Sixteen
Candles
Samantha ‘Sam’ Baker (Molly Ringwald) is een doodgewone
meid uit Shermer, Illinois. Iemand die niet meteen ‘in the picture’ loopt. En
wanneer haar zus gaat trouwen, kan ze het helemaal vergeten. Het hele gezin
staat op zijn kop voor wat de gebeurtenis van het jaar moet worden. Tumult alom,
waarin haar ouders, broer en zus tot overmaat van ramp vergeten dat Samantha 16
wordt. Haar speciale dag gaat bovendien helemaal de mist in door het bezoek van
haar compleet geschifte grootouders die haar kamer inpalmen en die tevens een
Japanse uitwisselingsstudent, Long Duk Dong (Gedde Wanatabe) die bij hen
verblijft, op het rondlopend vrouwelijk wild in Shermer loslaten. Alsof dat niet
genoeg is, doet Samantha verwoede pogingen om haar liefdesleven op punt te
stellen. Ze heeft een oogje op Jack Ryan (Michael Schoeffling), de meest
populaire bink van Shermer High School. Maar terwijl zij om de aandacht van
mister popular vecht, lijkt ze meer en
meer aantrekkingskracht uit te oefenen op Farmer Ted (Anthony Michael Hall), een
sul die zijn status als vrouwenversierder keer op keer wil bevestigen bij zijn
vrienden…
Regisseur/scenarist John Hughes is vandaag de dag nog steeds een fenomeen. In de jaren ’70 startte hij zijn carrière als schrijver voor ‘National Lampoon magazine’ om begin jaren ’80 dé inspiratie te vormen voor ‘The Brat Pack’ met Sixteen Candles als startpunt. De film verenigde Molly Ringwald (die de rol van Samantha Baker op een haar na aan haar neus voorbij zag gaan aan Ally Sheedy) voor een eerste met Anthony Michael Hall (die de voorkeur kreeg op Jim Carrey). En omdat het niet goed klikte tussen de twee jongelui, zorgde Hughes voor de enige echte kans op verzoening: hij nam de twee er mee op uit: een dagje shoppen. Met succes. In de film zijn Ringwald en Hall dan ook ongelooflijk goed op elkaar ingespeeld. Ringwald dartelt over het scherm als de seutemie bij uitstek. Het is dan ook niet verbazend, dat de sekstest die in haar klas de ronde doet, na een ondoordachte worp bij de persoon belandt bij wie hij nu net niet terecht moet komen. Hall is ‘the geek’ die helemaal cool wordt nadat hij een pact sluit met Sam en zijn rechtstreekse concurrent Jack. De cast wordt versterkt door Justin Henry, die zich duidelijk in zijn sas voelt als het broertje (een regelrecht ettertje) van Samantha. De acteercarrière van de toen 13-jarige Henry kende een fabelachtige start toen de knaap in 1979 zonder enige ervaring voor de camera gecast werd voor de rol van Billy in Kramer vs. Kramer en er prompt een Oscarnominatie mee in de wacht sleepte. En ook vandaag de dag is hij nog actief, met meest recent een rol in de televisieserie Lost. Noemenswaardig is tevens John Cusack die met de prijs van de ‘minst diepgaande karakterschets’ gaat lopen. Sixteen Candles was na Class slechts de tweede film van de acteur die er in de jaren die erop zouden volgen een indrukwekkende CV op na zou houden. En net zoals dat ook in Weird Science het geval is, keerde één van de hoofdpersonages Hollywood de rug toe na x aantal jaren, namelijk Michael Schoeffling. Eerlijk gezegd maakte hij niet echt brokken in Sixteen Candles. Een oprechte, verdienstelijke vertolking, maar ook niet meer dan dat. U kunt hem nog eens opgemerkt hebben in Vision Quest, Longtime Companion of Mermaids, maar daarnaast waren het niet echt kaskrakers waaraan hij zijn steentje bijdroeg. Als u dit voormalige lid van het U.S. Jr. Wrestling Team vandaag de dag aan het werk wil zien, boekt u best een vliegtuigticket richting Pennsylvania, waar hij samen met zijn echtgenote een goeddraaiende meubelzaak runt.
In 2003 kondigde USA Network aan dat er een vervolg op komst was, 32 Candles, waarin de originele personages zestien jaar later zouden geportretteerd worden. De status van het televisieproject lijkt momenteel ‘on hold’ te zijn. Het was immers nooit echt zeker of Molly Ringwald, Anthony Michael Hall & C° deel zouden gaan uitmaken van de cast. En uiteindelijk is er niets beter dan ‘the real thing’…
The Breakfast
Club
4 en 5 juli 1982 nemen een speciale plaats in, in de
filmgeschiedenis. Op die twee dagen schreef John Hughes het scenario van The
Breakfast Club. Een klus die vlugger geklaard was dan het samenstellen van de
volledige cast. Zo kreeg Emilio Estevez eerst de rol van John Bender aangeboden,
maar nadat Hughes niemand vond die geschikt was om Andrew Clark te vertolken,
ging Estevez ermee akkoord om in de huid van de worstelaar te kruipen.
Uiteindelijk had de regisseur/scenarist Nicolas Cage op het oog voor de rol van
Bender. Omdat zijn salaris te hoog was, ging de rol echter naar John Cusack.
Maar nog vóór de opnames begonnen kreeg deze zijn C4 en werd Judd Nelson
opgetrommeld. Molly Ringwald (in Hughes’ Sixteen Candles nog een seutemie) wou
koste wat het kost de rol van Allison, maar het probleem was dat Hughes deze al
aan Ally Sheedy beloofd had. En ook wat de bijrollen betrof, liep het niet van
een leien dakje. Rick Moranis werd aanvankelijk gecast als conciërge, maar die
hield het al gauw voor bekeken omwille van creatieve geschillen met Hughes. Toch
lijken de rollen alle acteurs en actrices, die deel zouden gaan uitmaken van
‘The Brat Pack’, op het lijf geschreven. Nelson zou, na The Breakfast Club
opnieuw hoge toppen scheren in St. Elmo’s Fire, maar daarna kwam zijn talent
jammer genoeg niet meer tot uiting in tevens minder geslaagde films en
televisieseries. Hetzelfde geldt voor Emilio Estevez en Molly Ringwald. Ally
Sheedy revampte haar carrière in ’98
(aan de zijde van Radha Mitchell) in Lisa Cholodenkos High Art. Een vertolking
waar ze in ’99 een Los Angeles Film Critics Association, National Society of
Film Critics en Independent Spirit Award (beste actrice) voor in de wacht
sleepte. Anthony Michael Hall – die na vier samenwerkingen met Hughes op rij –
latere rollen in Pretty in Pink en Ferris Bueller’s Day off zou weigeren om niet
getypecast te worden, staat anno 2006 terug opnieuw in the spotlight met de meer dan
geslaagde televisiereeks The Dead Zone.
Met zijn vijf zijn ze, die zaterdagochtend. Andrew Clark, de atleet (Emilio Estevez); Claire Standish, de prinses van Shermer High (Molly Ringwald); bolleboos Brian Ralph Johnson (Anthony Michael Hall); de crimineel, John Bender (Judd Nelson) en Allison Reynolds, een hopeloos geval (Ally Sheedy). Stuk voor stuk hebben ze iets op hun kerfstok waardoor ze verwacht worden op Shermer High School. Onder het alziende oog van principal Richard Vernon (Paul Gleeson) mogen ze hun tijd nuttig gebruiken om een essay te schrijven over wie ze werkelijk zijn. En op het eerste zicht lijken die verhalen niet ver genoeg uit elkaar te kunnen liggen. Maar uit de aanvankelijke onderlinge vijandigheid lijkt na verloop van tijd vriendschap te groeien en blijkt dat de tieners meer gemeen hebben dan ze zelf ooit hadden kunnen vermoeden…
Weird
Science
Gary
Wallace (Anthony Michael Hall) en Wyatt Donnelly (Ilan Mitchell-Smith) zijn twee
jonge kerels die hun dagen – al kwijlend op al wat twee borsten heeft –
doorbrengen in Shermer, Illinois. Het zijn twee dikke nullen die het pad der
liefde en seksualiteit tot nu toe alleen maar in hun fantasie bewandelden.
Wanneer Wyatts ouders naar Cincinnati afzakken om de verloofde van zijn zus
Chloe te ontmoeten, komt Gary dat weekend logeren. Hij heeft het lumineus idee
een sexy meid à la Frankenstein te creëren op Wyatts computer, met behulp van
het netwerk van de Amerikaanse overheid, een barbiepop en twee witte bh’s die ze
op hun hoofd vastbinden. Bovendien opteren ze voor een juffrouw op maat: de
hersenen van Albert Einstein, de ingesteldheid van David Lee Roth, sensuele
lippen, een Goddelijk lichaam en het gezicht van Kelly LeBrock. Dat twee losers
Lisa, de 23-jarige ‘seksbom met sci-fi krachten’ hebben kunnen inpalmen, ontgaat
ook Ian (Robert Downey) en Max (Robert Rusler), de plaatselijke hotshots, en hun vriendinnetjes Deb
(Suzanne Snyder) en Hilly (Judie Aronson) niet. Lisa slaagt erin Wyatt en Gary
om te toveren tot misters popular en
zelfzekere ‘mannen’. En voor Wyatt betekent dat tevens afrekenen met zijn broer
Chet (Bill Paxton)…
Weird Science is, naast Sixteen Candles, The Breakfast Club, Pretty in Pink en Ferris Bueller’s Day Off één van de belangrijkste coming-of-age films van John Hughes. Kenmerkend voor Hughes’ films zijn de driedimensionale portretten die hij tekent van de personages waarbij de invalshoeken zich vooral situeren op het vlak van klassenverschillen op de middelbare school en het ‘volwassen worden’. Ook in Weird Science is dit het geval. Anthony Michael Hall vertolkt – zoals steeds – een personage dat gebaseerd is op de eigen ervaringen van Hughes als tiener. Eentje die er niet echt bijhoort. Voor de eerder onbekende Ilan Mitchell-Smith (die begin jaren ’80 na een balletopleiding tijdens een uitvoering gespot werd door een casting agent voor Sidney Lumet) was dit zijn vierde film en eerste en enige samenwerking met John Hughes. Bovendien hield hij het na negen jaar Hollywood voor bekeken en slijt hij tegenwoordig, na het behalen van zijn doctoraat, zijn dagen als professor geschiedenis aan de Texas A&M University. Ironisch genoeg bevestigt hij met deze academische zet zijn status als de nerd uit Weird Science. Kelly LeBrock, die we ooit nog tussen de lakens konden terugvinden met Steven – ik probeer nu ook hoge toppen te scheren in de muziekbusiness – Seagal, duikt in Weird Science op als vamp van dienst. En één met ballen aan haar lijf. Weet u nog? “Don’t hate me because I’m beautiful!” schreeuwde ze uit in de Pantene commercial. Maar veel vrouwen zullen dit ongetwijfeld doen wanneer ze het nagenoeg perfecte lichaam van LeBrock aanschouwen in Weird Science. Naast haar indrukwekkende carrière als model, kende ze een eerder matige carrière als actrice.
Maar goed, John Hughes lijkt ons allemaal een stap voor te zijn geweest. Internet en online datingsites mochten dan wel vele jaren van hem verwijderd zijn, hij roeide met de riemen die hij had. Wyatts Memotech MTX512 met bijhorende FDX (die er hopeloos ouderwets uitziet, maar zijn werk tenminste deed), wat knipsels, een barbie, twee connectoren,… et voilà, voor je het weet staat Kelly LeBrock halfnaakt in je deuropening. Hm, straks eens proberen of dat met onze oude Commodore 64 ook lukt…