WHEN A STRANGER CALLS

Flauwe remakes van horrorfilms uit de jaren zeventig: het wordt over een paar seizoenen vast een lang lijstje bij De Slimste Mens. Kandidaatspelers prenten daarom al maar beter meteen The Hills Have Eyes, The Fog, The Texas Chain Saw Massacre, House of Wax en The Amityville Horror in het hoofd. When a Stranger Calls is voorlopig de laatste remake. Eentje om het af te leren, want we worden deze doorgaans ongeïnspireerde formulefilms inmiddels behoorlijk beu.

De originele When a Stranger Calls uit 1979 is een enge prent met een interessante ontstaansgeschiedenis. De prent was oorspronkelijk bedoeld als een vervolg op Black Christmas uit 1974. Die prent van Bob Clark (die later Porky’s zou maken) ging over een meisje dat tijdens de kerstvakantie ging babysitten en daar door een vervelende psychopaat werd lastiggevallen. Toen Halloween in 1978 echter een onverwacht succes werd, besloten de producenten om van When a Stranger Calls een stand-alone film te maken. Black Christmas bleef zonder vervolg, maar When a Stranger Calls kreeg er wel eentje in 1993: When a Stranger Calls Back, ook geregisseerd door Fred Walton, die in de jaren tachtig vooral bekendheid verwierf als een van de regisseurs van Alfred Hitchcock Presents.

De remake van When a Stranger Calls komt op een ongelegen tijdstip in de bioscopen. In dit post-Scream tijdperk ligt het inschattingsvermogen van de bioscoopkijker anders. Iedereen herinnert zich de twaalf minuten durende openingsscène van Scream uit 1996 waarin Drew Barrymore opgebeld wordt door een vreemdeling. En na Urban Legends uit 1998 kent iedereen de stadssage over de babysitter die een telefoontje krijgt dat uiteindelijk blijkt te komen van een beller die zich in het huis bevindt. Scenarist Jake Wade Wall negeert de regels van het spel en laat zijn protagoniste alles doen wat een personage is zo’n situatie niet langer mag doen: in het donker rondlopen, krakende geluiden onderzoeken en vooral onverantwoord lang wachten vooraleer de politie te bellen. Walls domme scenario is geen goede referentie voor zijn twee op stapel staande projecten: Halloween: Retribution en The Hitcher (wéér een remake uit de jaren zeventig).

Het klassieke verhaal krijgt in deze remake een opfrissing van formaat. Jill Johnson (Camille Belle) moet van haar ouders een aantal keren gaan babysitten om hen 800 minuten aan belkrediet terug te betalen die ze opgemaakt had aan telefoneren met haar ex-vriendje Bobby. Dat Jill daar een goede reden voor had (de deugniet had Jills beste vriendin Tiffany – de naam alleen al - een tong gedraaid) doet niets ter zake. Het is een les in verantwoordelijkheid, zo merkt haar pa op, wanneer hij haar naar het huis rijdt. Dat huis is eigendom van dokter Mandrakis (Nederlander Derek de Lint) en zijn vrouw (Kate Jennings Grant) en moet zowat het grootste, modernste en meest afgelegen huis zijn uit de geschiedenis van de moderne film.

Het vervolg laat zich raden. Met de Mandrakissen uit het huis en de twee kinderen in bed, nestelt Jill zich in de zetel voor wat een rustig avondje babysitten moet worden. Tot de telefoon gaat en een hijgende, dreigende stem (Lance Henriksen) haar vraagt of ze al eens gecheckt heeft of alles goed gaat met de kinderen. Vreemd genoeg doet Jill dat niet meteen, maar als de telefoontjes blijven komen, besluit ze toch de politie te bellen. Een vriendelijke agent meldt haar dat de oproepen van in het huis komen. Het is het begin van een kat-en-muis-spel tussen Jill en de psychopaat die bekend staat als The Stranger uit de titel.

Wie de originele When a Stranger Calls uit 1979 gezien heeft, weet dat de confrontatie tussen babysitter en vreemdeling eigenlijk alleen de eerste twintig minuten van de film uitmaakt, maar in de remake wordt dat gegeven uitgerokken tot 87 minuten, de lengte van een hele film. Scenarist Jake Wade Wall draait aan het rad van horrorcliches en gebruikt ze een voor een: de kat die plots opveert, de wagen die niet van de eerste keer start, de vriendin die vermoord wordt – ad infinitum. Alsof dat nog niet ergerlijk genoeg is, hanteert regisseur Simon West het soort overdreven barokke regie alsof hij nog steeds op de set staat van Con Air of Tomb Raider, inclusief groteske camerabewegingen en overdadig aanwezige klankband.

Voor Camille Belle is de hoofdrol in When a Stranger Calls geen geschenk en ze moet vooral niet in de val trappen om nieuwe rollen in tweederangs horrorfilms te aanvaarden. Belle kan niet veel meer doen dan angstig rondlopen, het alarmsysteem keer op keer instellen of tevergeefs haar vrienden en ouders proberen te bellen (die zitten ofwel op een feestje ofwel bij een klassiek concert). De Schot Tommy Flanagan (Sin City, Alien Vs. Predator) mag The Stranger spelen, maar het is Lance Henriksen die zijn stem mag inspreken. Zijn immer intrigerende stem brengt geen zoden aan de dijk: When a Stranger Calls teert de hele tijd op makkelijke schrikeffecten, maar slaagt er niet in een echt spannende thriller te zijn.