FIREWALL

Het is niet makkelijk anno 2006 nog origineel uit de hoek te komen, zeker niet als je een film wilt maken over een ontvoering. Misschien spreekt het wel in het voordeel van debuterend scenarist Joe Forte dat hij niet eens een poging in die richting doet. Forte kent zijn klassiekers en schreef Firewell volgens het boekje. Voeg daarbij een solide maar weinig geïnspireerde regie van veteraan Richard Loncraine, en je weet perfect wat je voor je geld krijgt. Niks in de handen, niks in de mouwen, geen verborgen trucs of schijnmanoeuvres: what you see is what you get. Iedereen die aan Firewall zeven euro uitgeeft, weet perfect wat hij ervoor in de plaats krijgt.  

Jammer genoeg volstaat die instelling niet om een film te maken waar de gensters vanaf vliegen. Firewall is eerder een potje dat anderhalf uur lang suddert zonder enig gevaar op ontploffing. Daar kan zelfs Harrison Ford niet veel aan veranderen, hoewel een matige Ford nog steeds beter is dan pakweg een goede Dennis Quaid. Ford speelt in Firewall de hoge piet Jack Stanfield die in een grote bank in het immer regenachtige Seattle werkt en er verantwoordelijk is voor de beveiliging van het banksysteem. Jack is erg goed in zijn job om hackers het leven zuur te maken en verdient meer dan voldoende zijn boterham. Genoeg alleszins om een gigantische kast van een villa aan het water te bouwen, met alles erop en eraan. Leuk voor vrouwlief die het huis zelf mocht ontwerpen, de twee kibbelende kids en de onvermijdelijke snoezige hond Rusty.

Op een dag maakt Jack kennis met Bill Cox (Paul Bettany), een mogelijke klant met een verborgen agenda. Cox is immers van plan om de kluizen van de bank te kraken en heeft daarvoor Jacks technische kennis van het veiligheidssysteem nodig. Om zijn doel te bereiken gijzelt Cox met zijn team Jacks vrouw Beth (een altijd goede Virginia Madsen) en hun twee kinderen Sarah (Carly Schroeder, bekend uit Mean Creek) en Andy (Jimmy Bennett, het jongetje uit Hostage). Wanneer blijkt dat de codes van de bank niet zo eenvoudig te kraken zijn en Jack zich niet zomaar gewonnen geeft, stapelen de verwikkelingen zich op.  

Firewall is een film als dertien in een dozijn: niet echt slecht, maar zeker niet vernieuwend. Scenarist Joe Forte doet in principe niets meer dan de klassieke hostage-film injecteren met veel hoogtechnologische hocus pocus en laat Harrison Ford dus rommelen met laptops, e-mails, faxmachines, computer mainframes en zelfs de iPod van zijn dochter. Als een volleerde MacGyver weet de norse bankier zich op den duur met een minimum aan materiaal uit elke benarde situatie te redden. Zijn grootste motivatie is niet alleen zijn reputatie op de bank te herstellen maar vooral zijn familie te redden uit de klauwen van de bende oplichters. Er is een gigantische lepel opschorting van ongeloof nodig om Firewall ernstig te nemen, maar voor wie dat geen punt is houdt Loncraine de vaart erin. Firewall vliegt ondanks de clichés in een sneltreinvaart aan je voorbij. Enkel het laatste kwartier gaan Forte en Loncraine er wel heel erg over en presenteren ze een zeemzoeterig eindbeeld dat in schril contrast staat met de voorgaande anderhalf uur.

Paul Bettany ruilde voor Firewall de tennisracket uit Wimbledon in voor een geweer en een héle norse blik. Hij speelt de oplichter die gemener en meedogenlozer wordt naarmate de film vordert. Robert Patrick (The X-Files) heeft als concurrerende beveiligingsexpert in feite een totaal overbodige rol. Het aandeel van Mary Lynn Rajskub (24) in de film wordt naar het einde toe steeds belangrijker, maar helaas ook ongeloofwaardiger.

Voor Harrison Ford kan een film als Firewall niet veel méér dan een aardig tussendoortje zijn, al vergde de film vooral fysiek veel van de inmiddels 63-jarige acteur. Net als slechterik Paul Bettany deed hij al zijn stunts zélf. Laat het maar een goede opwarming zijn voor als Ford volgend jaar opnieuw als archeoloog Indy de zweep mag hanteren. Weinig kans dat hij dan met een iPod in de hand snelt door het hele land.