Apes) en was het bronmateriaal voor de kortfilm Soy leyenda en The Last Man on Earth (met Vincent Price) maar het verlangen om een nieuwe versie op het witte doek te brengen wordt nog steeds gekoesterd. Verschillende regisseurs flirtten met het verhaal (Ridley Scott wou Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol) en even leek het erop dat Michael Bay de regietouwtjes in handen zou nemen met Will Smith in de rol van Neville. Vandaag lijkt het erop dat de film toch nog een realiteit wordt. Mark Protosevichs scenario is op ontelbare filmsites geanalyseerd en hoewel de man met zijn scenario voor The Cell op flink wat kritiek stuitte lijkt hij met de scenario’s voor Poseidon (binnenkort in de zalen) en John Carter of Mars (straks meer hierover) gretig om de commerciële filmwereld te veroveren. De regisseur wordt Francis Lawrence, een veelgevraagde regisseur voor videoclips die vorig jaar zijn kansen waagde op het drukke veld van de langspeelfilms en de stripverfilming Constantine op het publiek losliet. Die film werd lang niet door iedereen gesmaakt maar Lawrence bewees toch over meer zelfbeheersing te beschikken dan wat je van iemand die zijn camera’s langs J-Lo’s weelderige vormen liet glijden zou verwachten. Of I Am Legend in 2007 in de zalen komt valt af te wachten. Lawrence heeft ook de animatiefilm Eddie Dickens and the Awful End op de planning staan en I Am Legend verdient het niet als een zijproject te worden behandeld.
John Carter of Mars – Als er een film is die het startschot zou kunnen betekenen voor een epische buitenaardse variant op The Lord of the Rings franchise dan is het John Carter of Mars wel. Schrijver Edgar Rice Burroughs (die vooral bekend werd met zijn Tarzan boeken) schreef tussen 1912 en 1964 maar liefst elf pulpboeken over de titelheld John Carter en zijn avonturen op de rode planeet. In het eerste boek, A Princess of Mars (het bronmateriaal voor de verfilming), maken we kennis met Carter, een held in de Amerikaanse Burgeroorlog. Op een dag slaat hij op de vlucht voor politiek incorrecte “roodhuiden”. Hij verbergt zich in een grot en wordt er, zonder enige verklaring, naar Mars “gezonden”. In deze vreemde wereld ontmoet hij grote groene wezens met vier armen en wordt hij blootgesteld aan hun eigenaardige gewoontes en barbaarse natuur. Als hij een van hun gevangenen, de bloedmooie Dejah Thoris, tegen het bevallige lijf loopt beginnen de avonturen pas echt. Bijgestaan door zijn bewaker, een hondachtig monster, neemt Carter het op tegen allerlei creaturen, waaronder reusachtige albinogorilla’s, gargantueske moerasmonsters en meer. De tocht van John Carter of Mars naar het witte doek begint bijna bij de oorsprong van het medium film. Het plan was om het eerste boek naar de allereerste avondvullende animatiefilm voor de Walt Disney Studios te vertalen. Uiteindelijk kozen de heren bij Disney voor Snow White en de rest is geschiedenis. De vraag is hoe de Disney Studios (en animatie in het algemeen) er vandaag hadden uitgezien met een pulpverfilming als eerste wapenfeit (wie een beetje rondneust op het net vindt er nog schetsen die gemaakt werden tijdens de preproductie en liefhebbers op zoek naar illustraties kunnen terecht bij het werk van Frank Frazetta, wiens kleurrijke, met pretentieloze sciencefictionpulp verstrengelde, bijna altijd licht erotisch getinte tekeningen het visuele bronmateriaal voor de nieuwe verfilming vormen). Het huidige project, dat in 2004 door Robert Rodriguez geregisseerd zou worden, vindt, parallel met zijn geanimeerde voorganger, maar moeilijk de weg naar de bioscopen. Rodriguez had een startbudget van honderd miljoen dollar, zocht Frazetta aan als production designer voor de film, ging in zee met Ain’t It Cool News filmgoeroe Harry Knowles (die in de productiestoel ging zitten) en was klaar om voluit van start te gaan... tot hij in conflict kwam met de Director’s Guild of America over de regiecredit die hij deelde met Frank Miller voor Sin City. Rodriguez diende zijn ontslag in, maakte Sin City zonder compromis en zag John Carter voor zijn neus verdwijnen. Niet veel later verscheen Kerry Conran op het toneel. Zijn Sky Captain and the World of Tomorrow liet vermoeden dat de man de uitgelezen persoon was om het verhaal te adapteren maar het erg middelmatige succes van de prent (die wij best weten te smaken) en het feit dat Conran nog niet voldoende ervaring heeft om een project van een omvang als John Carter aan te pakken liet ook zijn versie afspringen. Momenteel zit acteur/regisseur Jon Favreau vrij onstabiel in de regiepositie. Favreau is zeker een talent om in de gaten te houden, voor en achter de camera, maar als regisseur lijkt hij ons, met enkel een gangsterkomedie (Made); een beetje televisiewerk, Will Ferrells kerstkomedie Elf en het onderschatte Zathura: A Space Adventure, toch nog te licht bevonden. Het feit dat Zathura onverdiend flopte betekent ongetwijfeld dat de heren producenten bij Paramount wel eens zullen nadenken over wie ze vroeg of laat “Actie” laten roepen op het dorre landschap dat model zal staan voor Mars.
Watchmen – Vorige week hadden we het nog over Frank Millers Batman: The Dark Knight Returns en de impact die het eind jaren ’80 op de stripwereld had. Al even populair werd Alan Moore’s Watchmen, wat door insiders als een meesterwerk wordt vereerd. In Watchmen staan een groep uitgerangeerde misdaadbestrijders met namen als Nite Owl en Dr. Manhattan centraal. Als de ex-superhelden een voor een door iets of iemand worden vermoord bundelen ze de krachten en gaan ze op zoek naar wie het op hen gemunt heeft. Watchmen is overduidelijk een product van de toenmalige tijdsgeest, met politieke en sociale commentaar, maar het is tevens ook een studie van wat de mogelijkheden zijn met graphic novels. Moore’s werk oversteeg de door de massamedia en zogenaamde intellectuele elite beschimpte “stripboekjes” en bewees dat strips meer zijn dan enkele plaatjes voor mensen die te lui zijn om een boek te lezen. Watchmen is complex en intelligent en aartsmoeilijk maar desalniettemin gedroomd materiaal om te verfilmen. X-Men scenarist David Hayter schreef naar verluidt een sublieme adaptatie nadat eerder Sam Hamm (Batman) zijn kans waagde en van een regisseur als Terry Gilliam te horen kreeg dat Watchmen niet verfilmd kon worden. Regisseurs blijven komen en gaan en recent nog zou Paul Greengrass de regie voor zijn rekening nemen. Greengrass bleek een geïnspireerde keuze maar ook dat project zag nooit het levenslicht en Greengrass zocht met United 93 (over een van de kapingen op elf september) en The Bourne Ultimatum (het derde luik in de Jason Bourne trilogie) andere oorden op. Momenteel is er het gerucht dat Zack Snyder de megafoon in zijn handen mag nemen, instructies schreeuwend naar de cast en crew. Zijn Dawn of the Dead remake viel best mee (vooral omdat het origineel van George A. Romero in horrorkringen heilig verklaard werd) en ook met 300 (niet toevallig een stripverfilming gebaseerd op het werk van… Frank Miller), over de Spartaanse strijd tegen het immense Perzische leger, lijkt hij op een succes af te stevenen. Alan Moore zelf is ondertussen gedesillusioneerd. Zijn The League of Extraordinary Gentlemen werd als een ridicuul Sean Connery vehikel op het witte doek gekwakt, From Hell bleek, hoewel interessant, ook maar middelmatig en Moore’s afkeer van Hollywood gaat zelfs zo ver dat hij zijn naam van de begingeneriek van V For Vendetta (vanaf 29 maart in de zalen) haalde. Ironisch genoeg blijkt Vendetta de beste verfilming van Moore’s oeuvre tot nu toe.
At The Mountains of Madness – Ook wel bekend als “Guillermo del Toro’s Lord of the Rings”. Mountains of Madness, gebaseerd op een boek van H.P. Lovecraft, handelt over een expeditie naar Antarctica en de ontdekking van onbekende wezens. De gevolgen zijn niet te overzien en het hoofdpersonage leert de geheime geschiedenis van de Aarde. Lovecraft bevestigt met dit boek zijn interesse voor wat later de Cthulhu mythologie genoemd zou worden (dat reusachtige monsters met tentakels goden zijn; restanten van buitenaardse beschavingen en meer van dat). Regisseur del Toro steekt zijn fascinatie voor deze mythologie niet onder stoelen of banken en liet het recent nog in Hellboy op de voorgrond treden. Lovecraft verfilmingen zijn niet altijd om aan te zien maar af en toe glipt er toch een tussen de mazen van het net. Dagon uit 2001 was een kleine, vrij amateuristisch gemaakte en door een ridicule effectenfinale geplaagde maar effectieve genrefilm doch een echte “grote” prent hebben we nog niet gezien. Het is del Toro’s verlangen om daar iets aan te veranderen en zonder compromis (hij weigert resoluut een vrouw aan de expeditie toe te voegen) zijn visie naar het bioscooppubliek te brengen. Met Pan’s Labyrinth, Hellboy II, de mogelijke regie van het door Peter Jackson geproduceerde Halo, Coffin (waarbij hij met niemand minder dan James Cameron samenwerkt) en deze Mountains staat er ons nog heel wat hopelijk boeiende sciencefictionhorror te wachten.
Indiana Jones IV – The Big One! De lichten gaan uit, de trailers beginnen… een stoffig kantoor, overal liggen boeken en inscripties, een man wandelt door de kamer naar een kast, opent ze, licht valt op de hoed en de zweep… John Williams’ themamuziek weerklinkt. Heeft u al koude rillingen? Wij kunnen de twaalfjarige filmliefhebber in ons amper bedwingen. De laatste Indiana Jones-film is van 1989 geleden en de vraag stelt zich of er na al die tijd nog iemand zit te wachten op een vierde luik in een voor velen afgesloten filmreeks. Steven Spielberg en George Lucas zeggen er zin in te hebben maar schuiven het project voortdurend op de lange baan. Frank Darabont (hem weer!) schreef een scenario dat door Lucas werd afgekeurd (Harrison Ford en Spielberg keurden het overigens wel goed), vervolgens waagde Catch Me If You Can scenarist Jeff Nathanson zijn kans en steeds opnieuw horen we dat de film in de startblokken staat. Harrison Ford wordt ook niet jonger, kan een hit na middelmatige producties gebruiken en Lucas heeft voor veel verbitterde fanboys iets goed te maken na de Star Wars prequels. De plot is onbekend (alles van Atlantis tot de Ark van Noah werd reeds vermeld), de cast evenzeer en niemand weet wat de makers van plan zijn. Spielberg beloofde ons dat hij geen overdadige CGI-effecten aan de prent zal toevoegen (hij wil de film “old school” houden) en vermoedelijk (en hopelijk) zal het verhaal over een oudere Indy die nog eens in actie schiet gaan. Kan Ford nog steeds het enthousiasme en het uithoudingsvermogen oproepen dat van hem een superster maakte en schuilt er nog iets van de jonge, speelse Spielberg in de regisseur die zichzelf met Schindler’s List heruitvond? Het zijn vragen waar voorlopig geen antwoord op komt…
Volgende week: Een biografie over George Washington, Plastic Man, de langverwachte Simpsons-film, The Hobbit en veel meer!
Zelf droomprojecten? Praat erover in ons forum!