LUCKY NUMBER SLEVIN

Gelukkig zijn er nog steeds filmmakers die weten te verrassen, al lijkt het dat ze steeds verder in de minderheid geraken. Jammer genoeg is juist die ongeïnspireerde geldverdienende groep in aantal en kracht aan het toenemen. Maar uiteindelijk kan je hen dat moeilijk verwijten. Niet iedereen is immers een kritisch filmkijker en feit is nou eenmaal - hoe vervelend dit ook moet zijn voor de echte liefhebbers - dat meer mensen gaan kijken naar pak 'm beet Scary Movie 4 of X-Men III dan naar een Broken Flowers of een Cache. En geld moet nou eenmaal rollen, nietwaar?

Waar het pas echt verwarrend en - tot op een zekere hoogte - vervelend wordt, is daar waar films onder de noemer van de commercie interessant pogen te zijn. Films die zichzelf interessanter vinden dan ze dat in werkelijkheid zijn, alleen doordat ze ruime middelen en erg getalenteerde acteurs tot hun beschikking hebben en daardoor tot een aardig resultaat kunnen komen. In werkelijkheid kan het merendeel van deze films niet eens in de schaduw staan van de films waar ze mee vergeleken worden. Het meest recente voorbeeld van deze ontwikkeling is Lucky Number Slevin, een aardig filmpje dat sinds deze week in onze bioscopen draait, en al uitgebreid vergeleken wordt met Pulp Fiction, Snatch en The Usual Suspects.

Onze hoofdpersoon, met de zeer ongewoon klinkende naam Slevin Kelevra, is er één in het - inmiddels eindeloze - rijtje filmfiguren die op de verkeerde plaats, op de verkeerde tijd beland zijn. Slevin heeft net zijn baan en vriendin verloren en alsof dat niet genoeg is wordt hij vlak voor aankomst in het appartement van zijn vriend Nick Fisher van zijn portemonnee, en daardoor ook van zijn identiteit, beroofd. Nadat ook blijkt dat Nick niet thuis is, blijft Slevin maar rondhangen in diens woning. Al snel duiken daar mensen op, maar in tegenstelling tot wat Slevin waarschijnlijk hoopt, blijkt het geen lief oud omaatje die zijn portemonnee terug komt brengen.

Verre van, de mensen die Slevin komen halen zijn twee gangsters die werken voor The Boss (Morgan Freeman). Deze belangrijke gangsterbaas heeft een langlopende vete met zijn voormalig partner The Rabbi (Ben Kingsley) en wil Slevin - die hij voor Nick aanziet - gebruiken om de zoon van The Rabbi te vermoorden. The Rabbi op zijn beurt, denkt ook dat Slevin Nick is en wil hem gebruiken om The Boss zelf uit de weg te ruimen. Intussen wordt Slevin op de voet gevolgd door de plaatselijke politie onder leiding van Detective Brikowski (Stanley Tucci), en worden de twee maffiabazen allebei door de mysterieuze Goodkat (een ijskoude Bruce Willis) van advies voorzien. En is er uiteraard wat vrouwelijke afleiding in de vorm van Lindsey (Lucy Liu), de buurvrouw van McGuffin Nick, die erg gecharmeerd is door Slevin.

Om maar meteen zonder portemonnee in het verkeerde huis te vallen: Josh Hartnett is geen Cary Grant, Slevin Kelevra is geen Roger Thornhill en Paul McGuigan is al helemaal geen Hitchcock. Eerlijk is eerlijk, dat proberen ze allen ook nergens te zijn. Maar toch moeten er wat misverstanden uit de weg worden geruimd over deze, door sommigen, erg overgewaardeerde film. In de eerste plaats kijkt het geheel lekker weg en zijn de acteurs, met vooral een verrassend goede Josh Hartnett, op dreef. Ook de dialogen ontstijgen die van een gemiddelde Hollywood-flick, eveneens de hippe montage en de aardige muziek dat ook doen. En warempel, zelfs tot het einde blijft de onervaren kijker in het ongewisse over het ware verhaal achter de op het eerste gezicht sukkelige Slevin.

Maar als dat konijn uit de hoge hoed is en de eindcredits rollen, kan niemand beweren dat wij hier met een instant classic te maken hebben. Daarvoor blijft het talent van zoveel acteergrootheden danig onbenut, bevatten de op het eerste gezicht scherpe dialogen weinig tot geen diepgang en is de clou verre van schokkend te noemen. De nietsvermoedende kijker kan aardig verrast zijn door zoveel vindingrijkheid in het script van de debuteerende Jason Smilovic, maar de lijst films waarbij hij zijn inspiratie haalt en soms ook ongegeneerd leentjebuur speelt, is eindeloos. Origineel wordt het geheel dus nergens.

Anno 2006 is Lucky Number Slevin een aardige poging om een suspense film-noir te maken, en het siert de film dat hij nergens erg serieus wordt, waardoor men het één en ander gemakkelijker door de vingers kan zien. Vooral Hartnett doet een leuke poging om een vermakelijk filmpersonage af te leveren, wat hem tot op een zekere hoogte dus ook met flair lukt. Maar net als onder de lach van Hartnett hangt er onder de buitenste laag van deze film niks dat spreekt van een memorabel hoogtepunt in de geschiedenis van de film. In alle redelijkheid zou men hier veel eerder kunnen spreken van een anticlimax. Een vermakelijke anticlimax, dat dan weer wel.