In het atoomtijdperk van de jaren vijftig komt buitenaards wezen Klaatu naar de Aarde om ons te waarschuwen voor onze eigen destructieve aard. Zonder blikken of blozen landt hij zijn ruimteschip in het centrum van Washington D.C., de zetel van de Amerikaanse regering, de zelfbenoemde leiders van de gehele wereld. Klaatu is niet naar de Aarde gekomen voor experimenten of om ruzie te maken. Hij is gekomen van ver om ons te waarschuwen, waarschuwen voor onze destructieve inborst. “Stop met al die oorlogen en nodeloos geweld, anders zal de hele planeet hiervoor boeten,” luidt zijn duidelijke boodschap. Sinds jaar en dag voert de mensheid oorlog met elkaar, wat miljoenen levens heeft gekost en slechts een paar jaar na de Tweede Wereldoorlog komt Klaatu's boodschap des te harder aan.
Voordat Klaatu daarentegen zijn boodschap kan verkondigen wordt hij door een nerveuze soldaat neergeschoten. Niet doodgeschoten gelukkig, maar wel genoeg gewond om een reis naar het ziekenhuis te rechtvaardigen. Hij wordt daar streng beveiligd, maar wanneer hij doorheeft dat zijn boodschap voor dovemansoren wordt uitgesproken ontsnapt hij uit het ziekenhuis. Hij moet en zal de mensheid ervan overtuigen dat zijn ultimatum serieus is. Vrede op Aarde zal onze planeet redden van de ondergang. Vijftig jaar na de release van The Day The Earth Stood Still zijn we inmiddels getuige geweest van oorlogen in Korea, Vietnam, Irak, om er maar een paar te noemen. Heeft de mensheid dan nog steeds niets geleerd?
Edmund H. North creëerde met The Day The Earth Stood Still de perfecte tijdloze parabel om aan ons, de kijker, duidelijk te maken dat waar wij, de mensheid, dagelijks mee bezig zijn ook ons einde kan betekenen. Het sciencefiction genre uit de jaren vijftig staat niet bekend om de gelaagdheid van de plots. Wise's film bewijst dat het ook anders kan. Naast een interessant sciencefiction verhaal is The Day the Earth Stood Still een moderne vertolking van het Bijbelverhaal rond Jezus Christus (niet dat Wise dat doorhad tijdens het filmen). Als een eigentijdse Messias komt Klaatu vanuit de hemel naar de Aarde om zijn evangelie te vertolken; hij noemt zich Mr. Carpenter en staat aan het einde van de film op uit de dood. Aanwijzingen te over.
Een belangrijke factor voor het slagen van The Day the Earth Stood Still is de anonimiteit van de hoofdrolspeler. In eerste instantie werd gedacht aan Claude Rains (The Invisible Man) voor deze rol, maar daar werd van afgezien omdat hij te bekend was. De keuze viel op Michael Rennie, een Britse acteur die nog nooit in een Amerikaanse productie te zien was geweest. Een verstandige keuze, want Rennie is de ultieme buitenaardse boodschapper. Zijn uitgestreken gezicht leent zich uitstekend voor die broodnodige anonimiteit. Hij heeft een gezicht dat niet makkelijk te plaatsen is en dat is vaak krachtiger dan tientallen tentakels. Op deze manier kon Klaatu ook gemakkelijk verdwijnen in de maatschappij die hij probeert te behoeden voor haar eigen ondergang.
Opvallend in The Day the Earth Stood Still is de afwezigheid van grootse visuele effecten. Deze afwezigheid van overdadig visueel geweld versterkt des te meer het humanistische aspect van Wise's film. Door niet de aandacht te vestigen op een grote invasie van buitenaardse wezens, maar in plaats daarvan de suggestie van een invasie te benadrukken wordt de onderhuidse spanning flink opgevoerd. Wanneer Klaatu dan uiteindelijk zijn demonstratie in gang zet (de elektriciteit wordt wereldwijd afgesloten) krijgen we door dat men geen grappen moet maken met deze figuur. Begrijpen doet de mensheid dat natuurlijk niet. Men ziet hem daarna als een gevaar voor de wereld en probeert Klaatu uit te schakelen. Iets dat bijna lukt. Wederom heeft de mensheid niets geleerd. Wellicht zijn we gewoon gedoemd om onszelf te vernietigen. Klaatu Barada Nikto!
[START INFO]
Elke maand stoffen
we een filmklassieker af. Surf doorheen het archief om de vorige klassiekers
te lezen.
[END
INFO]