THE LAKE HOUSE

Een Argentijnse regisseur die in Hollywood een remake draait van een Zuid-Koreaanse film: veel gekker moet het niet worden. Maar de potpourri van talent werkt, want The Lake House is een beetje tegen de verwachtingen in een aangename, fijne, leuke romantische film. Over een onmogelijke liefde dan nog wel. En reizen door de tijd.

De combinatie onmogelijke liefde en tijdreizen is in de literatuur niet nieuw. De laatste jaren verschenen twee erg goede boeken over dat onderwerp. In The Confessions of Max Tivoli van Andrew Sean Greer moet het hoofdpersonage Max de liefde zien te winnen van Alice. Enig probleem: hij leeft zijn leven achterstevoren, van oud naar jong. In Audrey Niffeneggers The Time Traveler's Wife leidt Henry aan een zeldzame ziekte die hem in staat stelt door de tijd te reizen. Voor zijn vrouw zit er niet veel anders op dan steeds op hem te wachten. Beide boeken maken weinig problemen over hun uitgangspunt: reizen door de tijd kan, ook al is er geen echte verklaring voor. Door het universele liefdesverhaal slik je ook als lezer elke absurditeit.

Die ervaring heb je ook een beetje tijdens het bekijken van The Lake House, een remake van de Aziatische film Siworae (Il Mare) van de Zuid-Koreaanse regisseur Hyun-seung Lee. De premisse is te gek om los te lopen, maar het is een kniesoor die daarom maalt. Daarvoor is het verhaal te aandoenlijk, schattig en ook wel een beetje melig. We maken kennis met Alex (Keanu Reeves) en Kate (Sandra Bullock). Beiden leven ze in het indrukwekkende huis uit de titel dat op palen over Lake Michigan uittorent. Het enige verschil is: Alex leeft in 2004, terwijl het voor Kate al 2006 is. Ze zien of ontmoeten elkaar dus nooit, maar schrijven brieven. Dat gaat zo: Kate post in de brievenbus voor het huis bijvoorbeeld een brief en een minuut later kan Alex die twee jaar later uit diezelfde bus halen. In vergelijking met e-mailen of chatten lijkt het een beetje omslachtig en traag, maar anderzijds is het lekker ouderwets romantisch.

Dat zowel Alex en Kate eenzame zielen zijn, is geen verrassing. Alex is een beloftevolle architect die voorlopig nog op zijn kans moet wachten om een groot project te realiseren, terwijl Kate in een druk ziekenhuis werkt. Na een noeste dag werken blijft er voor hen niet veel meer over dan schaken met de hond of een diepvriesmaaltijd opwarmen. Tot de brieven beginnen en ze verliefd worden op elkaar. Dat gaat niet zonder problemen, aangezien ze elkaar niet kunnen ontmoeten. Of toch wel?

Het verhaal wordt uiteraard nog complexer als de twee tortelduiven manieren bedenken om met elkaar in contact te komen. Op een bepaald moment spreken ze af op een bepaalde tijd op een bepaalde plaats. De date mislukt en later in de film komen we te weten waarom. Kate moet dan een bepaalde situatie rechtzetten om een fout terug goed te maken. We blijven vaag in onze bewoordingen om geen verrassingen te verpesten. Het einde van de film werd naar verluidt veranderd ten opzichte van de meer grimmige Aziatische versie. U weet wat dat betekent, maar als slot van het verhaal kunnen we zoveel meligheid voor een keertje door de vingers zien. Liefde is immers niet gebonden aan tijd of ruimte.

Tijdreizen betekent altijd tijdparadoxen. Vraag maar aan Michael J. Fox (Back to the Future) of Ashton Kutcher (The Butterfly Effect). Ook Alex en Kate overschrijden alle grenzen van de logica en het gezond verstand. Wie over deze plotholes valt, blijft beter thuis. Vreemd genoeg zien de scenaristen wel enkele basisgegevens over het hoofd. Waarom verzenden deze geliefden bijvoorbeeld geen foto naar elkaar? Waarom slaan ze niet met een webcam aan het chatten? En als Alex een tijdvoorsprong van twee jaar heeft, waarom kan hij in 2004 Kate dan niet ontmoeten? Never mind. The Lake House is een film waar je niet teveel bij moet nadenken. En dat is voor een keertje niet cynisch bedoeld.

The Lake House betekent de grote hereniging van Keanu Reeves en Sandra Bullock, het droomkoppel uit Speed. Jan de Bonts geweldige thriller ligt ondertussen twaalf jaar achter ons. Vreemd dat het zo lang geduurd heeft voor de twee sterren nog eens samen in een film te zien zijn. Reeves wou destijds Speed 2: Cruise Control niet maken omdat hij op tournee trok met zijn muziekgroepje Dogstar en zo kwam het dat La Bulllock opgezadeld zat met Jason Patric en Jan de Bont met een sof van een film. Bullock speelde de afgelopen jaren net iets teveel mee in slechte romantische komedies a la Miss Congeniality, maar is in The Lake House terug zichzelf. Minder hysterisch en hyperkinetisch, maar wel aangenamer en lieflijker. Hoewel Bullock en Reeves nauwelijks tegelijkertijd op het scherm te zien zijn, zit de chemistry tussen hen wél goed. Je moet het maar kunnen.

De subplots in The Lake House werken helaas minder goed. Het lijkt er een beetje op dat scenarist David Auburn (Proof) niet goed wist of hij enkele verhaallijnen nu wél of niét moest snoeien en het resultaat is halfslachtig. Zo kruipt er nogal wat schermtijd in de relatie tussen Alex en zijn vader, de zelfingenomen Louis Wyler, een erg beroemde architect en ontwerper van het Lake House. Wyler wordt overtuigend gespeeld door ouwe rot Christopher Plummer, maar je weet niet zo goed waarom die hele historie er eigenlijk wordt bijgesleept. Hetzelfde geldt voor de gesprekken die Kate heeft met haar moeder (Willeke van Ammelrooy!). Ja, het geeft Alex en Kate een zekere achtergrond en een beetje diepgang, maar ergens doen de scènes toch overbodig aan.

Ondanks de tekortkomingen blijft The Lake House boeien en intrigeren. Dat Alex en Kate na de gekende crisisscènes weer zullen samenkomen (dit blijft een Hollywoodfilm) staat als een paal boven water, maar hoe dat verloopt blijft lange tijd een vraagteken. Wie The Lake House weet te appreciëren, leeft op hoop. Gus Van Sant verfilmt momenteel The Time Traveler's Wife.