Videogameverfilmingen… filmliefhebbers en -critici krijgen er terecht meteen de kriebels van. Hoewel het subgenre nog relatief jong is heeft het in die korte tijd een beruchte reputatie opgebouwd. De regel is: adaptaties van games zijn rotzooi en wie naar draken als Super Mario Bros., Mortal Kombat, de beide Tomb Raider films, de Resident Evils van deze wereld en vooral de verzamelde werken van de audiovisuele Antichrist Dr. Uwe Boll (House of the Dead, Alone in the Dark, BloodRayne) kijkt weet dat deze stelling niet overdreven is.
Een van de grootste problemen die opduiken bij de vertaling van een videogame naar het witte doek, op incompetente regisseurs na, is in de eerste plaats het onvermijdelijke besef dat het publiek de actie niet kan sturen, zoals dat bij het uit pixels opgetrokken bronmateriaal wel het geval is. Hoewel de verhaallijnen in de gamewereld complexer zijn geworden is er nog steeds vaak niet voldoende om een langspeelfilm aan op te hangen en wanhopige pogingen om de plot uit te breiden draaien vaak op niets uit (de romantische escapades van Lara Croft en het feit dat de films hierdoor bijna buddy-movies werden is een duidelijk voorbeeld). Recent zagen we met Doom een belachelijk idiote adaptatie die op de een of andere manier toch de simpliciteit van het spel trachtte te benaderen en een kleine stap in de goede richting leek. Anno 2006 is het eindelijk zover en is de eerste geslaagde videogameverfilming een feit. Silent Hill zal weliswaar niet iedereen weten te bekoren maar wie op zoek is naar een eigenaardige, bijna instinctief angstaanjagende, onlogische bioscoopervaring zit in Silent Hill aan het juiste adres.
De Franse regisseur Christophe Gans mag dan wel niet meteen onze favoriete cineast zijn, de man is niet zonder talent. In 1995 viel hij op met de mangaverfilming Crying Freeman, over een huurmoordenaar die huilt bij elke moord, en zes jaar later pakte hij uit met het ambitieuze maar uiteindelijk zwaar teleurstellende Le Pacte des loups. De film is niet zonder fans en aanvankelijk leek de prent perfect zaterdagavondentertainment te worden maar de combinatie tussen occultisme, een mensen verscheurend beest, martial arts, complottheorieën, een zwaardvechtende Vincent Cassel en de immer voluptueuze Monica Bellucci bleek, tegen alle verwachtingen in, voor ons althans niet te werken. Gans had dus iets goed te maken en toen de eerste geruchten over een mogelijke verfilming van Silent Hill op het Internet de ronde deden hielden wij, en vele gamefans met ons, de “fingers crossed”. Ondertussen weten we dat de film geflopt is en Gans’ beloftevolle carrière in de States waarschijnlijk een voorlopig einde kent maar dat neemt niet weg dat hij met Silent Hill een gedurfde, buiten de lijntjes kleurende horrorfilm heeft afgeleverd: lang niet perfect maar te goed om meteen bij de vele videogamemisbaksels te worden gegooid.
Voornamelijk gebaseerd op de eerste twee Silent Hill games van Konami verhaalt Hill over een jonge vrouw Rose (Radha Mitchell) die na een zoveelste “aanval” van haar slaapwandelende, “’Silent Hill” schreeuwende dochter Sharon (Jodelle Ferland) besluit om naar het mysterieuze stadje te rijden. Ze neemt haar dochtertje mee, in de hoop om daar het antwoord te vinden op de vreemde ziekte die Sharon plaagt. Onderweg wordt ze opgeschrikt door een entiteit en knalt ze met haar hoofd tegen het stuur aan. Als Rose terug bijkomt merkt ze dat Sharon verdwenen is. Alles rondom haar is in een dichte mist gehuld en as dwarrelt als sneeuw naar beneden. Welkom in Silent Hill. Rose moet nu op zoek naar haar in de spookstad verdwenen kind en volgt een silhouet dat haar naar donkere steegjes en enge gebouwen lokt. In de verte weerklinkt een alarmsignaal dat de Duisternis aankondigt… en alles wat daarin leeft.
Al meteen wordt duidelijk dat Gans en scenarist Roger Avary (hij werkte als schrijver o.a. aan Reservoir Dogs, True Romance, Pulp Fiction, regisseerde Killing Zoe en The Rules of Attraction en werkt momenteel aan Beowulf) geen conventionele prent in gedachten hadden. De film opent bijna zonder inleiding als we Rose en haar man Christopher (een tegenwoordig overal opduikende Sean Bean) ’s nachts wanhopig op zoek naar hun dochter aantreffen. Gans trekt meteen de kaart van de “sfeer” en roept met behulp van een zweverige cameravoering, opvallende montage en plotse geluidseffecten een naargeestig gevoel op dat bij velen gauw op de zenuwen zal werken. Wij lieten ons echter meteen meevoeren en vonden het verfrissend om eens een film te zien waarin logica nu eens geen rol speelt. Want dat is de vereiste voor wie Silent Hill gaat bekijken: probeer niet te redeneren. Niet dat de film dom is, wel integendeel, maar de makers weigeren (vooral in het eerste uur) inhoud prijs te geven. Het gaat hen om het gevoel dat de film dient op te roepen en daarbij gooien ze logica, plot en realiteit nagenoeg volledig overboord. Zie Silent Hill als een nachtmerrieachtige, nihilistische Alice in Wonderland en de film openbaart zich als een gruwelijke droom waaruit ontsnappen onmogelijk is.
Visueel is deze productie op zijn minst opmerkelijk te noemen. Let maar eens op de achtervolgingsscène aan het begin van de film waarin Gans shots waarin hij dicht bij de actie zit afwisselt met “shots in vogelvlucht” waarbij we de elkaar achternazittende voertuigen als weinig meer dan lichtgevende stipjes op een weg tussen ontelbare bomen zien. Gans herhaalt dit visuele thema later in de film als hij het gezichtsveld van de kijker boven de actie plaatst, alsof we – inderdaad – een videospel aan het spelen zijn en “ons personage” door de lege straten leiden. Verder pakken Gans, cinematograaf Dan Laustsen en production designer Carol Spier (een vaste medewerkster van David Cronenberg), bijgestaan door knappe visuele effecten, uit met een veelheid aan onvergetelijk, surrealistische taferelen (zoals de komst van “Red Pyramid”, een angstaanjagend wezen met een gigantische piramidehelm op zijn kop). Het zou zonde zijn om de vele creaturen en gebeurtenissen hier neer te schrijven en hoewel de film in de derde act enigszins in elkaar zakt door precies de introductie van een plot, dubieuze logica en Japanse horrorachtige expositie trakteren de makers ons op een op het netvlies gebrande, onvoorstelbaar gore, bijna diabolisch bijbelse finale die wij alvast niet gauw zullen vergeten.
De acteerprestaties zijn ondergeschikt aan de visuals en mogen dan wel niet veel meer zijn dan vooral reacties op wat er rondom de personages gebeurt, toch is dit niet louter “style over substance” (zoals bij het soms gelijksoortige The Cell wel het geval was). Radha Mitchell (Pitch Black, Phone Booth, Man on Fire, Melinda and Melinda) levert solide werk af als Rose, Sean Bean (wiens personage er op het laatst werd bijgeschreven omdat iemand van de studio zich afvroeg waarom er geen mannen in het scenario zaten?!) doet in zijn ondankbare rol wat van hem vereist is, Laurie Holden is overtuigend als de harde flik en Alice Krige is, geknecht door de taak om slordig geschreven expositie uit de doeken te doen, actrice genoeg om zelfs dat tot een aanvaardbaar resultaat te brengen. Verder slaat een achter een gore pruik verborgen Deborah Kara Unger voortdurend wartaal uit, mag de ook al in ontelbare films aanwezige Kim Coates eens een iets grotere rol uitproberen en steelt de jonge Jodelle Ferland (zo’n beetje de Anti-Dakota Fanning; duister en creepy) de show.
Opvallend zijn tenslotte de met de geluidseffecten vergroeide muziek van Jeff Danna (en het originele muziekthema van Akira Yamaoka) en de soms iets te zwaar op de hand liggende metaforen (een moeder, gedreven door instinct, op zoek naar haar kind in een irreële wereld; een vader, voortdurend met beide voeten op de grond gehouden, op zoek in onze realiteit of hoe twee mensen in dezelfde ruimte kunnen bestaan zonder elkaar “te zien”).
Silent Hill is geen horrorfilm voor het naar goedkope shockeffecten en rondborstige meiden smachtende tienervolkje maar een exclusief voor gamers gerealiseerde natte droom is het evenmin. De liefhebbers van surrealistische, bijna Europese horror (zoals we die vinden in het werk van Dario Argento) maar dan gemaakt met alle middelen die Hollywood kan aanwenden moeten dit zeker een kans geven.
Enjoy your stay…
[START INFO]
Titel: Silent
Hill
Genre: horror / videogame adaptatie
Speelduur: 2u07
Regisseur: Christophe Gans
Acteurs: Radha Mitchell, Sean Bean, Laurie Holden,
Deborah Kara Unger, Alice Krige, Kim Coates, Jodelle Ferland
[END
INFO]