THE OMEN

De dag waarop Fox deze wederopstanding heeft gepland, was 6 juni 2006, ook wel 6-6-6 genoemd. Voor diegenen bij wie er nu geen belletje gaat rinkelen een korte uitleg. In de Bijbel wordt in het boek Openbaringen, hoofdstuk 9, gesproken over een vallende ster die aangekomen op de Aarde de sleutel krijgt van een onderaardse put van waaruit de dood tevoorschijn zal komen. Met enige dichterlijke vrijheden kan je hieruit destilleren dat de zoon van de duivel zelve op Aarde zal verschijnen en hier het einde der tijden zal komen bewerkstelligen. Leuk idee, goed uitgewerkt in 1976, iets minder goed in 2006. Wie zat er überhaupt te wachten op een remake van deze horrorklassieker?

De ellende begint wanneer op een dag het pasgeboren kindje van de Amerikaanse ambassadeur in Italië, Robert Thorn - gespeeld door Liev Schreiber - komt te overlijden. Van een priester krijgt Thorn te horen dat er een ander kindje, een vondeling, klaarligt voor hem en zijn echtgenote (Julia Stiles) om mee te nemen in plaats van het doodgeboren kindje. Thorn staat voor een lastige keuze, maar kiest er toch voor om zijn vrouw niet de pijn aan te doen die een miskraam met zich meebrengt. Hij verzuimt echter zijn echtgenote in te lichten over de ruil. Dat had hij beter niet kunnen doen, want de baby is niemand minder dan de Antichrist en dat voorspelt weinig goeds voor Thorn en zijn omgeving.

The Omen is zeker niet de meest beroerde film in deze kwalitatief niet hoogstaande zomer, maar echt briljant is het geheel nu ook weer niet. Het script van David Seltzer, die ook het origineel schreef, volgt vrijwel geheel dezelfde lijnen als de oude film. Dat levert dus, op een paar kleine aanpassingen na, geen grote verrassingen op. Hierdoor is het van meet af aan vrijwel onmogelijk voor The Omen om zijn illustere voorganger te evenaren. De nieuwe film loopt constant achter de feiten aan. Iets meer creativiteit met het materiaal was welkom geweest. Een leuke toevoeging is echter wel de opening. Daarin worden recente calamiteiten (11 september 2001, het opbranden van space shuttle Columbia in de atmosfeer) in de context van de hierboven genoemde Bijbeltekst geplaatst.

Dat The Omen op het gebied van de plot tegen zou vallen lag in de lijn der verwachtingen, maar dat de cast tegen zou vallen was even slikken. Regisseur John Moore (Flight of the Phoenix) is er niet in geslaagd om zijn cast een doel te geven bij het portretteren van hun personages. Stiles en Schreiber hebben allebei de neiging om zich terug te trekken in hun schulp wanneer ze een serieuze rol moeten spelen. Het slot gaat bij hen ferm op de emotionele deur en als gevolg daarvan is er geen chemie tussen hen aanwezig. Als dat nog niet erg genoeg is hebben de mensen die de casting deden een vreselijke misstap begaan bij het uitkiezen van Damian, het Duivelskind. Debutantje Seamus Davey-Fitzpatrick is op geen enkele manier in staat om Damian geloofwaardig vorm te geven. Wanneer hij lacht is dat als een boer met kiespijn en wanneer hij boos kijkt (wat overwegend het geval is) is het net alsof hij verbolgen is over het feit dat hij geen ijsje heeft gekregen van zijn pappa en mamma. Er zijn veel slechte kindacteurs op de wereld, maar Seamus spant de kroon.

Voor de bijrollen is er gekozen voor een groep mensen met een sterk acteerverleden, maar hier wordt eveneens weinig mee gedaan. Mia Farrow is aangetrokken om de 'lieftallige' kinderjuf Mrs. Baylock te spelen. Het was Moore's bedoeling om de sinistere beweegredenen van deze vrouw pas later in de film naar boven te laten komen, maar in werkelijkheid hebben we direct door wat zij van plan in. Een volkomen mislukt plan dus. De ogenschijnlijk godsdientwaanzinnige priester Brennan is in handen van Pete Postlethwaite (The Constant Gardener) en om eerlijk te zijn hebben we hem iets te vaak in dit soort rollen gezien. Derde in het rijtje is David Thewlis (Kingdom of Heaven), die hier een geobsedeerde fotograaf speelt die Thorn op het spoor van Damian en de onheilspellende toekomst brengt. Zijn paparazzo is een van de weinigen die wel weet te overtuigen. Hoe uitzinnig zijn rol in het geheel ook is.

Wat Moore wel goed voor elkaar heeft is de toon van de film. Regelmatig weet hij grote hoeveelheden kippenvel over zijn publiek uit te storten met scènes als de zelfmoord van een kindermeisje tijdens de verjaardag van Damian. Er is totaal geen logica te ontdekken in die scène, maar het jaagt wel enorm de stuipen op het lijf en dat telt toch ook wel een beetje. Eervolle vermeldingen zijn overigens weggelegd voor filmer Jonathan Sela en decorontwerper Patrick Lumb (Batman Begins). Het is deels aan hun inzet te danken dat The Omen toch, ondanks alle fouten en houterig acteerwerk, zo effectief is. Zonder hun input was deze film direct richting de vuilnisbelt gestuurd. Verwacht van The Omen geen hoogstandjes, maar wel ruim negentig minuten prima vermaak. Kijken en vergeten is het devies.