THE DARK

Scenarist Stephen Massicotte (Ginger Snaps Back: The Beginning) heeft geprobeerd om Simon Maginn's roman Sheep (een veel betere en enigmatische titel dan The Dark) om te vormen tot een film vol mysterie en folklore. Er wordt gesproken over Anwynn - het hiernamaals - en de mogelijkheid dat doden terug kunnen komen zolang er een levende voor hem of haar in de plaats komt. Die levende is dus de kleine Sarah en wat voor haar terugkomt is een klein meisje met de naam Ebrill (Abigail Stone). Zeer toepasselijk komt zij tevoorschijn wanneer Adelle een bezoek brengt aan het nabijgelegen verlaten abattoir. Het is de taak van Adelle om Sarah weer terug te brengen en Ebrill terug te schoppen naar de hemel of hel of waar ze ook vandaan komt. De afwikkeling die hiervoor bedacht is zit vol met wazige denkbeelden waar geen touw aan vast te knopen valt.

The Dark is een thriller van het meest doorzichtige soort. Een met clichés doorspekt stuk formulewerk waar kraak noch smaak aan zit. De muziek is opdringerig op momenten dat de afwezigheid van muziek de film alleen maar zou versterken. De wendingen in de plot zijn zo vergezocht dat de gemiddelde kijker aan het einde van de film met meer vragen blijft zitten dan dat er iets uitgelegd wordt over het relaas van Adelle en haar familie. Daar bovenop komen bepaalde keuzes van regisseur John Fawcett - eerder verantwoordelijk voor de in alles superieure tienerthriller Ginger Snaps (2000) - ronduit vreemd over. Waarom vallen, bijvoorbeeld, de suïcidale gelovigen in het water en niet op de rotsen? In het water hebben die mensen toch een veel betere overlevingskans. Dat is niet helemaal volgens de spelregels van zelfmoord. Waar is de logica?

In de eerste helft van The Dark zijn het vooral de overduidelijke pogingen om de kijker te laten schrikken die vervelend worden. We kunnen tot op de seconde nauwkeurig bepalen waar een schrikmoment zich voor zal doen: de camera beweegt zich plotseling langzaam door de slecht verlichte gangen, de belichting wordt duister met veel schaduwen en de strijkers in het orkest beginnen op te zwellen om uit te monden in een schrikeffect. Niet echt innovatief. Halverwege de film draait The Dark om en begint aan een reis die veel, heel erg veel lijkt op Gore Verbinski's The Ring. Een angstaanjagend meisje terroriseert het gezin van Adelle en Adelle moet uit zien te vinden welke duistere geschiedenis hieraan ten grondslag ligt. Natuurlijk doet zij haar research in een bibliotheek compleet met microficheprojector (waar anders). Als je geen fantasie hebt moet je maar als schrijver teruggrijpen naar de geijkte verhaalelementen.

Er schort een heleboel aan The Dark en toch valt er ook het een en ander te benoemen waardoor deze film niet een complete flop is. Bello en Bean zijn allebei uitstekende acteurs en laten hier zien dat zij ook zonder een competente regisseur prima werk kunnen afleveren. De fotografie van Christian Sebaldt (Resident Evil: Apocalypse) is regelmatig behoorlijk creepy. Wie had ooit gedacht dat schapen gedrenkt in bloed met oplichtende ogen op een trap angstaanjagend konden zijn? Sebaldt krijgt het voor elkaar, maar heeft wel af en toe moeite om de camera stil te houden. Kijkers met zeeziekte opgepast. Het is zonde dat The Dark te lijden heeft onder een hevige dosis besluiteloosheid en fantasieloosheid van regisseur Fawcett. In de handen van een sterker in de schoenen staande regisseur had deze film een stijlvolle en intrigerende horrorthriller kunnen zijn. Nu is The Dark vooral een verspilling van tijd en moeite.