The Simpsons: The Movie – Dat The Simpsons, die eind jaren ‘80 in dertig seconden durende filmpjes debuteerden in de Tracey Ullman Show, twintig jaar later nog steeds populair zouden zijn is iets wat zelfs hun bedenker Matt Groening niet had durven dromen. De populaire personages uit Springfield kregen in 1989 hun eigen serie op Fox Television en ondertussen zijn we maar liefst zeventien seizoenen verder. Toegegeven; de vernieuwende, bijtende satire is een beetje weggesleten (de humor die Groening en zijn schrijvers tijdens de beginjaren brachten was ongezien in animatie… én op Amerikaanse televisie) en de charme van de vroege verhaallijnen werd vervangen door niet door iedereen gesmaakte absurde kolder. Dat neemt echter niet weg dat The Simpsons deel uitmaken van het collectieve geheugen en de notie dat Bart altijd wel ergens op een televisie in de wereld kattenkwaad uithaalt is op een of andere manier best geruststellend. Niet lang na de eerste seizoenen gingen stemmen op om de door de Bush familie verfoeide gele herrieschoppers op het witte doek te brengen maar cast en crew schoven het idee op de lange baan. Er zou een schitterend scenario moeten zijn en de prent zou eigenlijk een afsluiter van de reeks moeten worden. Aangezien de seizoenen blijven komen en de makers een flinke duit verdienen is de wil er nog lang niet om de serie stop te zetten. Ondertussen lijkt het er op dat Groening en co. beseffen dat The Simpsons niet hoeven te verdwijnen in hun huis in Springfield met de komst van een film en de plannen voor een langspeelfilm zijn nog nooit zo concreet geweest. Harry Shearer (die onder andere de stemmen doet van Mr. Burns, Smithers, Ned Flanders, Reverend Lovejoy, Skinner, Dr. Hibbert en veel meer) wist recent te melden dat er al stemmen opgenomen zijn voor de film en momenteel is er op het internet een heuse “buzz” over mysterieuze teasers die voor bepaalde kopieën van Ice Age 2: The Meltdown te zien zouden zijn. Naar verluidt toont een van deze korte trailers Homer met een Superman T-shirt op de sofa en verschijnt de veelbelovende datum zevenentwintig juli 2007. Het wordt afwachten (en met een april weet je natuurlijk nooit) maar The Simpsons zijn nog nooit zo dichtbij een bioscoopcarrière geweest!
George Washington – Heel andere koek is een biografie over Amerika’s eerste president George Washington. Het scenario van David “Gladiator” Franzoni handelt vooral over Washingtons leiderschap over het Continental Army tijdens de Amerikaanse Revolutie en is volgens bronnen geen biografie waarin het hoofdpersonage wordt opgehemeld noch een zwartgallig karakterportret. Franzoni zou precies de grens tussen idolatie en harde kritiek bewandelen en koppelt de massagevechten aan Washingtons emoties en ideeën. Regisseurs als Robert Redford, Oliver Stone en Wolfgang Petersen werden al aan het project gekoppeld maar voorlopig blijft het erg stil.
Plastic Man – Lang voor The Wachowski Brothers wereldberoemd werden dankzij The Matrix en zelfs nog voor hun erg geslaagde lesbische gangsterfilm Bound schreven ze het scenario voor deze Plastic Man, gebaseerd op een stripverhaal uit de DC Comics-stal. Een ex-misdadiger - Daniel O’Brien – heeft een hekel aan vervuilers. Als hij op een dag in een laboratorium inbreekt om er de vele proeven op dieren ongedaan te maken wordt hij het slachtoffer van de megalomane Icarus Argon. Daniel wordt als proefkonijn gebruikt en transformeert in de uiterst beweeglijke Plastic Man. Hoewel het scenario in 1995 te ambitieus was om geloofwaardig op het scherm te brengen zijn de Wachowski’s ondertussen ervaren genoeg en zijn de mogelijkheden met visuele effecten zo vergevorderd dat een vleesgeworden Plastic Man niet langer onmogelijk hoeft te zijn. Het verhaal lijkt ons bijna een parodie op de hele reeks stripverfilmingen en smeekt bijna om een Jim Carrey of een bij de geeks onder ons geadoreerde Bruce “Evil Dead” Campbell. Of de Wachowski’s nog steeds geïnteresseerd zijn in een versie is ons onbekend maar zelfs met de ongemanipuleerde beperkte beweeglijkheid van onze ledematen slagen we er toch in te duimen.
Gates of Fire – We hebben het in deze reeks artikels al vaak gehad over Frank Millers 300; een kijk op de Spartaanse levenswijze en de strijd tegen de Perzen bij Thermopylae. De strip wordt momenteel verfilmd door Zack Snyder en hij kiest voor een Sin City-achtige, erg stijlvolle maar absoluut niet met de realiteit verbonden aanpak. Enkele jaren geleden was er nog een versie van het verhaal in productie, maar dan wel gebaseerd op de historische roman Gates of Fire van Steven Pressfield (hij schreef ook The Legend of Bagger Vance, het Steven Seagal vehikel Above the Law – of Nico voor de liefhebbers -, Freejack en… slik… King Kong Lives; niet bepaald referentiemateriaal). Zijn curriculum vitae mag dan wel niet indrukwekkend zijn (en dat is pas een understatement), met Gates of Fire schreef Pressfield een moderne klassieker, door critici en publiek onder lofbetuigingen bedolven en klaargestoomd om als een spectaculaire film de wereld te veroveren. George Clooney en Bruce Willis bleken geïnteresseerd (om als producenten aan te treden of om een rol te vertolken) en Michael Mann zou de regie voor zijn rekening nemen (denk aan een combinatie tussen zijn The Last of the Mohicans en Heat). Een overdaad aan geflopte pseudo-epische post-Gladiator historische producties deden dit jammer genoeg de das om en met 300 in aantocht zijn twee films over de Spartaanse vechtersbazen misschien teveel van het goede. Toch, dat hield Hollywood niet tegen om twee op aarde knallende asteroïden (Armageddon en Deep Impact), uit elkaar barstende vulkanen (Dante’s Peak en Volcano) en computer geanimeerde mieren (A Bug’s Life en Antz) op vrijwel hetzelfde moment in de zalen te droppen. Meer nog, 300 en Gates of Fire zouden inhoudelijk misschien wel op elkaar lijken maar stilistisch zouden de twee niet verder uit elkaar kunnen liggen. Komaan Mann, Miami Vice zit er bijna op! Sparta wacht op u!
Beetlejuice 2 – Tim Burton praat al jaren over een vervolg op zijn horrorkomedie over de dodelijk grappige geestesverschijning Beetlejuice. Michael Keaton, die momenteel in zijn eigen Development Hell ronddwaalt, wil enkel de rol van de mensenverjagende psychoot nog eens overdoen als Burton het ziet zitten. Op zich geen probleem dus maar het blijft bij praatjes. Burton zei recent nog dat er iemand anders met Beetlejuice bezig is maar Keaton wil zijn regisseur op een of andere manier bij de productie betrekken. Of het een goed idee is om al die jaren na het origineel nog met een tweede deel op de proppen te komen laten we in het midden maar de voorlopige werktitel van Beetlejuice Goes to Hawaii klinkt wel erg goedkoop.
Captain America – Bij ons mag Captain America zo goed als onbekend zijn, in de States is hij voor de Marvel strips wat Superman voor DC is; de ultieme superheld. Gehuld in de stars en stripes neemt deze opgeblazen spierbundel het op tegen een schurk met een rode schedel. Avi Arad, een van de bazen bij Marvel, is van plan om een dure filmversie in 2009 in de bioscopen te brengen en hij kan alleen maar hopen dat de internationale politiek op dat moment iets positiever staat tegenover het Amerikaanse beleid. Bush is dan al lang verdwenen uit het Witte Huis maar een prent over een het Kwaad bestrijdende Amerikaanse vrijheidsvechter zonder tekortkomingen blijft toch gevoelig liggen. Het personage werd eerder al zonder succes in beeld gebracht, vrij recent nog in 1991 door prutsregisseur Albert Pyun. Fans van de stripreeks brachten het idee aan om Captain America, zoals in sommige strips, tegen een gemeenschappelijke vijand als Hitler te laten vechten en hoewel dat niet oninteressant is (het werkte prima voor de Indiana Jones films) vrezen we toch dat wij Europeanen niet erg opgezet zouden zijn met een prent waarin Amerika ons nog maar eens toont hoe ze ons komen redden.
Tripoli – Voor William Monahan als scenarist debuteerde met Ridley Scotts in de montagekamer ernstig versneden Kingdom of Heaven had hij al het script van Trilopi op zijn actief staan. Het was de bedoeling om met deze film Ridley Scott opnieuw met Russell Crowe te verenigen (een heuglijke reünie die dit jaar gepland staat met A Good Year en die misschien verder gaat in 2007 met American Gangster; een prent waar zowel Crowe als Scott over aan het onderhandelen zijn) maar door omstandigheden moest Crowe zich voor Tripoli laten vervangen door Neo Himself, Keanu Reeves. In Tripoli zou Reeves de rol op zich nemen van diplomaat William Eaton, de vertegenwoordiger van president Thomas Jefferson en de Verenigde Staten in Noord-Africa. Eaton slaat de handen in elkaar met de verbannen erfgenaam van de troon van Tripoli (vermoedelijk Ben Kingsley) wiens broer de macht heeft overgenomen en verzamelt vijfhonderd soldaten (Amerikaanse, Arabische en Griekse strijders en huurlingen) om de troon aan de rechtmatige eigenaar te bezorgen. Het verhaal klinkt als vintage Ridley Scott, met epische veldslagen, desolate woestijnlandschappen en een politiek, op ware feiten berustend thema aan de basis. De film staat voorlopig in de planning voor 2007. Scott heeft het in dat jaar al erg druk met American Gangster en Shadow Divers en ook Monahans schrijfcarrière is met Martin Scorsese’s The Departed, Wartime Lies en Jurassic Park IV (u leest het goed) definitief uit de startblokken geschoten.
Borgia – De loopbaan van de Ierse Neil Jordan is op z’n minst opvallend te noemen. Aanvankelijk werd zijn carrière gedomineerd door fantasy en horror (een weerwolvenfilm gekoppeld aan folklore en Roodkapje), komische geestenfilms (High Spirits) en de misdaadkomedie We’re No Angels (waarin Sean Penn en Robert De Niro twee idiote bandieten vertolken die zich in een klein dorpje als priesters voordoen). Later ging hij de ietwat cinefiele toer op met The Crying Game, maakte hij vampiers van Tom Cruise en Brad Pitt in Interview with the Vampire en mocht Liam Neeson nog eens opdraven als voorvechter van de vrijheid in Michael Collins. Later leverde hij het bijna onopgemerkte The Butcher Boy af, ging hij net niet volledig uit de bocht met In Dreams, herpakte zich met The End of the Affair en verdween toen van onze radar tot hij in 2002 met het kleine The Good Thief terug opdook. Momenteel draait van hem Breakfast on Pluto bij ons in de zalen. Een van Jordans meest besproken maar nooit gerealiseerde projecten is Borgia, over de borrelende problemen binnen de machtigste familie van Rome in de vijftiende eeuw. Het verhaalt over hoe kardinaal Rodrigo Borgia na de dood van de Paus in 1492, ondanks een hele reeks onwettige kinderen, de meest beloftevolle kandidaat voor de troon in het Vaticaan wordt. Eens leider van de Kerk beginnen de machtspelletjes in de Borgia clan. Oorspronkelijk zouden de opnames in 2002 van start gaan met Ewan McGregor en Christina Ricci in hoofdrollen maar het budget raakte niet rond en de film verdween. Vorig jaar had de pers het over Colin Farrell en Scarlett Johansson in de rollen van twee van Rodrigo’s vele kinderen maar sindsdien werd er van een mogelijke startdatum niets meer vernomen. Voorlopig is het project dan ook comateus en Jordans volgende films zijn Me and My Monster (over een jongen die een vriendschap opbouwt met een vreemd wezen) en eventueel The Brave One, waarin Jodie Foster wraak neemt op haar aanvallers.
King Conan: Crown of Iron – Als we Oliver Stone en John Milius mogen geloven was het scenario voor Conan the Barbarian (gebaseerd op de verhalen van Robert E. Howard) heel andere koek dan wat we uiteindelijk zagen. Stone had grootse gevechten met bloeddorstige monsters en barbaren die met deze gedrochten de strijd aangaan neergeschreven maar in 1982 waren dit soort visuele massascènes allesbehalve eenvoudig te realiseren. Gelukkig is Milius’ Conan een erg vermakelijke film geworden die toen al een dappere poging deed om te bewijzen dat fantasy niet alleen voor kinderen hoeft te zijn. Met Arnold Schwarzenegger als Conan vond Milius de perfecte ster. De film is nog steeds een erg knap gemaakte avonturenfilm - hondsbrutaal, seksistisch en onvervalst audiovisueel testosteron – en Milius slaagt er zelfs in om met de eerste, bijna dialoogvrije sequentie geniale spektakelcinema te tonen. Als Conan eindigt zien we de barbaar als een oude man op een troon zitten en de legende van King Conan is geboren. Later volgden de erg middelmatige Conan the Destroyer en de spin-off Red Sonja maar fans van de eerste film bleven hunkeren naar een ongecensureerde, hoofdenafhakkende versie van de barbaar, met alle wezens en creaturen uit Howards universum. Of Crown of Iron die belofte zou waarmaken is twijfelachtig. Milius’ verhaal gaat over een oudere, als koning over het land Zingara regerende Conan die na vredesonderhandelingen met een vroegere vijand in conflict komt met Keizer Fortuna. Die heerst over Aquilonia (het rijk waar Zingara deel van uitmaakt) en pikt het niet dat Conan vriendschap sluit met een door hen overwonnen volk. Als er een aanslag op zijn leven wordt gepleegd ziet de barbarenkoning zich genoodzaakt om te vluchten. Hij vindt hulp en onderdak bij de vijandige stam en bereidt de terugkeer naar de stad voor. Daar zit Conans geadopteerde zoon Kon op de troon. De strijd tussen vader en zoon kan losbarsten. Het zag er een tijd lang erg gunstig uit voor King Conan. Milius was op locatiejacht, de Wachowski’s zouden het geheel produceren, Arnold was er ook best voor te vinden… maar dan moest de Oostenrijkse Eik zo nodig gouverneur van Californië worden en hield zijn filmcarrière voorlopig op. Milius liet het niet aan zijn hart komen en besloot een andere acteur te casten voor de rol van Conan. Als Kon was Dwayne “The Rock” Johnson de grote favoriet (op aanraden van Schwarzenegger zelf) en de meest recente naam die voor Conan opdook was Paul Michael Levesque, een worstelaar die bekend staat als Triple H en een rol had in Blade: Trinity. Wij zien liever echte acteurs als de personages (wat ons betreft heeft The Rock met The Scorpion King zijn kans gehad om een Conan-achtige franchise uit de grond te stampen) maar kijken hoe dan ook uit naar een hopelijk eindresultaat. Het scenario is een aaneenschakeling van gruwel en geweld met scènes waarin Conan over lijken rent en meer van dat ledematen afrukkende fraais. Of hoe ging het ook alweer; heerlijk politiek incorrect: “What is best in life, Conan?” - “To crush your enemies, see them driven before you, and hear the lamentation of the women!”. Groovy…
The Hobbit - Met het immense succes van Peter Jacksons The Lord of the Rings en de hernieuwde globale interesse in het oeuvre van J.R.R. Tolkien en fantasy is het bijna absurd dat The Hobbit, Tolkiens eerste gepubliceerde werk, nog niet in productie is. De reden is een dispuut over de rechten. New Line Cinema, de producenten van Lord of the Rings, hebben de rechten om The Hobbit te adapteren maar de distributierechten zijn in handen van MGM. Had Time Warner MGM destijds opgekocht dan was de prent waarschijnlijk nu al in productie (New Line maakt deel uit van Time Warner) maar Sony ging met MGM aan de haal. Ondertussen blijven de verwikkelingen zich opstapelen, zegt Peter Jackson in elk interview dat hij The Hobbit wel degelijk wil realiseren maar dat de wettelijke rompslomp moet opgelost worden en blijven fans op hun honger zitten. The Hobbit mag dan wel eerder een jeugdboek dan een epische heldensage zijn, een filmversie is om diverse redenen interessant. Niet alleen is het “in” om met een prequel voor de dag te komen (en dit is er een die ze zelf niet hoeven te verzinnen; gelukkig maar!), een nieuw hoofdstuk uit Tolkiens wereld is gegarandeerd succesvol, The Hobbit is een uitstekend verhaal waarin de hobbit Bilbo van het ene in het andere avontuur terecht komt, er zijn ontelbare wezens en gebeurtenissen (waaronder een ontmoeting met het achtpotige gebroed dat Shelob op de wereld braakte), de Ene Ring wordt gevonden én Gollum duikt op! The Hobbit biedt ook de kans om eindelijk een fantastische draak op het witte doek te toveren. Op het monster uit Dragonslayer, de weinige uit pixels opgetrokken creaturen uit het middelmatige Reign of Fire en de toch zeer geslaagde draak uit Harry Potter and the Goblet of Fire hebben we nog niet bijzonder veel knap gemaakte geschubde vuurspuwers in de bioscopen mogen bewonderen (in december is er een poging om dat te veranderen met Eragon). Of Ian Holm opnieuw de rol van Bilbo Baggins op zich zal nemen lijkt ons niet mogelijk. Hoewel digitale techniek en stuntlui veel kunnen oplossen zou Holm fysiek beresterk moeten zijn en moeten er een flink aantal jaren af van zijn bejaarde leeftijd om de rol geloofwaardig te maken. Zijn aanwezigheid zou de continuïteit ten goede komen en Holm is een fantastisch acteur maar het zou ons niet verbazen mochten de makers uiteindelijk voor iemand anders kiezen. Wie wel zeker terug moeten komen zijn Andy Serkis als Gollum/Sméagol en Ian McKellen als Gandalf. Beide hebben een klein maar cruciaal aandeel in het verhaal en hun onafwendbare terugkeer op het witte doek zal op luid gejuich onthaald worden.
The Silmarillion – Nog meer Tolkien is er met The Silmarillion, het boek waar Tolkien het eerst aan begon en dat hij nooit afwerkte (zijn zoon Christopher nam de taak na de dood van zijn vader op zich en het boek werd in 1977 voor het eerst gepubliceerd). Wie bij het lezen van The Silmarillion een episch avonturenverhaal verwacht komt bedrogen uit. Het boek is een bijna encyclopedische verzameling van mythen en legenden van Midden-Aarde met een veelheid aan namen, steden en wezens. Het duurt even voor je er als lezer aan went en het vergt een flinke inspanning maar het cumulatieve effect is fantastisch. Het boek leest als een fantasy-bijbel; met een scheppingsverhaal, gevallen engelen, onderwerelden, een uiteenzetting over het ontstaan van de verschillende rassen, ontelbare oorlogen, de opbouw en vernietiging van steden waar Minas Tirith uit Return of the King niets meer dan een blokkendoos bij lijkt, Tolkiens eigen kijk op het hiernamaals en Atlantis… een flink aantal van deze verhalen (zoals de prachtige, met Aragorn en Arwen verbonden queeste van Beren en Lúthien en de vernietiging van Númenor) zijn visueel zo overweldigend dat wij alleen maar kunnen smachten naar een filmversie (veldslagen met legers van Balrogs en draken!). Als The Silmarillion (of delen ervan) ooit zijn weg naar de bioscoop vindt dan zijn we enkel tevreden met narratief hondstrouwe, emotioneel uitgediepte (de personages blijven vlak in het boek), waanzinnig spectaculaire interpretaties. Het zou interessant zijn om Peter Jackson niet meteen als regisseur maar als producent voor deze verfilming(en) te zien. De gedachte dat cineasten als Darren Aronofsky, David Fincher, Guillermo del Toro, Robert Zemeckis, Robert Rodriguez, Alfonso Cuarón, Tim Burton, Frank Darabont, Bryan Singer, M. Night Shyamalan, Sam Raimi en ook horrorfreaks als Eli Roth of animatiegenieën als Brad Bird of Hayao Miyazaki hun kansen zouden wagen met verhalen uit dit boek smeekt om gehoord te worden!
Deze reeks zit er voorlopig op. Wij hopen dat u de drie artikels met veel plezier gelezen heeft en dat we u hebben kunnen overtuigen dat, mits de sterren een beetje goed staan aan het hemelgewelf, “the best is yet to come”!. Welke films uiteindelijk het levenslicht zullen zien is iets wat niemand kan voorspellen. We kunnen enkel hoopvol afwachten en genieten van (en ons soms ergeren aan) het huidige aanbod.
Zelf droomprojecten? Praat erover in ons forum!