LES FILLES DU BOTANISTE

Het verhaal van Les Filles du Botaniste speelt zich af in het China van de jaren 80. Min, een tienermeisje dat haar ouders bij een aardbeving heeft verloren, gaat op stage bij een vermaard botanist. Deze laatste leidt een teruggetrokken bestaan op een eilandje, dat omgevormd is tot één grote botanische tuin. Tussen Min en de oude man, die als een ware despoot over zijn werkterrein heerst, botert het niet, maar met diens dochter klikt het des te meer. Vrij snel ontstaat tussen de 2 jonge vrouwen een innige vriendschap, die na een tijdje uitgroeit tot liefde.

Alles verloopt prima, totdat de zoon van de botanist op de proppen komt en zijn oog laat vallen op Min. In eerste instantie wijst zij zijn huwelijksaanzoek af, maar na overleg met haar hartsvriendin besluit ze er toch op in te gaan. Op die manier kan Min immers bij de familie van de botanist komen wonen en kunnen de twee geliefden elkaar blijven zien. Helaas gaan de twee jonge vrouwen zo op in hun liefde voor elkaar dat ze onvoorzichtig worden en hun relatie op een dramatische manier wordt ontdekt. En dat zullen ze met een wel erg zware straf moeten bekopen.

Sijie heeft net zoals in zijn vorige film veel oog voor de natuur. In Balzac et La Petite Tailleuse Chinoise kon hij echter daar zo in opgaan dat hij af en toe vergat dat hij ook nog een verhaal te vertellen had. Ook zijn laatste film lijdt nog een beetje aan dit euvel, wat het ritme van de film zeker niet ten goede komt. In het begin valt dit minder op omdat de kijker zich waarschijnlijk zal vergapen aan de prachtige beelden, maar na verloop van tijd krijgt diezelfde toeschouwer regelmatig het gevoel dat de film ter plaatse blijft trappelen. Bovendien wordt het einde van de film heel snel afgehandeld. Anderzijds is het wel zo dat de natuur niet meer louter functioneert als decor, maar wel degelijk deel uitmaakt van het verhaal, al was het maar omdat de jonge vrouwen zich bezighouden met botanica en hun liefde vooral in de natuur beleven.

In vergelijking met zijn voorganger is Les Filles du Botaniste dus een stuk genietbaarder, maar de vergelijking met Brokeback Mountain anderzijds kan hij dan weer niet helemaal doorstaan. Daarvoor is de film niet echt genuanceerd: de personages vallen grofweg in 2 kampen, diegenen die radicaal tegen de lesbische relatie zijn en degenen die deze verboden liefde wel tolereren. De regisseur laat zich trouwens met momenten niet genoeg in met de reactie van de omgeving, omdat hij zich als het ware zelf laat meeslepen door de passie tussen de twee jonge vrouwen en de poëzie van de beelden. Zelfs de gespannen verhouding tussen de botanist en zijn zoon enerzijds en de geliefden anderzijds wordt nogal lichtvoetig behandeld. Hierdoor komt de film spijtig genoeg eerder oppervlakkig over.

Sijie heeft dus een prachtkans laten liggen. Het ontstaan en het verloop van de lesbische relatie op zich is zeker niet oninteressant, maar door niet genoeg aandacht te schenken aan de reacties van familie en vrienden en aan de maatschappelijke en/of politieke context heeft de film niet de nodige diepgang. Iets teveel stijl en te weinig inhoud dus.Ondanks de mooie beelden, meeslepende muziek en overtuigende vertolkingen blijft de kijker dan ook enigszins op zijn honger zitten.