ULTRAVIOLET

Zo mooi, zo blond en zo verkeerd bezig: Milla Jovovich moet zich dringend bezinnen of ze eindigt haar carrière in een B-film van Uwe Boll. De bloedschone actrice haastte zich van de set van Resident Evil: Apocalypse naar Ultraviolet, maar belandt daarmee van de regen in de drop. Nog slechter nieuws: in 2007 staat Resident Evil: Extinction van achterafregisseur Russell Mulcahy op het programma. Wie brengt Mooie Milla terug op het juiste pad?

Ultraviolet is de zoveelste film in een lange rij leeghoofdige, nutteloze en vooral slechte actiefilms met mooie meiden als koelbloedige moordmachines. In dit geval situeert het verhaal zich ergens in de 21^ste eeuw. Door een versneld gevaarlijk virus is een deel van de wereldbevolking gemuteerd in zogenaamde Hemophages, vampierachtige wezens met een verhoogde snelheid, vechtlust en intelligentie. De Hemophages leven niet bepaald in vrede met de resterende gewone mensen, zeker niet als die een wapen beginnen te ontwikkelen om de wereld van de Hemophages te zuiveren. Violet (Milla Jovovich) is zelf een Hemophage en begeeft zich in het hol van de leeuw om het wapen te bemachtigen. Haar verbijstering is groot wanneer dat het kleine jongetje Six (Cameron Bright) blijkt te zijn. Vanaf dat moment worden Violet en Six opgejaagd door zowel de regering onder leiding van Daxus (Nick Chinlund) als haar eigen mensen. Enkel een zekere Garth (William Fichtner) kan ze betrouwen in een wedloop tegen de tijd.

Wie dacht dat Aeon Flux maar klinkklare onzin was, moet zeker Ultraviolet eens zien: het is een giller van formaat. Schrijver-regisseur Kurt Wimmer is een narcist die zichzelf ongetwijfeld graag bezig ziet. Hij ontwikkelde voor Milla Jovovich een speciale vechtstijl die voornamelijk als volgt verloopt: de heldin heeft haar zwaard nog niet getrokken of de tegenstanders vallen al in bosjes neer. Je moet het maar doen. Wimmer bezondigt zich in zowat elke scene aan ziekelijke zelfoverschatting. Zijn megalomanie uit zich vooral in de actiesequenties die ongetwijfeld kunstzinnig en arty bedoeld zijn, maar in werkelijkheid chaotisch en verward zijn. De goedkope, explosieve actieballetten kunnen nog het beste vergeleken worden met de hyperkinetische bordkartonnen scenes uit een aflevering van de Mighty Morphin' Power Rangers.

Helemaal potsierlijk wordt het wanneer je begint te letten op de decors en zelfs personages die helemaal uit slechte computereffecten zijn opgetrokken. Niets lijkt echt in Ultraviolet en op den duur vraag je je af of je niet naar een digitale tekenfilm aan het kijken bent. Het verhoogt het videogamegehalte van de prent, waarin Violet maar niet de kijker de joystick in handen heeft. Bizar als je weet dat Ultraviolet niet op een videogame gebaseerd is, maar wel op een comic. In een volledig virtueel landschap is het moeilijk om de acteerprestaties te beoordelen. Milla Jovovich is een hete brok in te kleine, spannende topjes en blote kont, maar we hopen haar ooit nog eens als een écht personage in een échte film te zien. Het jongentje dat ze onder haar hoede neemt kent u wellicht als de creep uit Birth of uit Godsend.

De trivia die bij een film als Ultraviolet horen zijn vaak interessanter dan de film zelf. Zo zou regisseur Kurt Wimmer enkele dagen op de set rondgelopen hebben met een kanjer van een blauw oog nadat hij Milla Jovovich gevraagd had haar stootkracht te demonstreren. We hopen stiekem dat Jovovich haar punch haalde uit het besef dat ze verzeild is geraakt in een totaal verkeerde film.